The Afghanistan Diaspora Calls for the Establishment of a Just Peace in Afghanistan

We, the Afghanistan diaspora, as the victims and refugees of the destructive wars of the past few decades, are closely following the ongoing Afghan peace process. We have certain concerns and demands with regard to the positions, approaches and proposals laid out for the peace negotiations, particularly the upcoming peace talks, which we wish to present, through  this statement, to the Afghan negotiating parties.

The forthcoming peace talks have raised hopes for a negotiated resolution of the war and the realization of peace in Afghanistan. Afghans have long hoped for a just and durable peace, one that can lay the foundation for a free and independent Afghanistan. We call for the establishment of an elected, broad-based government that protects basic rights and freedoms for all citizens, in particular those of women and of ethnic and religious minorities as particularly vulnerable groups. Critically important progress has been made to better protect rights and freedoms for these groups over the past two decades thanks to the efforts and sacrifices of women and men of Afghanistan. We ask for a governing system that will enshrine and protect these gains in the hope that women and men may pursue their lives freely and equitably, in accordance with fundamental human rights, values and principles, such as freedom of speech, so that ideas of progress and prosperity in our motherland may replace ideas of conflict, dogmatism and hatred.

We welcome the principle set forth in the peace proposals that direct popular vote should be the basis of government. However, we believe that the realization of this principle requires strong executive guarantees, the commitment of the negotiating parties to a just peace accord and the adoption of measures to prevent its collapse and a relapse to war in the days after the signing of the peace deal. We urge Afghan and foreign parties to refrain from pursuing expediential and appeasement-oriented structures such as “the High Council of Islamic Fiqh”, as such structures can, in the future, lead to legal, political and jurisdictional  tensions and crises as well as concession-seeking behaviour by extremist groups.

The Afghanistan nation is composed of diverse ethnic groups, as well as a diversity of intellectual and cultural tendencies. Afghanistan’s political system should reflect this as both an objective and as a historical reality. Given the prevalence of tyranny and oppression in the past and the threatening presence of authoritarian and extremist forces in the present, debates over amending Afghanistan’s constitutional and political system should be focused on instituting a governing system that augments popular political participation at community, district and provincial levels, reduces the marked centralization of power that characterizes Afghanistan, ensures justice and transparency, and discourages financial and political corruption.

Instituting a humane and just social order in Afghanistan is not possible without ensuring women’s rights and their full participation in various arenas of social life and in decision-making. Besides their productive force and reproductive roles on which society depends, women also have the potential to contribute to the reduction of violence and conflict, and to the country’s growth and prosperity. Sadly, women have suffered the most from the conflicts and violence of the past few decades, having been subjected to bitter discrimination and deprivation. Therefore, women should have a major and meaningful role in all phases of the peace talks and the ensuing accords, so that they can both effectively protect their human rights as well as so they can adequately represent themselves. Meaningful participation of women and minorities will ensure the transparency and inclusiveness of the peace process and lay the foundation of a just and durable peace.

In the light of the foregoing considerations, we, the signatories to this statement, wish to make the following demands of the Afghan negotiating parties participating in the peace talks:

1.      Any peace agreements and the transitional process should be based on clear and practical mechanisms, specified implementation and monitoring guarantees, and enforcement should be under the supervision of the United Nations and impartial observer countries, with clear conditions for what happens if guarantees are violated. Afghanistan’s security and defense institutions and other institutions required for a modern, democratic state should be preserved.

2.      Negotiations and political agreements should be oriented toward establishing an elected, pluralistic, legitimate, and neutral national government that is based on the realities of the current era. Forthcoming agreements should not violate basic rights and freedoms of the women and men of Afghanistan that are enshrined in the country’s existing laws or in the international conventions it has ratified.

3.      The structure of government should adequately reflect Afghanistan’s ethnic, cultural, and social diversity, avoiding a relapse to monopolistic models of the past which weaken popular participation in governance at national and local levels and have consequently destabilized the country and undermined its development.

