Petición al Papa León XIV que nombre un nuevo prefecto para la Doctrina de la Fe

El problema

-For English, see below 
-Wersja po polsku, czytaj poniżej
-Em português, ver abaixo
-En français, plus bas

///////////////////////////////////////

ESPAÑOL:

Querido Santo Padre:

Con el respeto que le debo como hijo de la Iglesia, creo que debo manifestarle mi profunda preocupación por la continuidad del Cardenal Víctor Manuel Fernández al frente del Dicasterio para la Doctrina de la Fe.

El reciente texto en el que se desaconseja el uso del título de Corredentora para referirse a la Santísima Virgen María ha causado desconcierto y división. Con el argumento de que no hay que divinizar a María, se propone retirarle el título de «corredentora». Sin embargo, hasta un niño de primera comunión sabe que la Virgen no está al nivel de Dios. Desde que aprende a rezar, pide a la Virgen «ruega [a Dios] por nosotros», y le llama «abogada nuestra» (no juez), y le suplica «muéstranos a Jesús». ¿Quién está divinizando a María?

Para evitar darle «tanto protagonismo», ¿no habría que retirarla también del centro de los retablos de las catedrales y de las iglesias de todo el mundo? ¿No hay más riesgo de «divinizar a María» en los santuarios marianos como Lourdes o Fátima, o en basílicas como Guadalupe, donde acuden millones de cristianos para honrarla? ¿No habría que quitar las coronas de reina y señora que adornan a la madre de Dios? Obviamente, no. ¿Y por qué conviene ahora no llamarla «corredentora»?

¿No será que, en el fondo, se está asumiendo la tesis principal del protestantismo, según la cual los cristianos solo participamos pasivamente en la redención? No solo María, sino todos los cristianos somos corredentores. San Pablo lo dice claramente en su epístola a los Colosenses:

«Ahora me alegro de mis padecimientos por vosotros, y completo en mi carne lo que falta a los sufrimientos de Cristo en beneficio de su cuerpo, que es la Iglesia. 25 De ella he sido yo constituido servidor por disposición divina, dada en favor vuestro: para cumplir el encargo de anunciar la palabra de Dios, es decir, 26 el misterio que estuvo escondido durante siglos y generaciones y que ahora ha sido manifestado a sus santos». Col, 1,24-26


El papa Benedicto XV lo dejó bien claro en 1918:

«de tal modo, juntamente con su Hijo paciente y muriente, padeció y casi murió; y de tal modo, por la salvación de los hombres, abdicó de los derechos maternos sobre su Hijo, y le inmoló, en cuanto de Ella dependía, para aplacar la justicia de Dios, que puede con razón decirse que Ella redimió al género humano juntamente con Cristo» Benedicto XV, Carta Inter sodalicia, 22-V-1918, ASS 10 (1918), 182.


¿A quién hacemos más caso?

No es la primera vez que el cardenal Fernández provoca confusión doctrinal. Su influencia en la redacción de Fiducia Suplicans y de Amoris laetitia, que ha dado lugar a interpretaciones que han dividido a la Iglesia en cuestiones tan delicadas como la moral conyugal y la recepción de los sacramentos. A ello se suman sus publicaciones anteriores, como el libro «Sáname con tu boca -- El arte de besar», cuyo tono y contenido difícilmente se compadecen con la dignidad del ministerio sacerdotal y que, lamentablemente, parecen dar soporte intelectual a la «mística erótica» que ha acompañado a figuras tan controvertidas como el padre Marko I. Rupnik.

Santidad, la fidelidad al Evangelio y la claridad doctrinal son indispensables para sostener la unidad de la Iglesia. Mantener al Cardenal Fernández en un puesto tan crucial no sólo pone en riesgo la confianza de los fieles, sino que también provoca ambigüedad en la orientación doctrinal del magisterio. Por ello, le ruego que escuche al pueblo cristiano y que tome las medidas necesarias para que el Cardenal Fernández no siga provocando tanto lío entre los fieles.

Que el Espíritu Santo le ilumine y fortalezca en el gobierno de la Iglesia, y que la Santísima Virgen María, verdadera Madre y corredentora del género humano, interceda por nosotros.

Con filial respeto y oración,

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////

[ENGLISH]

Dear Holy Father,

With the respect I owe you as a son of the Church, I feel compelled to express my profound concern regarding the continued leadership of Cardinal Víctor Manuel Fernández at the helm of the Dicastery for the Doctrine of the Faith.

The recent text discouraging the use of the title Co-Redemptrix in reference to the Blessed Virgin Mary has caused confusion and division. The argument advanced—that Mary should not be “divinized”—is used to justify setting aside the title of Co-Redemptrix. And yet even a child preparing for First Communion knows that Our Lady is not on the level of God. From the moment he learns to pray, he asks the Virgin to “pray for us,” calls her “our advocate” (not judge), and begs her to “show unto us Jesus.” Who, then, is truly divinizing Mary?

If the concern is to avoid giving her “too much prominence,” should she also be removed from the center of the altarpieces of cathedrals and churches throughout the world? Is there not a far greater risk of “divinizing Mary” in Marian shrines such as Lourdes or Fatima, or in basilicas like Guadalupe, where millions of Christians go to honor her? Should we remove the crowns of queen and lady that adorn the Mother of God? Obviously not. Why, then, should we now refrain from calling her Co-Redemptrix?

