ENGLISH BELOW   

Sinds jaren voorziet artikel 33 van de Vreemdelingenwet 2000 in de mogelijkheid voor erkende vluchtelingen om, na vijf jaar rechtmatig verblijf in Nederland, een verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd aan te vragen. Veel vluchtelingen hebben hun leven, integratie, werk, studie en toekomst opgebouwd in vertrouwen op dit wettelijke systeem en op de rechtszekerheid die Nederland traditioneel biedt.

Op 26 mei 2026 heeft de Eerste Kamer ingestemd met de implementatiewet van het Europees Migratie- en Asielpact 2026. In het kader van deze wet heeft de Nederlandse regering ervoor gekozen om de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd af te schaffen. Tegelijkertijd heeft de IND aangekondigd dat deze wijziging vanaf 12 juni 2026 ook zal worden toegepast op reeds ingediende en nog lopende aanvragen voor permanente asielvergunningen.

Dit betekent concreet dat personen die hun aanvraag reeds hebben ingediend vóór 12 juni 2026  vaak na jaren van verblijf, integratie en voorbereiding plotseling geconfronteerd kunnen worden met een fundamentele wijziging van hun rechtspositie tijdens de behandeling van hun dossier. In veel gevallen zullen aanvragen voor een permanente asielvergunning worden omgezet naar een verlenging van een tijdelijke vergunning, ondanks het feit dat de aanvraag werd ingediend onder het oude wettelijke kader van artikel 33 Vreemdelingenwet 2000.

Deze situatie roept ernstige juridische en maatschappelijke vragen op.

Ten eerste raakt dit rechtstreeks aan het rechtszekerheidsbeginsel. Burgers moeten erop kunnen vertrouwen dat de wettelijke regels waarop zij jarenlang hun leven hebben gebaseerd niet plotseling tijdens een lopende procedure fundamenteel worden gewijzigd. Veel betrokkenen hebben hun integratieproces afgerond, werken, studeren, betalen belastingen en hebben hun toekomst in Nederland opgebouwd in de gerechtvaardigde verwachting dat zij na vijf jaar verblijf aanspraak konden maken op een duurzame verblijfsstatus.

Daarnaast speelt het vertrouwensbeginsel een belangrijke rol. De Nederlandse staat heeft gedurende jaren een duidelijk wettelijk traject voorzien: tijdelijke bescherming gevolgd door de mogelijkheid van een permanente asielvergunning na vijf jaar rechtmatig verblijf. Voor duizenden erkende vluchtelingen vormde dit een essentieel onderdeel van hun integratie en toekomstplanning.

Ook het verbod van terugwerkende kracht en het beginsel van proportionaliteit zijn hier relevant. Hoewel de overheid zich beroept op het principe van onmiddellijke werking van nieuwe wetgeving, kan de toepassing van deze wet op reeds lopende aanvragen in de praktijk leiden tot een situatie die aanvoelt als een retroactieve wijziging van bestaande rechten en verwachtingen. Zeker voor personen die reeds hun aanvraag hebben ingediend vóór 12 juni 2026 en zich op het einde van het traject bevinden, kunnen de gevolgen buitengewoon zwaar en disproportioneel zijn.

Bovendien is het van groot belang te benadrukken dat zelfs de Raad van State in haar advies heeft bevestigd dat de afschaffing van de permanente asielvergunning geen directe verplichting is vanuit het Europese Migratiepact zelf, maar een nationale beleidskeuze van de Nederlandse regering. Het Europees pact verplicht lidstaten niet expliciet om de permanente asielvergunning af te schaffen. Hierdoor blijft deze keuze volledig onderworpen aan toetsing aan fundamentele rechtsbeginselen van het Nederlandse bestuursrecht en het Europese recht.

Veel betrokkenen bevinden zich hierdoor vandaag in een uiterst moeilijke en onzekere situatie. Personen die reeds jarenlang legaal in Nederland verblijven, geïntegreerd zijn en hun aanvraag tijdig hebben ingediend, dreigen geconfronteerd te worden met langdurige onzekerheid over hun verblijfsstatus en toekomstperspectief. Voor velen heeft dit niet alleen juridische, maar ook zware psychologische, sociale en professionele gevolgen.

Daarom vragen wij op een redelijke, respectvolle en juridisch onderbouwde manier aan de Nederlandse regering, de minister van Asiel en Migratie, de politieke partijen en de betrokken instanties om de rechtspositie van personen met reeds lopende aanvragen vóór 12 juni 2026 zorgvuldig te beschermen.