4.      Women and representatives of ethnic and religious minorities should have a real and effective presence not only in those aspects relating to their respective rights but also in all stages of the negotiations, decision-making and implementation of the peace agreement(s).

5.      Negotiating parties should adopt a foreign policy based on neutrality and prioritizing national interests, and to this effect take serious measures to stop foreign interference, to remove foreign military bases, and to stop foreign financial, military and operational support for insurgent groups.

6.      Peace agreements should ensure justice and address the injustices and financial and human losses of the war, so that war victims do not become victims of peace too. Moreover, provisions should be made for ensuring a dignified life for all, especially for victims’ families, for minorities and for women.

7.      At the conclusion of the peace agreements, the process of disarming illegal, armed fighters and their reintegration into society through a transparent and rapid mechanism that provides for alternative livelihood should begin.

After four decades of war, Afghanistan needs durable peace and a democratic government. We hope that the negotiating parties – as a way of demonstrating their commitment to democracy – will listen to the demands and wishes of the war-weary people of Afghanistan and adjust their actions and positions in such a way that would ensure their realization

صدای جمعیت مهاجر بیرون از کشور برای تحقق صلح عادلانه در افغانستان

ما جمعیت مهاجر بیرون از کشور، ما قربانیان و آوارگان جنگ و ویرانی چند دهه گذشته، اخبار روند صلح افغانستان را با جدیت تمام دنبال می کنیم و در مورد مواضع، رویکردها و طرح های پیشنهادی برای گفتگوهای صلح، خواسته ­ها، سوال­ها و نگرانی­هایی داریم که در این اعلامیه به طرفین مذاکرات بین الافغانی ابلاغ می داریم.

 آرزوی دیرینه مردم افغانستان، صلحی عادلانه و پایدار است که زمینه ­ساز یک آینده نوین برای افغانستان آزاد و مستقل باشد. ما خواستار یک دولت منتخب فراگیر و حافظ حقوق و آزادی های اساسی تمام شهروندان، به ویژه زنان و اقلیت های قومی و مذهبی به عنوان گروه های آسیب پذیر هستیم که در دو دهه گذشته به همت و فداکاری زنان و مردان این سرزمین به دست آمده است. تا در چنین دولتی، زنان و مردان با حقوق برابر و مستقل بتوانند زندگی خود را بر اساس ارزش ها، اصول و حقوق اساسی بشری، مانند آزادی بیان، سامان بخشند؛ تا فکر آبادی و ترقی مملکت جای ستیز، تعصب و نفرت را بگیرد.

ما از اصل تشکیل دولت بر بنیاد آرای مستقیم مردم در طرح های پیشنهادی موجود استقبال می­کنیم. ولی تحقق این امر را مستلزم ضمانت­های قوی اجرایی و تعهد طرف­های مذاکرات به عقد پیمان صلح عادلانه، جلوگیری از فروپاشی و منازعه در فردای پس از توافقات می‌دانیم. طرفین داخلی و خارجی از طرح ساختارهای مصلحتی و امتیازی مانند «شورای عالی فقه اسلامی» پرهیز کنند تا در آینده موجب تنش­های سیاسی و حقوقی، تضاد صلاحیت­ها، بحران­سازی و امتیازگیری گروه­های افراطی نشود.

ملت افغانستان متشکل از اقوام و گرایش­های فکری و فرهنگی متنوع است. نظام سیاسی افغانستان باید بازتاب این واقعیت عینی و تاریخی باشد. در بحث تعدیل قانون اساسی و نظام سیاسی افغانستان، با توجه به استبداد و ستم تاریخی و تهدید نیروهای تمامیت­ خواه و افراطی، افزایش مشارکت سیاسی مردم در سطح محلات، ولسوالی­ها و ولایت­ ها، کاهش تمرکز قدرت، تامین عدالت، شفافیت و مبارزه با فساد مالی و سیاسی باید در دستورکار قرار گیرد.

