Het is verbazingwekkend in welke mate de "vrije" pers in de Europese Unie, vooral in landen als Duitsland en Spanje, selectief is in haar berichtgeving of zwijgt over bepaalde kwesties. Zoals eerder gemeld, had de minister van Buitenlandse Zaken van de Russische Federatie, Sergej Viktorovitsj Lavrov, in aanwezigheid van de Hoge Vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Josep Borrell i Fontelles, tijdens een persconferentie op 5 feb. 2021 op het volgende gewezen, dat de Europese Unie zwijgt over de illegale detentie van politieke gevangenen uit Catalonië in Spaanse gevangenissen, waarbij zij terecht verwijst naar definitieve uitspraken van staatsrechtbanken in België en Duitsland en naar de Werkgroep willekeurige detentie van de Verenigde Naties (Verenigde Naties - Mensenrechten - Bureau van de Hoge Commissaris: Adviezen aangenomen door de Werkgroep inzake willekeurige detentie tijdens haar 84e zitting).
Zoals bekend heeft de Spaanse regering naar aanleiding van dit incident en onder druk van de Raad van Europa negen politieke gevangenen voorlopig moeten vrijlaten.
De Poolse regering beroept zich op een zwaarwegend precedent in Spanje ter ondersteuning van haar rechtsopvatting dat nationaal recht voorrang kan hebben boven Europees recht. In strijd met een andersluidende beslissing van het Europees Hof van Justitie heeft Spanje het verkozen Catalaanse parlementslid, Dr. Oriol Junqueras, gevangen gehouden en hem belet zijn mandaat als lid van het Europees Parlement op te nemen en zijn kiezers op Europees niveau te vertegenwoordigen. Het feit dat hij, ondanks zijn verkiezing, niet aan de beraadslagingen of aan de stemmingen van het Europees Parlement heeft kunnen deelnemen, zou in een rechtsstaat op zichzelf de nietigheid moeten meebrengen van alle besluiten die zonder zijn deelneming zijn genomen. Maar de Europese Unie zweeg en aanvaardde de gevangenneming door Spanje van een lid van het Europees Parlement, met grove veronachtzaming van het Europees Hof van Justitie en het Europees recht, met het argument dat het nationale recht voorrang heeft. Welk recht is er nu om Polen te ontzeggen wat in het geval van Spanje was toegestaan en dus goedgekeurd? Het wreekt zich nu bitter dat de Europese Unie bij het conflict tussen Spanje en Catalonië de andere kant heeft opgekeken en de meest massale schendingen van de mensenrechten in West-Europa gedurende tientallen jaren, waarvoor de Spaanse staat verantwoordelijk is, stilzwijgend heeft getolereerd. Wie, zoals de Europese Commissie, Polen verwijt wat het Spanje toestaat te doen, moet de beschuldiging van hypocriet meten met twee maten aanvaarden. Zolang de Europese Unie niet optreedt tegen de schendingen van de mensenrechten en de wetsovertredingen in Spanje, heeft zij niet het morele recht om sancties te treffen tegen Polen, dat zich thans, net als Spanje, beroept op het primaat van het nationale constitutionele recht boven het Europese recht.
Reeds verschillende malen is in het kader van de berichtgeving over dit verzoekschrift verwezen naar een gewichtig boek van de voormalige speciale rapporteur van de Verenigde Naties Prof. Dr. Alfred de Zayas: Building a Just World Order, Atlanta: Clarity Press, 2021. In deze belangrijke publicatie gaat de internationaal vermaarde jurist en voormalig hooggeplaatst functionaris van de Verenigde Naties ook in op de schendingen van de mensenrechten door Spanje en de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging (blz. 123-125 en 154-172). Zijn oordeel over Spanje en het stilzwijgen van de Europese Unie is vernietigend:
"Dit betekent dat er in Europa politieke gevangenen en politieke ballingen zijn, wat in strijd is met artikel 2 van het Verdrag van Lissabon van de Europese Unie. Een dergelijke brutale onderdrukking van de uitoefening van de vrijheid van meningsuiting is in strijd met Spanje's eigen grondwet, met name de artikelen 10, lid 2, en 96, waarin Spanje's verplichtingen uit hoofde van de mensenrechtenverdragen in de Spaanse rechtsorde zijn opgenomen, waaronder het recht op zelfbeschikking van volkeren, het recht op vrijheid van meningsuiting en het recht op vreedzame vergadering en vereniging." (de Zayas 2021: 123).
En Alfred de Zayas toont ook een weg die de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging op een vreedzame manier kan bewandelen om de onafhankelijkheid van de Catalaanse Republiek te bereiken:
"De aanvaarding door de internationale gemeenschap dat de weigering van de Spaanse Staat om met spoed, te goeder trouw en met compromisbereidheid deel te nemen aan een proces van bilaterale dialoog, in de huidige situatie voor het Catalaanse volk de mogelijkheid moet openen om prioriteit te geven aan alternatieve wegen voor de vreedzame en democratische uitoefening van zijn legitieme recht op zelfbeschikking, met name het houden van een bindend referendum over zelfbeschikking onder rechtstreeks toezicht van de internationale gemeenschap. In dit verband kan worden verwezen naar het door de VN georganiseerde en gecontroleerde referendum dat in 1999 in Oost-Timor werd gehouden, tegen de wil maar uiteindelijk met de instemming van de bezettingsmacht, Indonesië, die inzag dat zij het niet langer kon tegenhouden". (de Zayas 2021: 169).
Europese ambtenaren en politici die zwijgen over de schendingen van de mensenrechten in Spanje hebben kennelijk niets geleerd van de geschiedenis van de vervolging van minderheden onder het nazisme en het Francoïsme. Het is goedkoop om in zondagse toespraken te doen alsof men zich toen anders zou hebben gedragen, maar in het hier en nu van de 21e eeuw de onderdrukking van een volk en de politieke vervolging van zijn vertegenwoordigers in het midden van Europa stilzwijgend te gedogen of zelfs, zoals in het geval van het Europees Parlement, actief te steunen. Men hoeft geen profeet te zijn om te voorspellen dat deze Europese Unie geen toekomst heeft als zij haar fundamentele waarden, de rechtsstaat en de democratie, niet in herinnering brengt en eindelijk een einde maakt aan het optreden van de Spaanse staat, dat strijdig is met de mensenrechten!