ประเทศไทยต้องมี “ประกันสุขภาพจิต” ตามหลักสิทธิทางสังคม
ประเทศไทยต้องมี “ประกันสุขภาพจิต” ตามหลักสิทธิทางสังคม
ประเด็นรณรงค์
เขียนโดย ชลภัส พรสวรรค์วงศ์ และ พัฒนชาติ บุญ-หลง
Written by Chollapas Pornsawanwong and Pathanachart Boon-Long
__________________
[English below]
สิทธิทางสังคม คือ หนึ่งใน 30 สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของ UDHR ครอบคลุมเรื่องอาการป่วย ความพิการ[1]
โรคทางจิตเวช คือ สภาวะสุขภาพจิตที่ส่งผลต่ออารมณ์ พฤติกรรม ความคิด แบ่งออกได้เป็น
o โรควิตกกังวล
o โรคซึมเศร้า
o โรคไบโพลาร์
o โรคเครียดภายหลังเผชิญเหตุการณ์สะเทือนขวัญ (PTSD)
o โรคจิตเภท
o โรคกินผิดปกติ
o โรคพฤติกรรมเกเรรุนแรงในเด็กและวัยรุ่น
o ความบกพร่องทางสติปัญญา[2]
จำนวนผู้ป่วยจิตเวชในประเทศไทยมีมากถึง 3.99 ล้านคน (ข้อมูลปี 2565) และมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากวิกฤตการณ์โควิด-19 นอกจากนี้ยังมีผู้ป่วยโรคซึมเศร้าอีกราว 1.35 ล้านคน เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวในรอบทศวรรษที่ผ่านมา[3]
อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยเหล่านี้กลับไม่ได้รับสิทธิ์คุ้มครองจากประกันสุขภาพเมื่อเข้าโรงพยาบาลด้วยเหตุผลที่ว่า ผู้ป่วยกลุ่มนี้มีแนวโน้มจะทำร้ายร่างกายตนเอง หรือฆ่าตัวตายอยู่แต่เดิม ทั้งที่พฤติกรรมดังกล่าวเป็นอาการของโรค แม้ว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาจะสูงมาก โดยเฉพาะในโรงพยาบาลเอกชนที่เชี่ยวชาญด้านจิตเวชนั้น ค่านอนโรงพยาบาลสูงกว่า 25,000 บาทต่อคืน
แม้ปัจจุบันประกันสังคมและบัตรทองครอบคลุมโรคทางจิตเวชแล้ว แต่ประกันสุขภาพทั่วไปกลับไม่ครอบคลุม บีบให้ผู้ป่วยที่ไม่มีกำลังทรัพย์จำต้องรักษากับโรงพยาบาลรัฐเท่านั้น
จากความคิดเห็นและประสบการณ์ของคุณจอมเทียน จันสมรัก มีผู้ป่วยจำนวนมากที่ได้รับผลข้างเคียงจากยาที่อยู่ในบัญชียาหลักของประกันสังคม จึงต้องใช้ยาที่อยู่นอกบัญชียาหลักซึ่งมีราคาสูง อีกทั้งงบประมาณบัตรทองยังไม่เพียงพอ ทำให้ผู้ป่วยไม่ได้รับการรักษาที่ดีที่สุด เข้าไม่ถึงนักจิตบำบัดหรือนักจิตวิทยา แม้ว่าในความเป็นจริง การรักษาโรคทางจิตเวชนั้นควรได้รับการบำบัดควบคู่ไปกับการรักษาด้วยยาก็ตาม นอกจากนี้รัฐยังมี “นโยบายส่งผู้ป่วยกลับสู่ชุมชน” นั่นคือ จะส่งผู้ป่วยกลับเมื่อผู้ป่วยพักในโรงพยาบาลครบ 2-3 สัปดาห์ เนื่องจากทางรัฐมีเตียงและงบไม่เพียงพอ
หากกลุ่มโรคทางจิตเวช ซึ่งองค์การอนามัยโลก (WHO) เองได้ประกาศแล้วว่าเป็นอาการป่วยทางสุขภาพจิต (สุขภาพจิตเป็นหนึ่งในสี่ด้านสุขภาพพื้นฐาน: "Health is a state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity.")[4] ได้รับการคุ้มครองในประกันสุขภาพ อันนอกเหนือจากประกันสังคมแล้ว ผู้ป่วยจิตเวชจะมีทางเลือกในการรักษามากขึ้น ลดภาระค่าใช้จ่าย และไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่โรงพยาบาลรัฐที่ดูแลผู้ป่วยได้ไม่ทั่วถึง เพราะโรคทางจิตเวชเองก็เป็นเช่นเดียวกับโรคอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นจากสังคม สภาพแวดล้อม และปัจจัยต่าง ๆ มากมาย ทั้งยังนำไปสู่ ภาวะพิการทางสุขภาพจิต (mental disability) เนื่องด้วยผู้ป่วยไม่อาจเรียน ทำงาน หรือใช้ชีวิตในสังคมอย่างปกติได้เช่นกัน
[English Version]
Thailand Must Have Insurance For Mental Health
Social rights are one of the 30 fundamental human rights of the UDHR (Universal Declaration of Human Rights), which covers disabilities and sickness.
