Shpirti i dlirë, tungjatjeta,
Një stërnip të përshëndet
Ti, o tempull me dy veta
Një shenjtor e një poet.

Vështroj tej edhe përhumb,
Nëpër tis të poezisë.
Ti më rri si një pëllumb
Në altar të pavdekësisë.

Marr lexoj ungjillin tënd,
Thyej gjunjët mëkatarë,
Edhe ndjej se përnjëmënd
Vishem e pastrohem ar.

Brenda vetes ndjej një himn,
Te qiriri yt bëj rit
Ç’tmerr që kam shenjti Naim,
Fjala jote ma bën dritë.

Si në ëndrra feks e ndizet,
Toka amë siç qe një herë,
Presim ne sërish të ngjizet,
Katër copash ç’e kanë prerë.