Could it be that, at bottom, the principal thesis of Protestantism—that Christians participate only passively in redemption—is being adopted? Not only Mary, but all Christians are co-redeemers. St. Paul states this clearly in his Epistle to the Colossians:

“Now I rejoice in my sufferings for your sake, and in my flesh I complete what is lacking in the afflictions of Christ for the sake of his body, that is, the Church. Of this Church I became a minister according to the divine stewardship which was given to me for you, to make the word of God fully known—the mystery hidden for ages and generations but now made manifest to his saints.” (Col 1:24–26)


Pope Benedict XV expressed this with great clarity in 1918:

“Thus she suffered and almost died with her suffering and dying Son; thus, for the salvation of mankind, she renounced her maternal rights over her Son and, as far as lay in her, offered Him up to appease the justice of God. It can therefore rightly be said that she redeemed the human race together with Christ.”
—Benedict XV, Inter sodalicia, 22 May 1918, ASS 10 (1918), 182.

Whom are we to heed?

This is not the first time Cardinal Fernández has caused doctrinal confusion. His influence in the drafting of Fiducia Supplicans and Amoris Laetitia has led to interpretations that have divided the Church on matters as delicate as conjugal morality and the reception of the sacraments. Added to this are his earlier publications, such as the book «Sáname con tu boca -- El arte de besar» (Heal Me with Your Mouth—The Art of Kissing), whose tone and content are hardly compatible with the dignity of the priestly ministry and which, regrettably, seem to lend intellectual support to the “erotic mysticism” associated with figures as controversial as Father Marko I. Rupnik.

Your Holiness, fidelity to the Gospel and doctrinal clarity are indispensable for sustaining the unity of the Church. Allowing Cardinal Fernández to remain in so crucial a position not only jeopardizes the trust of the faithful, but also introduces ambiguity into the doctrinal orientation of the Magisterium. For this reason, I humbly implore you to listen to the Christian faithful and to take the necessary steps to ensure that Cardinal Fernández no longer provokes such turmoil among them.

May the Holy Spirit enlighten and strengthen you in your governance of the Church, and may the Blessed Virgin Mary, true Mother and Co-Redemptrix of the human race, intercede for us.

With filial respect and prayer,

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////

[Po polsku]

Drogi Ojcze Święty,

Z szacunkiem, jaki winien jestem jako syn Kościoła, czuję się zobowiązany wyrazić moją głęboką troskę dotyczącą dalszego kierowania Dykasterią Nauki Wiary przez Kardynała Víctora Manuela Fernándeza.

Niedawny dokument, w którym odradza się używanie tytułu Współodkupicielki w odniesieniu do Najświętszej Maryi Panny, wywołał zamęt i podział. Uzasadniając to potrzebą unikania „ubóstwienia” Maryi, proponuje się rezygnację z tytułu Współodkupicielki. A przecież nawet dziecko przygotowujące się do Pierwszej Komunii wie, że Matka Boża nie jest na równi z Bogiem. Od pierwszych modlitw prosi Ją: „módl się za nami”, nazywa Ją „naszą orędowniczką” (a nie sędzią) i błaga Ją, by „ukazała nam Jezusa”. Kto więc naprawdę „ubóstwia” Maryję?

Jeśli celem jest uniknięcie nadawania Jej „zbyt wielkiego znaczenia”, czy należałoby usunąć Ją także z centralnego miejsca ołtarzy w katedrach i kościołach na całym świecie? Czy nie istnieje większe ryzyko „ubóstwienia Maryi” w sanktuariach maryjnych, takich jak Lourdes czy Fatima, albo w bazylikach, jak Guadalupe, dokąd pielgrzymują miliony chrześcijan, aby Ją czcić? Czy powinniśmy zdjąć korony królowej i pani, którymi ozdabia się Matkę Bożą? Oczywiście, że nie. Dlaczego więc teraz nie należy nazywać Jej Współodkupicielką?

Czy nie jest tak, że w głębi serca przyjmuje się główną tezę protestantyzmu, według której chrześcijanie uczestniczą w dziele odkupienia jedynie w sposób bierny? Nie tylko Maryja, lecz wszyscy chrześcijanie są współodkupicielami. Święty Paweł mówi o tym jasno w Liście do Kolosan:

„Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony dopełniam braki udręk Chrystusa w moim ciele dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się zgodnie z Bożym postanowieniem, jakie zostało mi dane ze względu na was, abym w pełni głosił słowo Boże, tajemnicę ukrytą od wieków i pokoleń, a teraz objawioną Jego świętym.” (Kol 1,24–26)
Papież Benedykt XV wyraził to niezwykle jasno w 1918 roku:

„Wraz ze swoim Synem cierpiącym i konającym tak bardzo współcierpiała i niemal umarła; i tak dla zbawienia ludzi wyrzekła się praw macierzyńskich wobec swego Syna i ofiarowała Go, na ile to od Niej zależało, aby przebłagać sprawiedliwość Bożą, że można słusznie powiedzieć, iż wraz z Chrystusem odkupiła rodzaj ludzki.”
—Benedykt XV, Inter sodalicia, 22 V 1918, ASS 10 (1918), 182.
Kogo mamy słuchać?

