Ayşe öğretmen şartlı tahliye edildi.

Tabii ki sevinelim, Ayşe öğretmen evine döndü, o Deran'a, Deran ona kavuştu.

Sevinelim, kutlayalım, ama asla gevşemeyelim.

Çünkü yapılan sadece "Şartlı Tahliye", "Aklanma" değil.

Daha dün, Anayasa Mahkemesi bir tedbir kararı almaya gerek görmedi. (Yürütmeyi durdurma, yani "Ben bu işi esastan karara bağlayana kadar hapse girmesin" kararı)

Anayasa Mahkemesinin davayı esastan görüşerek yeniden yargılama kararı alması için kamuoyu baskısını sürdürmeliyiz.

Buna ulaşırsak genedurmamalıyız.

Mahkeme eski kararını bozup AKLANMA kararı verene kadar, bu karar onaylanıp kesinleşene kadar.

Yeter mi, orada durmalı mıyız?

Tabii ki hayır.

Çünkü bir başka gerçeğe daha parmak bastı Ayşe Öğretmenle Deran bebeğin yaşadıkları.

 Onların çıktığı 12 kişilik koğuşta 34 kadın ve 9 çocuk var hala, konserve gibi.

Bir yatağa 3 kişi, çocuklara yerlerde...

Neden?

Bu insanları sudan sebeplerle içeri tıkmayı bilen devlet, onların yaşamına, sağlığına neden bu kadar ilgisiz?

Bunun hesabını sormamız gerekmez mi?

Ayşe ve Deran kurtuldu -şimdilik- ya geride kalan Ayşeler, Deranlar?

"İyi de her şeyden biz mi sorumluyuz, biz mi düzelteceğiz?" diyebilirsiniz.

Kim düzeltecek?

Sen düzeltmezsen, ben düzeltmezsem, biz düzeltmezsek?

Sonuç:

 Ayşe Öğretmen kampanyası bitmemeli, hedef 100.000 imza.

Lütfen yaygınlaştıralım, hepimiz kendi çevremizde.

Hapisane koşullarının düzeltilmesi için bir kampanya daha başlatmalıyız.

Bunu da Ayşe öğretmene önereceğim.

O başlatsın, bizden destek olması.

Ama her şeyden önemlisi, haklı sevincimizi rehavete dönüştürmeyelim.