Petition Closed
Petitioning Tutmonda Esperantista Junulara Organizo TEJO

Don't organize esperanto events in Israel. Esperanto should not be used as a tool of complicity in discrimination and oppression.

english version      esperanto versio   versión en español    versió en català   versione in italiano    tamazight   Deutsche Version

International cultural events in Israel are in fact a means of propaganda for normalisation,  whitewashing, which can only succeed through the absolute concealment of racial discrimination, ethnic cleansing, and through absolute contempt towards, and disregard towards the palestinian people. 

We, citizens in solidarity with the oppressed peoples of the world, and specifically the Palestinian people, have received with surprise, disappointment and dismay the news about the organisation of Esperanto International Youth Congress in Nazareth in August. We write to you on behalf of all people pleading for peace, human rights and the upholding of international law who have joined the campaign for Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) against the Israeli system of occupation, colonialism and apartheid.

Ever since its violent creation in Palestine in 1948 and the expulsion of more than 750,000 indigenous inhabitants, Israel has subjected the Palestinian people to policies of dispossession, discrimination and occupation, which have been declared illegal in dozens of UN resolutions. Its colonialist regime oppresses the Palestinians in numerous and diverse ways, depriving them of their basic human rights. In the last decade alone, extrajudicial executions and war crimes carried out by the Israeli army have cost the lives of thousands of people. Currently, Israeli prisons still hold thousands of Palestinian political prisoners, many of them in administrative detention, without trial and without knowing what crime they are accused of. Israel is still practising torture, despite the fact it has signed the International Convention against this inhumane conduct.

Israel illegally occupies the Palestinian territories of the West Bank - including East Jerusalem - and controls the Gaza strip - which has no aerial or maritime sovereignty. (This is in addition to the occupation of the Syrian Golan Heights.) It restricts the freedom of movement of people in these disparate enclaves, separating people in one enclave from their families in others. Some of Israel’s prominent occupation policies are: the construction of the separation and annexation Wall in the West Bank, which was declared illegal by the International Court of Justice in The Hague; the unrestrained building of settlements in the West Bank; the demolition of Palestinian homes in Jerusalem; and the anti-humanitarian blockade suffered by 1.5 million people in the Gaza Strip.

In addition, Israel violates the right of return of millions of refugees, many of whom living in poor refugee camps in nearby countries, and also refuses the return of thousands of Palestinians, who had to emigrate to Europe, the United States or other countries in search of a decent life. Institutionalised racism also discriminates against nearly one and a half million citizens of Israel, the descendants of the Palestinian families who survived the ethnic cleansing carried out by Zionist militias in the late 1940's and stayed in the territories where the State of Israel was formed. This community, which represents more than 20% of the population of Israel, does not enjoy the same civil, educational, cultural, lingual, social, economic and labour rights as the rest of the population, because they are not Jewish.

Considering the inability and reluctance of the international community to enforce the international law and protect the Palestinian population, more than 170 Palestinian civil society groups - human rights groups, NGOs, cultural and professional associations and trade labour unions - launched in 2005 the international campaign for Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) against the State of Israel, until it obeys international law. This international non-violent rights-based civil society campaign is inspired by the campaign which helped end the colonialist racist rule of South African apartheid.

Cultural and academic Israeli institutions are also a target for the BDS campaign, unless they explicitly recognize all Palestinian rights under international law, and do not cooperate with Israeli propaganda efforts. Culture can be manipulated for propaganda and ideological or political purposes. Israel is possibly one of the most remarkable examples of subjugating cultural institutions to government politics.The Israeli government invests large sums of money in sending artists and intellectuals to international stages, as well as organizing international cultural and artistic events in Israel, to which representatives, mainly from Europe, the United States and Latin America, are routinely invited.

The cultural project "Brand Israel" was initiated by the Israeli Ministry of Foreign Affairs in 2006 with the explicit goal to improve Israel's image abroad, and with another, implicit, objective: to serve as a smokescreen for its illegal occupation of Palestine, violations of international law and war crimes which go unpunished. The subjugation of Israeli culture to propaganda is demonstrated by Nissim Ben-Sheetrit, former deputy director general of the Israeli foreign ministry, publicly stating: “We see culture as a Hasbara [Israeli advocacy] tool of the first rank, and I do not differentiate between Hasbara and culture.”

