Petition Closed

Dit schrijven is een pleidooi voor het kleine en het onvoorspelbare, voor kleine a-typische en moeilijk te plaatsen werkplaatsen en kunstenaarsorganisaties. Want deze dreigen er deze subsidieronde uit te vallen. Ondergetekenden vrezen dat het schrappen van deze 'culturele broedplaatsen' leidt tot het ondergraven van de kunst van de toekomst. Een beleid dat zegt zich te richten op diversiteit, experiment, onderzoek en de ondersteuning van kunstenaars, dient juist die plekken te koesteren die vorm geven aan deze doelstellingen.

Lees de volledige tekst van de open brief onder 'Petition Letter' en onderteken mee!

This letter is a plea on behalf of the modestly-sized and unpredictable, for small atypical, difficult to place workspaces and artists' organizations. Their existence will be under threat as a result of the next round of subsidies. The undersigned fear that ending the support of these 'cultural breeding places' will undermine the arts of the future. A policy that says it wishes to focus on diversity, experiment, research and the support of artists should nurture the places that shape these objectives.

Read the full text of the open letter under 'Petition Letter' and sign as well!

Letter to
WAT NU?
Open brief aan de Minister van Cultuur Joke Schauvliege, het Agentschap Kunsten en Erfgoed, de leden van de Beoordelingscommissies en de leden van de Adviescommissie

WAT NU?

Even terugblikken.

Het kunstenlandschap en de decreten kenden de afgelopen 20 jaar een hele evolutie. Van de opgang van de Vlaamse golf in de jaren ’80 tot midden jaren ’90 waar de structurele actoren vooral hun positie willen behouden, legitimeren en uitbreiden. Geleidelijk begint de kritische kunstensector zijn kritisch potentieel in te ruilen voor bedrijfslogica, marktdenken en groeiprognoses. Anno 2012 heeft deze trend zich veralgemeend en is het de norm geworden.

Wie bijvoorbeeld doelbewust kiest om niet te groeien wordt door het beleid niet au sérieux genomen. Toch is het groeidenken niet vol te houden. Het leidt tot grote structuren aan de top van het systeem. Dit soort van groei en structuren dienen opengebroken worden. Er is nood aan diversiteit en verschil, en voor alle duidelijkheid: dat betekent iets anders dan versnippering.

Het lijkt niet langer mogelijk om het ongedefinieerde open te laten staan, het moet bepaald en behandeld worden. De noodzakelijke spanning tussen mogelijk en onmogelijk wordt ongedaan gemaakt wanneer men via standaardisering en objectivering het singuliere uitvlakt.

Er dreigt één en ander vast te lopen. In de praktijk wijzen commissies onderzoeksprojecten en ontwikkelingsprojecten meer en meer door naar de grote spelers, maar die hanteren efficiëntienormen en resultaten voor hun programmering en productie, die haaks staan op de slow art die eigen is aan die onderzoeksinitiatieven. Kunst en onderzoek veronderstelt tijd om iets te ontwikkelen, om te bricoleren, om te falen, om rare sprongen te maken, om waanzinnige ideeën uit te proberen, om te verdwalen en daardoor iets anders te ontdekken. Onderzoeksplatformen voor en door makers zijn meer dan ooit nodig. En juist deze dreigen te verdwijnen.

We hebben in dit kunstenlandschap nood aan zuurstof, ruimte voor complexiteit en vrij onderzoek, los van de productiedwang. Plekken waar experiment, traagheid en relatieve onzichtbaarheid nog mogelijk is. Waar geen meetbare duidelijkheid aan de orde is, maar onduidelijkheid en onvoorspelbaarheid mag. En juist deze organisaties staan nu weer onder druk.

Wie de plek van het onmogelijke schrapt,
Schrapt ook het werk aan zichzelf, de zorg voor zichzelf
De zorg voor een landschap, de zorg voor creatie
Wie de plek van het onmogelijke schrapt
Schrapt ook de ontwikkeling van kunsten
En bij uitbreiding de kunsten zelf.

Dit schrijven is een pleidooi voor het kleine en het onvoorspelbare, voor kleine a-typische en moeilijk te plaatsen werkplaatsen en kunstenaarsorganisaties. Want deze dreigen er deze subsidieronde uit te vallen. Ondergetekenden vrezen dat het schrappen van deze 'culturele broedplaatsen' leidt tot het ondergraven van de kunst van de toekomst. Een beleid dat zegt zich te richten op diversiteit, experiment, onderzoek en de ondersteuning van kunstenaars, dient juist die plekken te koesteren die vorm geven aan deze doelstellingen.

_______________________________________________

Open letter to the Minister of Culture Joke Schauvliege, the Agency for Arts and Heritage, the members of the Review Committees and the members of the Advisory Committee

WHAT NOW?

Let's look back for a moment.

The arts scene and arts legislation have developed quite a bit over the past 20 years – from the rise of the Flemish wave in the 80s, to the mid-90s when those receiving structural subsidy in particular wanted to maintain, legitimize and expand their position. Gradually the arts circuit started to trade in its critical potential for market logic and predictions of growth. Now in 2012 this trend is widespread and has become the norm.

Those who deliberately choose not to grow are not taken seriously under current arts legislation even if the model of expansion is not sustainable within the scene and leads to the creation of overly large structures at the top of the system. These types of expansions and structures need to be broken apart in order to provide a diversity and difference that does not necessarily entail fragmentation.

It no longer seems possible to leave the undefined open, it must be determined and treated. The necessary tension between possible and impossible is undone when through standardization and objectification, the singular is wiped out.

In practice, committees are increasingly referring research and development projects to the big players, structures whose handling of efficiency standards and outcomes for their programming and production are at odds with the slow art peculiar to these research initiatives. Art and research requires time to develop something, to tinker with it, to fail, to make weird jumps, to try out insane ideas, to discover something else while in the process of getting lost. Research platforms intended for and run by creators are needed more than ever and it is these platforms that are under threat.

In this art landscape we need oxygen, space for complexity and free research, independent of the pressure to produce — places where experiment, slowness and relative invisibility are still possible. Places where no measurable clarity is on the agenda, but where uncertainty and unpredictability are accepted. It is exactly these types of organizations that are now under pressure.

He who erases the place of the impossible
Also erases the work on oneself, the care for oneself
The care for a landscape, the care for creation
He who erases the place of the impossible
Also erases the development of the arts
And by extension the arts themselves.

This letter is a plea on behalf of the modestly-sized and unpredictable, for small atypical, difficult to place workspaces and artists' organizations. Their existence will be under threat as a result of the next round of subsidies. The undersigned fear that ending the support of these 'cultural breeding places' will undermine the arts of the future. A policy that says it wishes to focus on diversity, experiment, research and the support of artists should nurture the places that shape these objectives.


Eerste ondertekenaars / First signatures:
a.pass; Les Ateliers Claus; Bains Connective; Campo - Carl Gydé & Kristof Blom; Constant vzw; Fieldworks vzw - Heine R. Avdal, Yukiko Shinozaki & llse Joliet; Margarita Production; Mokum, Alternatief Managementbureau voor individuele kunstenaars; Nadine; okno; Geert Opsomer; Pianofabriek Kunstenwerkplaats; d e t h e a t e r m a k e r; Timelab; Tristero; SIC - An Van Dienderen & Suzanne Weck; SPIN - Kate McIntosh, Hans Bryssinck, Diederik Peeters & Els Silvrants-Barclay; Stan vzw - Renild Van Bavel; Karel Vanhaesebrouck - Hoofd Theateropleidingen Rits; Workspace Brussels ...