Wij vragen specifiek dat aanvragen voor een permanente asielvergunning die reeds vóór 12 juni 2026 werden ingediend, worden behandeld onder het wettelijke kader dat gold op het moment van indiening van de aanvraag. Dit zou niet alleen getuigen van behoorlijk bestuur en rechtszekerheid, maar ook van respect voor mensen die gedurende jaren te goeder trouw hebben vertrouwd op het Nederlandse rechtssysteem en actief hebben gewerkt aan hun integratie in de Nederlandse samenleving.

Deze oproep is geen aanval op het migratiebeleid of op democratische besluitvorming. Het is een oproep tot redelijkheid, rechtszekerheid, proportionaliteit en een zorgvuldige overgang voor mensen die reeds midden in een wettelijk traject zitten dat jarenlang door de Nederlandse staat zelf werd voorzien.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

For years, Article 33 of the Dutch Aliens Act 2000 (Vreemdelingenwet 2000) has provided recognised refugees in the Netherlands with the possibility to apply for a permanent asylum residence permit after five years of lawful residence. Many refugees have built their lives, integration, work, studies, and future in reliance on this legal framework and on the legal certainty traditionally guaranteed by the Dutch legal system.

On 26 May 2026, the Dutch Senate (Eerste Kamer) approved the implementation law related to the European Migration and Asylum Pact 2026. Within the framework of this law, the Dutch government decided to abolish the permanent asylum residence permit. At the same time, the IND announced that starting from 12 June 2026, this change would also apply to applications for permanent asylum residence that had already been submitted and were still pending.

In practice, this means that individuals who submitted their applications before 12 June 2026  often after years of lawful stay, integration, and preparation  may suddenly face a fundamental change in their legal position during the processing of their case. In many situations, applications for permanent asylum residence may be converted into simple renewals of temporary residence permits, even though the applications were submitted under the previous legal framework established by Article 33 of the Dutch Aliens Act 2000.

This situation raises serious legal and societal concerns.

First, it directly affects the principle of legal certainty. Individuals must be able to rely on the legal framework upon which they have built their lives over many years. Many affected persons have completed their integration process, are working or studying, paying taxes, and building their future in the Netherlands under the legitimate expectation that after five years of lawful residence they would be eligible for a durable and stable residence status.

Secondly, the principle of legitimate expectations plays an essential role. For many years, the Dutch state provided a clear legal pathway: temporary protection followed by the possibility of obtaining permanent asylum residence after five years of lawful stay. For thousands of recognised refugees, this pathway became an essential element of their integration and future planning.

The prohibition of retroactive effects and the principle of proportionality are also highly relevant. Although the government relies on the principle of immediate application of new legislation, applying this law to already pending applications may in practice create a situation that resembles retroactive interference with existing rights and legitimate expectations. This is particularly serious for individuals who had already submitted their applications before 12 June 2026 and had nearly completed the legal pathway established under the previous system.

Moreover, it is important to emphasise that even the Dutch Council of State (Raad van State), in its advisory opinion, confirmed that the abolition of permanent asylum residence is not a direct obligation arising from the European Migration Pact itself, but rather a national political choice made by the Dutch government. The European Pact does not explicitly require Member States to abolish permanent asylum residence permits. As a result, this policy choice remains fully subject to review under the fundamental principles of Dutch administrative law and European law.

Many affected individuals now find themselves in an extremely difficult and uncertain situation. Persons who have legally lived in the Netherlands for many years, integrated into society, and submitted their applications in time may now face prolonged insecurity regarding their residence status and future prospects. For many, this has not only legal consequences but also severe psychological, social, and professional impacts.

For these reasons, we respectfully and reasonably call upon the Dutch government, the Minister for Asylum and Migration, political parties, and all relevant institutions to carefully protect the legal position of individuals with pending applications submitted before 12 June 2026.

We specifically request that applications for permanent asylum residence submitted before 12 June 2026 be assessed under the legal framework that existed at the moment of submission. Such an approach would reflect legal certainty, proper administration, proportionality, and respect for individuals who, in good faith, relied on the Dutch legal system and actively worked toward their integration into Dutch society.

This appeal is not an attack on migration policy or democratic decision-making. It is a call for fairness, legal certainty, proportionality, and a careful transition for individuals who are already deeply engaged in a legal pathway that was created and maintained for years by the Dutch state itself.