To nie pierwszy raz, gdy kardynał Fernández wywołuje zamęt doktrynalny. Jego wpływ na redakcję Fiducia Supplicans oraz Amoris laetitia doprowadził do interpretacji, które podzieliły Kościół w tak delikatnych kwestiach, jak moralność małżeńska i przyjmowanie sakramentów. Dochodzą do tego jego wcześniejsze publikacje, jak książka Ulecz mnie swoimi ustami — Sztuka całowania, której ton i treść trudno pogodzić z godnością kapłańskiego urzędu, a które, niestety, zdają się dostarczać intelektualnego zaplecza „mistyce erotycznej” towarzyszącej postaciom tak kontrowersyjnym jak ojciec Marko I. Rupnik.

Ojcze Święty, wierność Ewangelii i jasność doktrynalna są niezbędne dla zachowania jedności Kościoła. Pozostawienie kardynała Fernándeza na tak kluczowym stanowisku nie tylko naraża na szwank zaufanie wiernych, lecz także wprowadza dwuznaczność w doktrynalnym kierunku Magisterium. Dlatego pokornie proszę, aby Wasza Świątobliwość wysłuchał głosu wierzących i podjął konieczne kroki, by kardynał Fernández nie wywoływał już tak wielkiego zamieszania wśród wiernych.

Niech Duch Święty oświeca i umacnia Waszą Świątobliwość w kierowaniu Kościołem, a Najświętsza Maryja Panna, prawdziwa Matka i Współodkupicielka rodzaju ludzkiego, niech oręduje za nami.

Z synowskim szacunkiem i modlitwą,

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////

PORTUGUÉS:

Querido Santo Padre,

Com o respeito que Lhe devo como filho da Igreja, sinto-me na obrigação de manifestar-Lhe a minha profunda preocupação quanto à permanência do Cardeal Víctor Manuel Fernández à frente do Dicastério para a Doutrina da Fé.

O recente texto que desaconselha o uso do título de Corredentora para se referir à Santíssima Virgem Maria causou desconcerto e divisão. Com o argumento de que não se deve “divinizar” Maria, propõe-se retirar-lhe o título de Corredentora. Contudo, até uma criança que se prepara para a Primeira Comunhão sabe que a Virgem não está ao nível de Deus. Desde que aprende a rezar, pede à Virgem que “rogai por nós”, chama-a de “nossa advogada” (e não juíza) e suplica-lhe que “nos mostre Jesus”. Quem, afinal, está a divinizar Maria?

Se o objetivo é evitar dar-lhe “protagonismo excessivo”, não seria então necessário retirá-la também do centro dos retábulos das catedrais e das igrejas de todo o mundo? Não haverá maior risco de “divinizar Maria” nos santuários marianos como Lourdes e Fátima, ou nas basílicas como Guadalupe, onde milhões de cristãos acorrem para honrá-la? Devem-se retirar as coroas de rainha e senhora que adornam a Mãe de Deus? Evidentemente que não. Por que motivo, então, se considera agora inconveniente chamá-la Corredentora?

Não será que, no fundo, se está a assumir a tese fundamental do protestantismo, segundo a qual os cristãos participam apenas passivamente na redenção? Não apenas Maria, mas todos os cristãos são co-redentores. São Paulo afirma-o claramente na sua Epístola aos Colossenses:

“Agora alegro-me nos sofrimentos que suporto por vós, e completo na minha carne o que falta às tribulações de Cristo, em favor do seu corpo, que é a Igreja. Dela me tornei ministro, conforme a responsabilidade que Deus me confiou a vosso respeito, para dar pleno cumprimento à Palavra de Deus: o mistério escondido desde séculos e gerações, mas agora manifestado aos seus santos.” (Col 1,24–26)
O Papa Bento XV expressou isso com grande clareza em 1918:

“Assim, juntamente com o seu Filho sofredor e moribundo, Ela sofreu e quase morreu; e assim, pela salvação dos homens, renunciou aos direitos maternos sobre o seu Filho e ofereceu-O, tanto quanto dependia d’Ela, para aplacar a justiça de Deus, de tal modo que se pode com razão dizer que Ela redimiu o género humano juntamente com Cristo.”
—Bento XV, Inter sodalicia, 22 de maio de 1918, ASS 10 (1918), 182.
A quem devemos escutar?

Não é a primeira vez que o Cardeal Fernández provoca confusão doutrinal. A sua influência na redação da Fiducia supplicans e da Amoris laetitia deu origem a interpretações que dividiram a Igreja em questões tão delicadas como a moral conjugal e a receção dos sacramentos. A isso se somam as suas publicações anteriores, como o livro Sarai-me com a tua boca — A arte de beijar, cujo tom e conteúdo dificilmente se conciliam com a dignidade do ministério sacerdotal e que, lamentavelmente, parecem oferecer fundamento intelectual à “mística erótica” associada a figuras tão controversas como o padre Marko I. Rupnik.