Mental disorders is a state of minds that effects moods, behaviors, and thoughts, and it can be divided into:
o Anxiety Disorders
o Depression
o Bipolar Disorder
o Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD)
o Schizophrenia
o Eating Disorders
o Disruptive behaviour and dissocial disorders
o Neurodevelopmental disorders
The number of people with mental disorders in Thailand is 3.99 millions and is likely to continue increasing due to the effects of COVID-19. In addition, 1.35 millions of them are suffering from depression. These numbers have significantly increased in the last decade.
Nevertheless, health insurance in Thailand does not cover the payment of these patients because these patients are most likely to continue inflicting self-harm and attempt suicide. Even though, these conditions are considered as one of the symptoms, according to international medical journal. Hospital fees at those specialized hospitals can be as high as 25,000 Baht per night.
Only state insurance in Thailand covers such expense, but not private insurance, therefore; patiences who cannot afford such price are only able to go to public hospitals.
From Khun Jomtien Junsomrag’s opinions and experiences, there are many patients who are suffering from side effects of drugs registered on the state insurance’s main drug list. Therefore; it is necessary to use drugs that are not listed as mainstream medicines, which are expensive. Moreover, the medical golden card budget is not enough, causing patients not to receive the best treatments and being unable to access to psychotherapists or psychologists. In fact, these treatments for mental disorders should be taken along with medications. In addition, the government also has a policy to repatriate patients to the community, which means, sending them back after 2-3 weeks of hospital admission due to insufficient beds and budget.
If mental disorders which the World Health Organization (WHO) has declared to be mental illness (Mental health is one of the four basic health conditions: “Health is a state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity.”) were covered in health insurance which are excluded from social security, the people with mental disorders would have more treatment options, cost reduction, and are not limited to just only public hospitals that could not thoroughly take care of patients. Because mental disorders are similar to other disorders caused by social, environment, and other factors that also lead to mental disability since the patients could not study, work, or live a normal life in the society.
[1] https://opseu.org/wp-content/uploads/2018/12/30_basic_human_rights_list_english.pdf
[2] Mental disorders
[3] https://www.tcijthai.com/news/2022/10/scoop/12594
[4] https://www.who.int/data/gho/data/major-themes/health-and-well-being
13,526
ประเด็นรณรงค์
เขียนโดย ชลภัส พรสวรรค์วงศ์ และ พัฒนชาติ บุญ-หลง
Written by Chollapas Pornsawanwong and Pathanachart Boon-Long
__________________
[English below]
สิทธิทางสังคม คือ หนึ่งใน 30 สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของ UDHR ครอบคลุมเรื่องอาการป่วย ความพิการ[1]
โรคทางจิตเวช คือ สภาวะสุขภาพจิตที่ส่งผลต่ออารมณ์ พฤติกรรม ความคิด แบ่งออกได้เป็น
o โรควิตกกังวล