برپایی یک جامعه انسانی و عادلانه در افغانستان، بدون تامین حقوق و مشارکت زنان در عرصه های مختلف ممکن نیست. زنان به مثابه نیروی سازنده جامعه، به کاهش خشونت و منازعه کمک می کنند و چرخ رشد و رفاه کشور را به حرکت در می آورند. متاسفانه، آنها بیشتر از هر کسی از جنگ ها و خشونت های چند دهه گذشته آسیب دیده اند و طعم تلخ و ظالمانه تبعیض و محرومیت را چشیده اند. بنابرین، زنان باید در تمام روندهای مذاکرات و توافقات صلح افغانستان از نقش برجسته و معنادار برخوردار باشند تا در تصمیمات و توافقاتی که روی سرنوشت شان تاثیر می گذارد، قادر به حفاظت از حقوق انسانی و نمایندگی شایسته شان باشند. مشارکت معنادار زنان و اقلیت ها به شفافیت و همه­ شمول بودن پروسه صلح صحه گذاشته و بنیان صلح عادلانه و پایدار را بنا می­ نهد.

با توجه به موارد فوق، ما امضاکنندگان این اعلامیه از طرفین مذاکرات بین الافغانی می­ خواهیم:

یک: توافقات صلح و روند گذار باید بر اساس میکانیزم­های واضح و عملی، ضمانت­های اجرایی و نظارتی مشخص و یتحت نظارت سازمان ملل متحد و کشورهای بیطرف استوار باشد. نهاد‌های امنیتی و دفاعی کشور ما و سایر نهاد‌های که لازمه یک دموکراسی و داشتن یک دولت معاصر می‌باشند باید حفظ شوند.

دو:  مباحثات و توافقات سیاسی باید معطوف به ایجاد یک دولت ملی منتخب، کثرت­گرا، مشروع، بیطرف و مبتنی بر واقعیت های عصر حاضر باشد. این توافقات نباید حقوق و آزادی­های اساسی زنان و مردان افغانستان را که در قوانین جاری و کنوانسیون های که دولت افغانستان به آن‌ها پیوسته است، نفی کند.

سه: ساختار دولت باید متناسب با تنوع قومی، فرهنگی و اجتماعی ملت افغانستان بوده و از تکرار تجربه تلخ  انحصارگرایی و تضعیف مشارکت مردم در سطوح مختلف حکومت‌داری پرهیز شود.

چهار:  زنان و نمایندگان اقلیت­های قومی و مذهبی نه تنها در موارد مربوط به حقوق شان بلکه در تمام مراحل مذاکرات، اتخاذ تصامیم و اجرای موافقتنامه(های) صلح حضور واقعی و موثر داشته باشند.

پنج: طرفین مذاکرات با اتخاذ سیاست بیطرفی و ترجیح منافع ملی، در مسیر قطع مداخلات خارجی، برچیدن پایگاه های نظامی، قطع حمایت­های مالی، تسلیحاتی و عملیاتی خارجی از نیروهای شورشی گام های جدی بردارند

شش: توافقات صلح باید معطوف به عدالت، رسیدگی به مظالم و خسارات مالی و جانی جنگ باشد تا قربانیان جنگ، قربانی صلح نشوند. هم‌چنین باید زمینه زندگی آبرومندانه برای همه، به ویژه خانواده­های قربانیان، اقلیت­ها و زنان فراهم گردد.

هفت: پس از توافقات صلح، پروسه خلع سلاح و ادغام جنگجویان مسلح غیر قانونی طی یک میکانیزم شفاف و سریع و با در نظر داشت ایجاد زمینه اشتغال بدیل آغاز گردد.

افغانستان پس از چهار دهه جنگ به یک صلح پایدار و دولتی مردمسالار و صلح دوست نیاز دارد. ما امیدواریم که طرفین مذاکرات به مطالبات و آروزهای مردم خسته از جنگ افغانستان در داخل و خارج کشور، برای اثبات تعهد شان به مردم سالاری، گوش داده و اقدامات و مواضع شان در راستای عملی شدن خواسته های آنان باشد.