Santidade, a fidelidade ao Evangelho e a clareza doutrinal são indispensáveis para sustentar a unidade da Igreja. Manter o Cardeal Fernández num cargo tão decisivo não só põe em risco a confiança dos fiéis, mas também introduz ambiguidade na orientação doutrinal do Magistério. Por isso, suplico humildemente que escute o povo cristão e tome as medidas necessárias para que o Cardeal Fernández deixe de causar tanta confusão entre os fiéis.

Que o Espírito Santo ilumine e fortaleça Vossa Santidade no governo da Igreja, e que a Santíssima Virgem Maria, verdadeira Mãe e Corredentora do género humano, interceda por nós.

Com filial respeito e oração,

//////////////////////////////////////////////////////

Français:

Cher Saint-Père,

Avec le respect que je vous dois comme fils de l’Église, je crois devoir vous exprimer ma profonde inquiétude au sujet du maintien du cardinal Víctor Manuel Fernández à la tête du Dicastère pour la doctrine de la foi.

Le texte récent déconseillant l’usage du titre de « Corédemptrice » pour désigner la Très Sainte Vierge Marie a provoqué perplexité et division. Sous prétexte qu’il ne faudrait pas « diviniser » Marie, on propose de lui retirer ce titre. Pourtant, même un enfant qui prépare sa première communion sait bien que la Vierge n’est pas au niveau de Dieu. Dès qu’il apprend à prier, il dit à la Vierge : « priez [Dieu] pour nous », il l’appelle « notre avocate » (et non juge) et la supplie : « montrez-nous Jésus ». Qui donc est en train de « diviniser Marie » ?

Si l’on souhaite éviter de lui donner « trop de protagonisme », faudrait-il aussi la retirer du centre des retables de nos cathédrales et de nos églises du monde entier ? N’y a-t-il pas davantage de risque de « diviniser Marie » dans les sanctuaires mariaux comme Lourdes ou Fatima, ou dans des basiliques comme Guadalupe, où des millions de chrétiens viennent l’honorer ? Faudrait-il enlever les couronnes de reine et de dame qui ornent la Mère de Dieu ? Évidemment non. Alors, pourquoi conviendrait-il aujourd’hui de ne plus l’appeler « Corédemptrice » ?

Ne serait-ce pas, au fond, que l’on adopte la thèse principale du protestantisme, selon laquelle les chrétiens ne participent qu’passivement à la rédemption ? Non seulement Marie, mais tous les chrétiens sont appelés à être corédempteurs. Saint Paul le dit clairement dans l’épître aux Colossiens :

«Maintenant j’éprouve de la joie dans les souffrances que j’endure pour vous ; et ce qui manque aux épreuves du Christ, je l’achève dans ma propre chair, pour son corps qui est l’Église. De cette Église, je suis devenu le serviteur, selon la mission que Dieu m’a confiée à votre égard :
mener à bien, pour vous, l’annonce de la parole de Dieu, le mystère tenu caché depuis toujours et pour toutes les générations,
mais qui maintenant a été manifesté à ses saints.»
(Col 1, 24-26 — Bible de la liturgie, AELF)


Le pape Benoît XV l’avait exprimé très clairement en 1918 :

«Elle souffrit avec son Fils patient et mourant, au point d’en mourir presque elle-même; et pour le salut des hommes, elle renonça à ses droits maternels sur son Fils et l’offrit, autant qu’il dépendait d’elle, pour apaiser la justice de Dieu ; si bien qu’on peut, à juste titre, affirmer qu’elle a racheté le genre humain avec le Christ.»
(Benoît XV, Inter sodalicia, 22 mai 1918)

À qui devons-nous accorder davantage de crédit ?

Ce n’est pas la première fois que le cardinal Fernández provoque une confusion doctrinale. Son influence dans la rédaction de Fiducia supplicans et d’Amoris laetitia a donné lieu à des interprétations qui ont divisé l’Église sur des questions aussi sensibles que la morale conjugale ou la réception des sacrements. À cela s’ajoutent certaines de ses publications antérieures, comme le livre
Guéris-moi avec ta bouche – L’art d’embrasser,
dont le ton et le contenu s’accordent difficilement avec la dignité du ministère sacerdotal et qui, hélas, semblent fournir un appui intellectuel à la « mystique érotique » associée à des figures aussi controversées que le père Marko I. Rupnik.

Très Saint-Père, la fidélité à l’Évangile et la clarté doctrinale sont indispensables pour soutenir l’unité de l’Église. Maintenir le cardinal Fernández à un poste aussi crucial ne met pas seulement en péril la confiance des fidèles : cela engendre aussi une ambiguïté dans l’orientation doctrinale du magistère. C’est pourquoi je vous supplie d’écouter le peuple chrétien et de prendre les mesures nécessaires pour que le cardinal Fernández ne continue pas à semer autant de trouble parmi les fidèles.

Que l’Esprit Saint vous éclaire et vous fortifie dans le gouvernement de l’Église, et que la Très Sainte Vierge Marie, véritable Mère et Corédemptrice du genre humain, intercède pour nous.

Avec un respect filial et l’assurance de ma prière.