Aware of this manipulation, important public figures from all over the world dedicated to art and culture publicly declared their refusal to perform and to participate in cultural events which occur in Israel or under the auspices of Israeli institutions, conforming to the recommendations of the campaign for cultural boycott against Israeli apartheid. Artists and intellectuals of many nationalities and origins, including Israelis and Jews, proclaimed their support of cultural boycott as a means to pressure Israel in order to end this colonialist regime. Among the best known are Elvis Costello, Emma Thompson, Roger Waters, Carlos Santana, Pixies, Mike Leigh, Ken Loach, Snoop Dogg, Damon Albarn, Klaxons, Jean-Luc Godard, Brian Eno, Yes Men, Cassandra Wilson, Peter Brook, Udi Aloni, Devendra Banhart, Iain Banks, Eduardo Galeano, Stéphane Hessel, Juan Goytisolo, Ilan Pappe, Naomi Klein, Henning Mankell, Mahmud Darwish, John Berger, Arundhati Roy, Alice Walker and others.

According to Ronnie Kasrils, former senior member of the African National Congress and Minister of Intelligence Services of South Africa, the situation of the Palestinians today is worse than that of black South Africans during apartheid. A visit to Palestine inspired South African Archbishop and Nobel prize laureate Desmond Tutu to say: "Just as we said during apartheid that it was inappropriate for international artists to perform in South Africa in a society founded on discriminatory laws and racial exclusivity, so it would be wrong for Cape Town Opera to perform in Israel."

 

International cultural events in Israel are in fact a means of propaganda for normalisation,  whitewashing, which can only succeed through the absolute concealment of racial discrimination, ethnic cleansing, and through absolute contempt towards, and disregard towards the indigenous people.

Unfortunately, the Esperanto movement seems not to be an exception to this attitude. In announcements and other updates about the congresses, and in other publications by the Esperanto movement in Israel, there is almost no reference to the Palestinian people, who have been living in what is known today as Israel for centuries, and who have been expelled, persecuted, discriminated against and marginalised for decades. There is also no reference to their culture, language, history or mere existence. They speak of Jewish culture and history and of the Hebrew language, as if Israel were a country of Jews alone. Ignoring and disrespecting the Palestinian people is a phenomenon which seems to pervade Esperanto circles as well. The congress announcements mention the Old Town of Jerusalem and Qumran (near the Dead Sea) as if they were part of Israel, ignoring the fact that they are located in what is not internationally acknowledged to be part not of Israel, but of the occupied Palestinian territories. Additionally, they do not mention that in order to reach Qumran one must travel by roads forbidden or restricted for non-Israelis - even though they are outside Israel.

The relocation of the International Youth Congress to Nazareth (an Israeli city almost exclusively inhabited by Palestinian citizens of Israel) and the inclusion of several indigenous people in the organising committee of the Congress seem to indicate a new trend among Israeli Esperantists. However, the core problem remains unchanged. The Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel (PACBI)  has defined normalization as “participation in any project, initiative or action which seeks (implicitly or explicitly) to bring together Palestinians or Arabs and Israelis (individuals or institutions), and whose main goal is not resistance and condemnation of the Israeli occupation and all forms of discrimination and oppression against the Palestinian people." And Esperantists are doing precisely that: all collaborations between Palestinians and Israelis which evade the recognition of the fundamental rights of the Palestinian people have only one name: “Normalisation” (i.e. propaganda, whitewashing the image of a racist apartheid state).    

We believe that Esperanto should not be used as a tool of complicity in discrimination and the oppression of an entire people through our silence or disregard.

For these reasons, we appeal to you, asking that the 2013 International Youth Congress not be held in Israel, and that, if possible, it be organised in a country free of racial discrimination, which respects human rights and international law.

