I thought that to have a critical mindset, which doubts and re-evaluates everything is “thinking for one’s self”, the “mark” of a mature, conscious human being. It is. In theory only! In practice, this scares the daylights out of people and especially the ruling authorities who want the system to remain as it is. “You can say whatever you like, defend your findings, opinion and expose what you have revealed, as long as you don’t do anything about it. As long as you continue feeding the system, being a "good conformist”. Truer than ever, especially in conservative societies, which are by definition uninformed and restricted through fear, although named “democracies”.. It’s much easier to kill those who oppose the status quo, who dare go against the collective “norm”, labeling them “mentally ill”, stripping them of any legitimacy, justification, social substance. It serves the internal fear of change, which is mirrored in authoritarian practices, throughout History. And yet, the core essence inside me continues to encourage, “be who you Αre”! Psychiatry’s “inner voices” are something else but who or why would want to investigate further, when profit and ego-centric needs promote “kill the case quickly and easily”? So, it becomes much easier - to isolate the child and bind her with fear, abuse, restriction - to never having evaluated, listened to or even seen the child - to completely ignore all complaints, claims and abuse being made by the mother, to social services, the police, to public prosecutors and various social conveyors. -- to ignore all witnesses, family and the child’s previous life - to set up a “psychiatric evaluation” after a whole year of having isolated the child and while she is still living with her suppressors - those who were offered the child's custody - making it impossible for the child to speak up, unable to admit the dreadful reality she is living in - to kill, ignore and simply file away all attempts of lawyers to reveal the reality of the situation All defense is simply and easily met with hostility, is ignored, is by-passed for it doesn’t serve the picture needed to be painted, the manufactured reality being promoted, ensuring the preservation of the existing status quo. Because, you are not allowed to exist outside the box! In theory, you are!. We live in a “democracy”! ................ Σκέφτομαι πως το να έχει κάποιος «κριτική σκέψη», που σημαίνει να αμφισβητείς και να επανεξετάζεις τα πάντα, σημαίνει πως «σκέφτεσαι μόνος σου», ότι είναι «σήμα κατατεθέν» του ώριμου, συνειδητού ανθρώπου!. Είναι! Θεωρητικά! Στην πράξη, αυτό φοβίζει τους ανθρώπους, ιδιαίτερα τις απολυταρχίες σε επίπεδο κοινωνίας ή/και εξουσίας, που θέλουν τα πράγματα να παραμένουν ως έχουν. «Μπορείς να λες ό, τι θέλεις, να υπερασπίζεσαι την άποψη, τα ευρήματά σου, ακόμα και να εκθέτεις τα κακώς κείμενα, αρκεί να μην κάνεις κάτι γι 'αυτό. Όσο συνεχίζεις να τροφοδοτείς το κατεστημένο, παραμένεις «καλό παιδί». Περισσότερο αληθινό παρά ποτέ, ιδιαίτερα σε συντηρητικές κοινωνίες, οι οποίες εξ ορισμού παραμένουν ανενημέρωτες και παγιδευμένες στο φόβο. Είναι πολύ πιο εύκολο να σκοτώνεις εκείνους που αντιτίθενται στο status quo, οι οποίοι τολμούν να αντιταχθούν στο συλλογικό «φυσιολογικό», προσάπτοντάς τους την ταμπέλα «ψυχικά ασθενείς», απομακρύνοντάς τους από οποιαδήποτε νομιμότητα, δικαίωση, κοινωνική παρουσία. Εξυπηρετεί τον υποσυνείδητο φόβο της αλλαγής, ο οποίος αντικατοπτρίζεται στις αυταρχικές πρακτικές, ανέκαθεν στην Ιστορία. Και όμως, η ουσία του πυρήνα μέσα μου συνεχίζει να με ενθαρρύνει, «να είσαι ο Εαυτός σου!»! Οι «εσωτερικές φωνές» της Ψυχιατρικής είναι κάτι άλλο, αλλά ποιος ή γιατί θα ήθελε να διερευνήσει περαιτέρω, όταν το κέρδος και οι εγωικές ανάγκες προωθούν κάτι άλλο; «Κλείσε την υπόθεση γρήγορα και ανώδυνα»! Έτσι, γίνεται πολύ πιο εύκολο - να απομονώνεις το παιδί για ένα χρόνο και να το δεσμεύεις με φόβο, κακοποίηση, περιορισμό - να μην έχεις αξιολογήσει, να μην έχεις ακούσει ή λάβει υπόψη ποτέ το παιδί, σε καμία φάση ή απόφαση της όλης διαδικασίας - να έχεις αγνοήσει εντελώς όλες τις καταγγελίες, τις μηνύσεις, τις διαμαρτυρίες της μητέρας στις κοινωνικές υπηρεσίες, στην αστυνομία, στους εισαγγελείς, στους φορείς - να έχεις αγνοήσει όλους τους μάρτυρες, την οικογένεια και την προηγούμενη ζωή του παιδιού - να δημιουργείς εκ των υστέρων μια «ψυχιατρική αξιολόγηση», στο πόδι, μετά από ένα ολόκληρο χρόνο απομόνωσης του παιδιού και ενώ εξακολουθεί να ζει με αυτόν στον οποίο προσφέρθηκε η επιμέλεια (χωρίς να έχεις εξετάσει ποιος πραγματικά είναι), καθιστώντας το παιδί φανερά ανίκανο να εκφραστεί, κάτι που έχουμε διαπιστώσει πολλάκις σε παρόμοια περιστατικά βίας που έχουν δει το φως της δημοσιότητας - να σκοτώνεις αβίαστα και εξουσιαστικά και αρχειοθετώντας ή καταστρέφοντας τις όποιες απόπειρες δικηγόρων να αποκαλύψουν την πραγματικότητα που αρνείσαι να δεις. Όλη η υπεράσπιση, απλά και εύκολα, αντιμετωπίζεται με εχθρότητα, αγνοείται, παρακάμπτεται επειδή δεν εξυπηρετεί την εικόνα που χρειάζεται να παρουσιαστεί, το κατεστημένο που πρέπει να διατηρηθεί. Επειδή δεν γίνεται να υπάρχεις έξω από το κουτί! Θεωρητικά μόνο, γίνεται. Ζούμε σε «δημοκρατικό» καθεστώς!