2476

El problema

-For English, see below 
-Wersja po polsku, czytaj poniżej
-Em português, ver abaixo
-En français, plus bas

///////////////////////////////////////

ESPAÑOL:

Querido Santo Padre:

Con el respeto que le debo como hijo de la Iglesia, creo que debo manifestarle mi profunda preocupación por la continuidad del Cardenal Víctor Manuel Fernández al frente del Dicasterio para la Doctrina de la Fe.

El reciente texto en el que se desaconseja el uso del título de Corredentora para referirse a la Santísima Virgen María ha causado desconcierto y división. Con el argumento de que no hay que divinizar a María, se propone retirarle el título de «corredentora». Sin embargo, hasta un niño de primera comunión sabe que la Virgen no está al nivel de Dios. Desde que aprende a rezar, pide a la Virgen «ruega [a Dios] por nosotros», y le llama «abogada nuestra» (no juez), y le suplica «muéstranos a Jesús». ¿Quién está divinizando a María?

Para evitar darle «tanto protagonismo», ¿no habría que retirarla también del centro de los retablos de las catedrales y de las iglesias de todo el mundo? ¿No hay más riesgo de «divinizar a María» en los santuarios marianos como Lourdes o Fátima, o en basílicas como Guadalupe, donde acuden millones de cristianos para honrarla? ¿No habría que quitar las coronas de reina y señora que adornan a la madre de Dios? Obviamente, no. ¿Y por qué conviene ahora no llamarla «corredentora»?

¿No será que, en el fondo, se está asumiendo la tesis principal del protestantismo, según la cual los cristianos solo participamos pasivamente en la redención? No solo María, sino todos los cristianos somos corredentores. San Pablo lo dice claramente en su epístola a los Colosenses:

«Ahora me alegro de mis padecimientos por vosotros, y completo en mi carne lo que falta a los sufrimientos de Cristo en beneficio de su cuerpo, que es la Iglesia. 25 De ella he sido yo constituido servidor por disposición divina, dada en favor vuestro: para cumplir el encargo de anunciar la palabra de Dios, es decir, 26 el misterio que estuvo escondido durante siglos y generaciones y que ahora ha sido manifestado a sus santos». Col, 1,24-26


El papa Benedicto XV lo dejó bien claro en 1918:

«de tal modo, juntamente con su Hijo paciente y muriente, padeció y casi murió; y de tal modo, por la salvación de los hombres, abdicó de los derechos maternos sobre su Hijo, y le inmoló, en cuanto de Ella dependía, para aplacar la justicia de Dios, que puede con razón decirse que Ella redimió al género humano juntamente con Cristo» Benedicto XV, Carta Inter sodalicia, 22-V-1918, ASS 10 (1918), 182.


¿A quién hacemos más caso?

No es la primera vez que el cardenal Fernández provoca confusión doctrinal. Su influencia en la redacción de Fiducia Suplicans y de Amoris laetitia, que ha dado lugar a interpretaciones que han dividido a la Iglesia en cuestiones tan delicadas como la moral conyugal y la recepción de los sacramentos. A ello se suman sus publicaciones anteriores, como el libro «Sáname con tu boca -- El arte de besar», cuyo tono y contenido difícilmente se compadecen con la dignidad del ministerio sacerdotal y que, lamentablemente, parecen dar soporte intelectual a la «mística erótica» que ha acompañado a figuras tan controvertidas como el padre Marko I. Rupnik.

Santidad, la fidelidad al Evangelio y la claridad doctrinal son indispensables para sostener la unidad de la Iglesia. Mantener al Cardenal Fernández en un puesto tan crucial no sólo pone en riesgo la confianza de los fieles, sino que también provoca ambigüedad en la orientación doctrinal del magisterio. Por ello, le ruego que escuche al pueblo cristiano y que tome las medidas necesarias para que el Cardenal Fernández no siga provocando tanto lío entre los fieles.

Que el Espíritu Santo le ilumine y fortalezca en el gobierno de la Iglesia, y que la Santísima Virgen María, verdadera Madre y corredentora del género humano, interceda por nosotros.

Con filial respeto y oración,

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////

[ENGLISH]

Dear Holy Father,

With the respect I owe you as a son of the Church, I feel compelled to express my profound concern regarding the continued leadership of Cardinal Víctor Manuel Fernández at the helm of the Dicastery for the Doctrine of the Faith.

The recent text discouraging the use of the title Co-Redemptrix in reference to the Blessed Virgin Mary has caused confusion and division. The argument advanced—that Mary should not be “divinized”—is used to justify setting aside the title of Co-Redemptrix. And yet even a child preparing for First Communion knows that Our Lady is not on the level of God. From the moment he learns to pray, he asks the Virgin to “pray for us,” calls her “our advocate” (not judge), and begs her to “show unto us Jesus.” Who, then, is truly divinizing Mary?

If the concern is to avoid giving her “too much prominence,” should she also be removed from the center of the altarpieces of cathedrals and churches throughout the world? Is there not a far greater risk of “divinizing Mary” in Marian shrines such as Lourdes or Fatima, or in basilicas like Guadalupe, where millions of Christians go to honor her? Should we remove the crowns of queen and lady that adorn the Mother of God? Obviously not. Why, then, should we now refrain from calling her Co-Redemptrix?