Internaciaj kulturaj eventoj en Israelo fakte estas propagandiloj por “normaligi” kaj purigi la bildon de tiu ŝtato, kiu nur povas sukcesi per absoluta kaŝado de rasa diskriminacio, etna purigado kaj per absoluta malestimo kaj ignorado de popolo loĝanta en la lando de pli ol jarmilo.

Letter to
Tutmonda Esperantista Junulara Organizo TEJO
Al
Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO)
Karaj gesinjoroj,
Ni, esperantistoj kaj aliaj homoj solidaremaj kun subpremitaj popoloj el la mondo, kaj specife kun la Palestina popolo, ricevis kun surprizo, malĝojo kaj indigno la novaĵojn pri organizo de Internacia Junulara Kongreso en Israelo la venontan aŭguston. Ni skribas al vi nome de ĉiuj homoj pledantaj por paco, homaj rajtoj kaj plenumo de la internacia juro kiuj aliĝis al kampanjo por Bojkoto, Malinvesto kaj Sankcioj (BMS) kontraŭ la Israela sistemo de okupacio, koloniado kaj apartismo.
Ekde ĝia perforta kreo en Palestino en 1948 kaj la elpelo de pli ol 750.000 palestinaj loĝantoj, Israelo submetadas la Palestinan popolon per senposedigo, diskriminacio kaj okupacio deklaritaj kontraŭleĝaj en dekoj da UN-rezolucioj. Ĝia koloniisma reĝimo subpremas per multnombraj kaj multmanieraj agadoj la palestinanojn, kaj malobservas iliajn bazajn homajn rajtojn. Nur en la lasta jardeko, mortigoj per alcelaj murdoj kaj militkrimoj faritaj de la Israela armeo atingis kvanton de miloj da homoj. Nuntempe estas ankoraŭ miloj da palestinaj politikaj malliberuloj en Israelaj malliberejoj, multaj el ili en administra aresto, sen rajto al juĝo kaj sen scii la krimon pri kiu ili estas akuzitaj. Israelo daŭre praktikas torturon, kvankam ĝi subskribis la Internacian Konvencion kontraŭ tiu kontraŭhoma praktiko.
Israelo kontraŭleĝe okupas la Palestinajn teritoriojn de Cisjordanio (inkluzive Orientan Jerusalemon) kaj Gazao- kiu ne havas propran aeran kaj maran suverenecon. (Tio estas aldone al la okupado de la siria Golano). Ĝi limigas la moviĝpovon de homoj ene de tiuj senkonektigitaj teritorioj, apartigante homojn en unu de iliaj familianoj en aliaj. Inter la okupaciaj politikoj de la Israela ŝtato, estas aparte gravaj: la konstruo de apartiga kaj aneksa Muro en Cisjordanio, kiun deklaris kontraŭleĝa la Internacia Kortumo de Justeco en Hago; la senbrida konstruo de setlejoj en Cisjordanio; la detruo de Palestinaj domoj en Jerusalemo; kaj la kontraŭhomara blokado kiun suferas 1,5 milionoj da homoj en la Gaza-strio.
Krome, Israelo malrespektas la rajton je reveno de milionoj da rifuĝintoj, multaj el kiuj loĝantaj en mizeraj rifuĝejoj en apudaj landoj, kaj ankaŭ rifuzas la revenon hejmen de miloj da palestinanoj, kiuj devis elmigri al Eŭropo, Usono aŭ aliaj landoj serĉante decan vivon. Institucia rasismo ankaŭ diskriminacias preskaŭ milionon kaj duonon da civitanoj de Israelo, idoj de la palestinaj familioj, kiuj fine de la 1940aj jaroj sukcesis eskapi el la etna purigado farita de cionismaj milicioj kaj resti en la teritorio kie fariĝis la Israela ŝtato. Tiu komunumo, kiu reprezentas pli ol 20% de la Israela loĝantaro, ne povas ĝui la samajn civilajn, edukajn, kulturajn, lingvajn, laborajn, sociajn, ekonomiajn rajtojn kiel la cetera loĝantaro, ĉar ili ne estas judoj.
