Η Αγία Οικογένεια και το Καθεστώς της.

  Σε κάθε κοινωνία, υπάρχουν εκείνοι που δεν επιδιώκουν απλώς να κυβερνήσουν. Κάποιοι θέλουν να στήσουν Καθεστώς. 

  Να εγκαθιδρύσουν ένα πλέγμα ελέγχου που διαπερνά κάθε νευραλγική λειτουργία του κράτους: από τη Διοίκηση έως την Οικονομία, από τη δημόσια σφαίρα έως τους Θεσμούς.

  Αυτή η «Οικογένεια» δεν χρειάζεται βία για να υποτάξει. Χρησιμοποιεί μεθοδικά τη διάβρωση, την εξουθένωση, την ακρίβεια που χτυπάει αλύπητα κάθε νοικοκυριό. Έτσι, ένας λαός κουρασμένος, σπρωγμένος στην καθημερινή αγωνία της επιβίωσης, μετατρέπεται σε έρμαιο πολιτικών «παροχών», ψευδοεπιδομάτων που μοιάζουν με ανακούφιση, αλλά γυρίζουν πάντα πίσω: στα ταμεία των ολιγαρχών..

 Εκείνων με τους οποίους η Οικογένεια συμπορεύεται, συνδιαλέγεται, μοιράζεται την εξουσία και τα κέρδη. Το αποτέλεσμα; Το κράτος δεν λειτουργεί πια ως δημοκρατικό οικοδόμημα, αλλά ως Αυλή. Μια προέκταση του ιδιωτικού τους παιχνιδιού, με τον λαό θεατή και θύμα μαζί.

  Η κοινωνία έτσι μετατρέπεται σε σκηνικό, όπου η εξουσία δεν υπηρετεί αλλά παίζει. Παίζει με τους κανόνες της, με τους φόβους των πολιτών, με τον ίδιο τον ιστό του δημόσιου βίου.

  Και το ερώτημα παραμένει: πόσο μπορεί να αντέξει ένα κράτος που καταντάει να υπάρχει μόνο ως σκηνικό για την Αυλή των λίγων;

  Η Δικαιοσύνη άραγε, είναι μέρος αυτής της Αυλής;

Δείτε την εκπομπή στον παρακάτω σύνδεσμο.  Ειδικά από το 2:00:01 και μετά. 

 The Holy Family and the Regime.

  In every society, there are those who do not simply seek to govern. Some want to set up a Regime.
 To establish a network of control that penetrates every crucial function of the state: from Administration to the Economy, from the public sphere to the Institutions.

 This “Family” does not need violence to subdue. It methodically uses erosion, exhaustion, the precision of hardship that mercilessly strikes every household. Thus, a people worn down, pushed into the daily agony of survival, becomes a plaything of political “handouts,” pseudo-benefits that resemble relief but always return to their source: the coffers of oligarchs.
 Those with whom the Family marches together, negotiates, and shares power and profits.

  The result? The state no longer functions as a democratic edifice, but as a Court. An extension of their private game, with the people as both spectators and victims.Society thus turns into a stage, where power does not serve but plays. It plays with its own rules, with the citizens’ fears, with the very fabric of public life. And the question remains: how long can a state endure when it is reduced to existing only as a backdrop for the Court of the few?

 Is Justice, perhaps, part of this Court?