Could it be that, at bottom, the principal thesis of Protestantism—that Christians participate only passively in redemption—is being adopted? Not only Mary, but all Christians are co-redeemers. St. Paul states this clearly in his Epistle to the Colossians:

“Now I rejoice in my sufferings for your sake, and in my flesh I complete what is lacking in the afflictions of Christ for the sake of his body, that is, the Church. Of this Church I became a minister according to the divine stewardship which was given to me for you, to make the word of God fully known—the mystery hidden for ages and generations but now made manifest to his saints.” (Col 1:24–26)


Pope Benedict XV expressed this with great clarity in 1918:

“Thus she suffered and almost died with her suffering and dying Son; thus, for the salvation of mankind, she renounced her maternal rights over her Son and, as far as lay in her, offered Him up to appease the justice of God. It can therefore rightly be said that she redeemed the human race together with Christ.”
—Benedict XV, Inter sodalicia, 22 May 1918, ASS 10 (1918), 182.

Whom are we to heed?

This is not the first time Cardinal Fernández has caused doctrinal confusion. His influence in the drafting of Fiducia Supplicans and Amoris Laetitia has led to interpretations that have divided the Church on matters as delicate as conjugal morality and the reception of the sacraments. Added to this are his earlier publications, such as the book «Sáname con tu boca -- El arte de besar» (Heal Me with Your Mouth—The Art of Kissing), whose tone and content are hardly compatible with the dignity of the priestly ministry and which, regrettably, seem to lend intellectual support to the “erotic mysticism” associated with figures as controversial as Father Marko I. Rupnik.

Your Holiness, fidelity to the Gospel and doctrinal clarity are indispensable for sustaining the unity of the Church. Allowing Cardinal Fernández to remain in so crucial a position not only jeopardizes the trust of the faithful, but also introduces ambiguity into the doctrinal orientation of the Magisterium. For this reason, I humbly implore you to listen to the Christian faithful and to take the necessary steps to ensure that Cardinal Fernández no longer provokes such turmoil among them.

May the Holy Spirit enlighten and strengthen you in your governance of the Church, and may the Blessed Virgin Mary, true Mother and Co-Redemptrix of the human race, intercede for us.

With filial respect and prayer,

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////

[Po polsku]

Drogi Ojcze Święty,

Z szacunkiem, jaki winien jestem jako syn Kościoła, czuję się zobowiązany wyrazić moją głęboką troskę dotyczącą dalszego kierowania Dykasterią Nauki Wiary przez Kardynała Víctora Manuela Fernándeza.

Niedawny dokument, w którym odradza się używanie tytułu Współodkupicielki w odniesieniu do Najświętszej Maryi Panny, wywołał zamęt i podział. Uzasadniając to potrzebą unikania „ubóstwienia” Maryi, proponuje się rezygnację z tytułu Współodkupicielki. A przecież nawet dziecko przygotowujące się do Pierwszej Komunii wie, że Matka Boża nie jest na równi z Bogiem. Od pierwszych modlitw prosi Ją: „módl się za nami”, nazywa Ją „naszą orędowniczką” (a nie sędzią) i błaga Ją, by „ukazała nam Jezusa”. Kto więc naprawdę „ubóstwia” Maryję?

Jeśli celem jest uniknięcie nadawania Jej „zbyt wielkiego znaczenia”, czy należałoby usunąć Ją także z centralnego miejsca ołtarzy w katedrach i kościołach na całym świecie? Czy nie istnieje większe ryzyko „ubóstwienia Maryi” w sanktuariach maryjnych, takich jak Lourdes czy Fatima, albo w bazylikach, jak Guadalupe, dokąd pielgrzymują miliony chrześcijan, aby Ją czcić? Czy powinniśmy zdjąć korony królowej i pani, którymi ozdabia się Matkę Bożą? Oczywiście, że nie. Dlaczego więc teraz nie należy nazywać Jej Współodkupicielką?

Czy nie jest tak, że w głębi serca przyjmuje się główną tezę protestantyzmu, według której chrześcijanie uczestniczą w dziele odkupienia jedynie w sposób bierny? Nie tylko Maryja, lecz wszyscy chrześcijanie są współodkupicielami. Święty Paweł mówi o tym jasno w Liście do Kolosan:

„Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony dopełniam braki udręk Chrystusa w moim ciele dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się zgodnie z Bożym postanowieniem, jakie zostało mi dane ze względu na was, abym w pełni głosił słowo Boże, tajemnicę ukrytą od wieków i pokoleń, a teraz objawioną Jego świętym.” (Kol 1,24–26)
Papież Benedykt XV wyraził to niezwykle jasno w 1918 roku:

„Wraz ze swoim Synem cierpiącym i konającym tak bardzo współcierpiała i niemal umarła; i tak dla zbawienia ludzi wyrzekła się praw macierzyńskich wobec swego Syna i ofiarowała Go, na ile to od Niej zależało, aby przebłagać sprawiedliwość Bożą, że można słusznie powiedzieć, iż wraz z Chrystusem odkupiła rodzaj ludzki.”
—Benedykt XV, Inter sodalicia, 22 V 1918, ASS 10 (1918), 182.
Kogo mamy słuchać?