Konsiderinte la nekapablon kaj neemon de la internacia komunumo efikigi la internacian juron
kaj protekti la palestinan loĝantaron, pli ol 170 palestinaj civilaj grupoj -prihomrajtaj organizoj, NRO-j, kulturaj, profesiaj kaj sindikataj palestinaj asocioj- en 2005 lanĉis la internacian kampanjon Bojkoto, Malinvesto kaj Sankcioj (BMS) kontraŭ la ŝtato Israelo ĝis ĝi plenumos la internacian juron. Tiu civitana kampanjo tutmonda, ne-perforta kaj laŭrajta, estas inspirita de la kampanjo kiu helpis fini la kolonian kaj rasisman regadon de Sudafrika apartismo.
La BMS-kampanjo ankaŭ celas kulturajn kaj akademiajn israelajn instituciojn, se ili ne eksplicite rekonas ĉiajn rajtojn de palestinanoj agnoskitajn de la internacia leĝo, aŭ se ili kunagas kun israelaj propagandaj streboj. Kulturo povas esti manipulita por propagandaj, ideologiaj kaj politikaj celoj. Israelo estas eble unu el la plej rimarkindaj ekzemploj de subordigo de kulturaj institucioj al registaraj politikoj. La Israela registaro elspezas grandajn kvantojn da mono por sendi israelajn artistojn kaj intelektulojn en la mondon, kaj por organizi en Israelo, internaciajn kulturajn kaj artajn eventojn al kiu kutime ĝi invitas reprezentantojn de arto kaj kulturo el Eŭropo, Usono kaj Latinameriko ĉefe.
La kulturan projekton "Brand Israel" (Marko Israelo) iniciatis la israela Ministrejo pri Eksteraj Aferoj en 2006 kun la deklarita celo purigi la bildon de Israelo eksterlande, kaj alia celo, ĉi-foje ne deklarita, nome ĵeti fumkurtenon sur la kontraŭleĝan okupacion de Palestino, sur la malobservojn de internacia juro kaj sur militkrimojn kiujn Israelo senpune faras. Kiel montro de la subordigo de kulturo al la propagando de Israelo, la iama vicestro de la israela Ministrejo pri Eksteraj Aferoj Nisim Ben Ŝitrit, diris en israela ĵurnalo: "Ni vidas kulturon kaj Hasbara-on kiel unuarangan propagandan ilon. Mi ne diferencigas kulturon de Hasbara-o". (Hasbara estas hebrea vorto por indiki komunikadajn strategiojn, propagandon kaj publikajn rilatojn kiuj celas diskonigi, precipe en la internacia komunumo, la argumentaron de la Israela registaro kaj aliaj cionismaj estaĵoj por pravigi sian agadon.)
Konsciaj pri tiu manipulado, gravuloj el la tuta mondo dediĉataj al arto kaj kulturo, publike deklaris sian rifuzon ludi kaj partopreni en kulturaj eventoj en Israelo aŭ patronitaj de Israelaj institucioj, konforme al la rekomendoj de la kampanjo por kultura bojkoto kontraŭ la Israela apartismo. Artistoj kaj intelektuloj de pluraj naciecoj kaj originoj, inkluzive israelanoj kaj judoj, proklamis sian aliĝon al kultura bojkoto kiel premilo por fini tiun kolonian reĝimon. Inter la plej bone konataj inkluziviĝas Elvis Costello, Emma Thompson, Roger Waters, Santana, Pixies, Mike Leigh, Ken Loach, Snoop Dogg, Damon Albarn, Klaxons, Jean-Luc Godard, Brian Eno, Yes Men, Cassandra Wilson, Peter Brook, Udi Aloni, Devendra Banhart, Iain Banks, Eduardo Galeano, Stéphane Hessel, Juan Goytisolo, Ilan Pappe, Naomi Klein, Henning Mankell, Mahmud Darwish, John Berger, Arundhati Roy kaj Alice Walker inter aliaj.