To nie pierwszy raz, gdy kardynał Fernández wywołuje zamęt doktrynalny. Jego wpływ na redakcję Fiducia Supplicans oraz Amoris laetitia doprowadził do interpretacji, które podzieliły Kościół w tak delikatnych kwestiach, jak moralność małżeńska i przyjmowanie sakramentów. Dochodzą do tego jego wcześniejsze publikacje, jak książka Ulecz mnie swoimi ustami — Sztuka całowania, której ton i treść trudno pogodzić z godnością kapłańskiego urzędu, a które, niestety, zdają się dostarczać intelektualnego zaplecza „mistyce erotycznej” towarzyszącej postaciom tak kontrowersyjnym jak ojciec Marko I. Rupnik.

Ojcze Święty, wierność Ewangelii i jasność doktrynalna są niezbędne dla zachowania jedności Kościoła. Pozostawienie kardynała Fernándeza na tak kluczowym stanowisku nie tylko naraża na szwank zaufanie wiernych, lecz także wprowadza dwuznaczność w doktrynalnym kierunku Magisterium. Dlatego pokornie proszę, aby Wasza Świątobliwość wysłuchał głosu wierzących i podjął konieczne kroki, by kardynał Fernández nie wywoływał już tak wielkiego zamieszania wśród wiernych.

Niech Duch Święty oświeca i umacnia Waszą Świątobliwość w kierowaniu Kościołem, a Najświętsza Maryja Panna, prawdziwa Matka i Współodkupicielka rodzaju ludzkiego, niech oręduje za nami.

Z synowskim szacunkiem i modlitwą,

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////

PORTUGUÉS:

Querido Santo Padre,

Com o respeito que Lhe devo como filho da Igreja, sinto-me na obrigação de manifestar-Lhe a minha profunda preocupação quanto à permanência do Cardeal Víctor Manuel Fernández à frente do Dicastério para a Doutrina da Fé.

O recente texto que desaconselha o uso do título de Corredentora para se referir à Santíssima Virgem Maria causou desconcerto e divisão. Com o argumento de que não se deve “divinizar” Maria, propõe-se retirar-lhe o título de Corredentora. Contudo, até uma criança que se prepara para a Primeira Comunhão sabe que a Virgem não está ao nível de Deus. Desde que aprende a rezar, pede à Virgem que “rogai por nós”, chama-a de “nossa advogada” (e não juíza) e suplica-lhe que “nos mostre Jesus”. Quem, afinal, está a divinizar Maria?

Se o objetivo é evitar dar-lhe “protagonismo excessivo”, não seria então necessário retirá-la também do centro dos retábulos das catedrais e das igrejas de todo o mundo? Não haverá maior risco de “divinizar Maria” nos santuários marianos como Lourdes e Fátima, ou nas basílicas como Guadalupe, onde milhões de cristãos acorrem para honrá-la? Devem-se retirar as coroas de rainha e senhora que adornam a Mãe de Deus? Evidentemente que não. Por que motivo, então, se considera agora inconveniente chamá-la Corredentora?

Não será que, no fundo, se está a assumir a tese fundamental do protestantismo, segundo a qual os cristãos participam apenas passivamente na redenção? Não apenas Maria, mas todos os cristãos são co-redentores. São Paulo afirma-o claramente na sua Epístola aos Colossenses:

“Agora alegro-me nos sofrimentos que suporto por vós, e completo na minha carne o que falta às tribulações de Cristo, em favor do seu corpo, que é a Igreja. Dela me tornei ministro, conforme a responsabilidade que Deus me confiou a vosso respeito, para dar pleno cumprimento à Palavra de Deus: o mistério escondido desde séculos e gerações, mas agora manifestado aos seus santos.” (Col 1,24–26)
O Papa Bento XV expressou isso com grande clareza em 1918:

“Assim, juntamente com o seu Filho sofredor e moribundo, Ela sofreu e quase morreu; e assim, pela salvação dos homens, renunciou aos direitos maternos sobre o seu Filho e ofereceu-O, tanto quanto dependia d’Ela, para aplacar a justiça de Deus, de tal modo que se pode com razão dizer que Ela redimiu o género humano juntamente com Cristo.”
—Bento XV, Inter sodalicia, 22 de maio de 1918, ASS 10 (1918), 182.
A quem devemos escutar?

Não é a primeira vez que o Cardeal Fernández provoca confusão doutrinal. A sua influência na redação da Fiducia supplicans e da Amoris laetitia deu origem a interpretações que dividiram a Igreja em questões tão delicadas como a moral conjugal e a receção dos sacramentos. A isso se somam as suas publicações anteriores, como o livro Sarai-me com a tua boca — A arte de beijar, cujo tom e conteúdo dificilmente se conciliam com a dignidade do ministério sacerdotal e que, lamentavelmente, parecem oferecer fundamento intelectual à “mística erótica” associada a figuras tão controversas como o padre Marko I. Rupnik.

Santidade, a fidelidade ao Evangelho e a clareza doutrinal são indispensáveis para sustentar a unidade da Igreja. Manter o Cardeal Fernández num cargo tão decisivo não só põe em risco a confiança dos fiéis, mas também introduz ambiguidade na orientação doutrinal do Magistério. Por isso, suplico humildemente que escute o povo cristão e tome as medidas necessárias para que o Cardeal Fernández deixe de causar tanta confusão entre os fiéis.

Que o Espírito Santo ilumine e fortaleça Vossa Santidade no governo da Igreja, e que a Santíssima Virgem Maria, verdadeira Mãe e Corredentora do género humano, interceda por nós.

Com filial respeito e oração,

//////////////////////////////////////////////////////

Français:

Cher Saint-Père,

Avec le respect que je vous dois comme fils de l’Église, je crois devoir vous exprimer ma profonde inquiétude au sujet du maintien du cardinal Víctor Manuel Fernández à la tête du Dicastère pour la doctrine de la foi.

Le texte récent déconseillant l’usage du titre de « Corédemptrice » pour désigner la Très Sainte Vierge Marie a provoqué perplexité et division. Sous prétexte qu’il ne faudrait pas « diviniser » Marie, on propose de lui retirer ce titre. Pourtant, même un enfant qui prépare sa première communion sait bien que la Vierge n’est pas au niveau de Dieu. Dès qu’il apprend à prier, il dit à la Vierge : « priez [Dieu] pour nous », il l’appelle « notre avocate » (et non juge) et la supplie : « montrez-nous Jésus ». Qui donc est en train de « diviniser Marie » ?

Si l’on souhaite éviter de lui donner « trop de protagonisme », faudrait-il aussi la retirer du centre des retables de nos cathédrales et de nos églises du monde entier ? N’y a-t-il pas davantage de risque de « diviniser Marie » dans les sanctuaires mariaux comme Lourdes ou Fatima, ou dans des basiliques comme Guadalupe, où des millions de chrétiens viennent l’honorer ? Faudrait-il enlever les couronnes de reine et de dame qui ornent la Mère de Dieu ? Évidemment non. Alors, pourquoi conviendrait-il aujourd’hui de ne plus l’appeler « Corédemptrice » ?

Ne serait-ce pas, au fond, que l’on adopte la thèse principale du protestantisme, selon laquelle les chrétiens ne participent qu’passivement à la rédemption ? Non seulement Marie, mais tous les chrétiens sont appelés à être corédempteurs. Saint Paul le dit clairement dans l’épître aux Colossiens :

«Maintenant j’éprouve de la joie dans les souffrances que j’endure pour vous ; et ce qui manque aux épreuves du Christ, je l’achève dans ma propre chair, pour son corps qui est l’Église. De cette Église, je suis devenu le serviteur, selon la mission que Dieu m’a confiée à votre égard :
mener à bien, pour vous, l’annonce de la parole de Dieu, le mystère tenu caché depuis toujours et pour toutes les générations,
mais qui maintenant a été manifesté à ses saints.»
(Col 1, 24-26 — Bible de la liturgie, AELF)


Le pape Benoît XV l’avait exprimé très clairement en 1918 :

«Elle souffrit avec son Fils patient et mourant, au point d’en mourir presque elle-même; et pour le salut des hommes, elle renonça à ses droits maternels sur son Fils et l’offrit, autant qu’il dépendait d’elle, pour apaiser la justice de Dieu ; si bien qu’on peut, à juste titre, affirmer qu’elle a racheté le genre humain avec le Christ.»
(Benoît XV, Inter sodalicia, 22 mai 1918)

À qui devons-nous accorder davantage de crédit ?

Ce n’est pas la première fois que le cardinal Fernández provoque une confusion doctrinale. Son influence dans la rédaction de Fiducia supplicans et d’Amoris laetitia a donné lieu à des interprétations qui ont divisé l’Église sur des questions aussi sensibles que la morale conjugale ou la réception des sacrements. À cela s’ajoutent certaines de ses publications antérieures, comme le livre
Guéris-moi avec ta bouche – L’art d’embrasser,
dont le ton et le contenu s’accordent difficilement avec la dignité du ministère sacerdotal et qui, hélas, semblent fournir un appui intellectuel à la « mystique érotique » associée à des figures aussi controversées que le père Marko I. Rupnik.

Très Saint-Père, la fidélité à l’Évangile et la clarté doctrinale sont indispensables pour soutenir l’unité de l’Église. Maintenir le cardinal Fernández à un poste aussi crucial ne met pas seulement en péril la confiance des fidèles : cela engendre aussi une ambiguïté dans l’orientation doctrinale du magistère. C’est pourquoi je vous supplie d’écouter le peuple chrétien et de prendre les mesures nécessaires pour que le cardinal Fernández ne continue pas à semer autant de trouble parmi les fidèles.

Que l’Esprit Saint vous éclaire et vous fortifie dans le gouvernement de l’Église, et que la Très Sainte Vierge Marie, véritable Mère et Corédemptrice du genre humain, intercède pour nous.

Avec un respect filial et l’assurance de ma prière.

Los destinatarios de la petición

Papa León XIV
Papa León XIV
Santo Padre

Opiniones de firmantes

Actualizaciones de la petición