Laŭ Ronnie Kasrils, eksa estro de la Afrika Nacia Kongreso kaj eksa Ministro pri Sekureco de Sudafriko, la situacio de la palestinanoj hodiaŭ estas pli malbona ol tiu de nigraj sudafrikanoj sub apartismo. Lia vizito al Palestino inspiris al la sudafrika ĉefepiskopo kaj Nobel-pacpremio Desmond Tutu, jenajn vortojn: "Tiel kiel ni diris dum apartismo, ke estis netaŭge por internaciaj artistoj veni en Sudafrikon por ludi en socio fondita sur diskriminaciaj leĝoj kaj rasa ekskluziveco, tiel hodiaŭ estus eraro por la Kaburba Opero ludi en Israelo."
Internaciaj kulturaj eventoj en Israelo fakte estas propagandiloj por “normaligi” kaj purigi la bildon de tiu ŝtato, kiu nur povas sukcesi per absoluta kaŝado de rasa diskriminacio, etna purigado kaj per absoluta malestimo kaj ignorado de popolo loĝanta en la lando de pli ol jarmilo.
Bedaŭrinde la Esperanto-movado ŝajnas ne esti escepto al tiu aliro. En bultenoj kaj aliaj informoj pri la kongresoj, kaj en aliaj informiloj de la Esperanto-movado en Israelo, estas preskaŭ neniu aludo al la palestina popolo, kiu loĝas en la nuntempa Israelo de multaj jarcentoj, kaj de kelkaj jardekoj elpelita, persekutita, diskriminaciita kaj/aŭ minoritatigita. Ankaŭ estas neniu aludo al ĝia kulturo, lingvo, historio aŭ simpla ekzisto. Oni parolas pri juda kulturo kaj historio, kaj pri hebrea lingvo, kvazaŭ Israelo estus nur juda lando. Ignoro kaj malestimo de la palestina popolo ŝajnas enradikigita ankaŭ en la Esperanto-medio. En la Kongresa Bulteno eĉ oni parolas pri la malnova parto de Jerusalemo, aŭ pri Qumram (apud Morta Maro) kvazaŭ ili estus parto de Israelo, ignorante la fakton ke ili situas en lando internacie agnoskita kiel parto de la Palestinaj neisraelaj teritorioj. Oni preteratentas ankaŭ, ke por atingi Qumram oni devas veturi per vojoj malpermesitaj aŭ limigitaj por neisraelanoj, kvankam ili troviĝas ekster Israelo.
La translokigo de la IJK al Nazareto (israela urbo preskaŭ tute enloĝata de palestinanoj civitanoj de Israelo), kaj la inkludo de kelkaj palestinanoj en la LKK ŝajnas indiki novan sintenon en la israela esperantistaro. Tamen la kerno de la problemo daŭre restas senŝanĝa. La palestina Kampanjo por la Akademia kaj Kultura Bojkoto de Israelo (PAKBI) difinis normaligon kiel "partopreno en ajna projekto, iniciato aŭ agado, kiu serĉas (implice aŭ eksplicite) kunigi palestinanoj (kaj / aŭ araboj) kaj israelanoj (homoj aŭ institucioj) ne konsiderante kiel ĉefan objektivon la reziston kaj kondamnon de la israela okupado kaj ĉiuj formoj de diskriminacio kaj subpremo kontraŭ la palestina popolo." Kaj ĝuste tiel agas esperantistoj: Ĉiuj kunlaboroj inter palestinanoj kaj israelanoj kiuj neglektas la rekonon de la fundamentaj rajtoj de la palestina popolo havas nur unu nomo: “normaligo” (tio estas: propagando, purigo de rasisma kaj apartisma bildo).
Ni opinias, ke Esperanto ne estu ilo de komplico en diskriminacio kaj subpremo de popolo per nia silento aŭ preteratento.
Pro tio, ni petas vin, ke la Internacia Junulara Kongreso 2013 ne estu okazigata en Israelo, kaj ke, se eble, estu organizota en lando libera je rasa diskriminacio, kaj respektema kun homaj rajtoj kaj internacia leĝaro.
Sincere viaj,