o โรคซึมเศร้า
o โรคไบโพลาร์
o โรคเครียดภายหลังเผชิญเหตุการณ์สะเทือนขวัญ (PTSD)
o โรคจิตเภท
o โรคกินผิดปกติ
o โรคพฤติกรรมเกเรรุนแรงในเด็กและวัยรุ่น
o ความบกพร่องทางสติปัญญา[2]
จำนวนผู้ป่วยจิตเวชในประเทศไทยมีมากถึง 3.99 ล้านคน (ข้อมูลปี 2565) และมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากวิกฤตการณ์โควิด-19 นอกจากนี้ยังมีผู้ป่วยโรคซึมเศร้าอีกราว 1.35 ล้านคน เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวในรอบทศวรรษที่ผ่านมา[3]
อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยเหล่านี้กลับไม่ได้รับสิทธิ์คุ้มครองจากประกันสุขภาพเมื่อเข้าโรงพยาบาลด้วยเหตุผลที่ว่า ผู้ป่วยกลุ่มนี้มีแนวโน้มจะทำร้ายร่างกายตนเอง หรือฆ่าตัวตายอยู่แต่เดิม ทั้งที่พฤติกรรมดังกล่าวเป็นอาการของโรค แม้ว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาจะสูงมาก โดยเฉพาะในโรงพยาบาลเอกชนที่เชี่ยวชาญด้านจิตเวชนั้น ค่านอนโรงพยาบาลสูงกว่า 25,000 บาทต่อคืน
แม้ปัจจุบันประกันสังคมและบัตรทองครอบคลุมโรคทางจิตเวชแล้ว แต่ประกันสุขภาพทั่วไปกลับไม่ครอบคลุม บีบให้ผู้ป่วยที่ไม่มีกำลังทรัพย์จำต้องรักษากับโรงพยาบาลรัฐเท่านั้น
จากความคิดเห็นและประสบการณ์ของคุณจอมเทียน จันสมรัก มีผู้ป่วยจำนวนมากที่ได้รับผลข้างเคียงจากยาที่อยู่ในบัญชียาหลักของประกันสังคม จึงต้องใช้ยาที่อยู่นอกบัญชียาหลักซึ่งมีราคาสูง อีกทั้งงบประมาณบัตรทองยังไม่เพียงพอ ทำให้ผู้ป่วยไม่ได้รับการรักษาที่ดีที่สุด เข้าไม่ถึงนักจิตบำบัดหรือนักจิตวิทยา แม้ว่าในความเป็นจริง การรักษาโรคทางจิตเวชนั้นควรได้รับการบำบัดควบคู่ไปกับการรักษาด้วยยาก็ตาม นอกจากนี้รัฐยังมี “นโยบายส่งผู้ป่วยกลับสู่ชุมชน” นั่นคือ จะส่งผู้ป่วยกลับเมื่อผู้ป่วยพักในโรงพยาบาลครบ 2-3 สัปดาห์ เนื่องจากทางรัฐมีเตียงและงบไม่เพียงพอ
หากกลุ่มโรคทางจิตเวช ซึ่งองค์การอนามัยโลก (WHO) เองได้ประกาศแล้วว่าเป็นอาการป่วยทางสุขภาพจิต (สุขภาพจิตเป็นหนึ่งในสี่ด้านสุขภาพพื้นฐาน: "Health is a state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity.")[4] ได้รับการคุ้มครองในประกันสุขภาพ อันนอกเหนือจากประกันสังคมแล้ว ผู้ป่วยจิตเวชจะมีทางเลือกในการรักษามากขึ้น ลดภาระค่าใช้จ่าย และไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่โรงพยาบาลรัฐที่ดูแลผู้ป่วยได้ไม่ทั่วถึง เพราะโรคทางจิตเวชเองก็เป็นเช่นเดียวกับโรคอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นจากสังคม สภาพแวดล้อม และปัจจัยต่าง ๆ มากมาย ทั้งยังนำไปสู่ ภาวะพิการทางสุขภาพจิต (mental disability) เนื่องด้วยผู้ป่วยไม่อาจเรียน ทำงาน หรือใช้ชีวิตในสังคมอย่างปกติได้เช่นกัน
[English Version]
Thailand Must Have Insurance For Mental Health
Social rights are one of the 30 fundamental human rights of the UDHR (Universal Declaration of Human Rights), which covers disabilities and sickness.
Mental disorders is a state of minds that effects moods, behaviors, and thoughts, and it can be divided into:
o Anxiety Disorders
o Depression
o Bipolar Disorder
o Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD)
o Schizophrenia
o Eating Disorders
o Disruptive behaviour and dissocial disorders
o Neurodevelopmental disorders
The number of people with mental disorders in Thailand is 3.99 millions and is likely to continue increasing due to the effects of COVID-19. In addition, 1.35 millions of them are suffering from depression. These numbers have significantly increased in the last decade.
Nevertheless, health insurance in Thailand does not cover the payment of these patients because these patients are most likely to continue inflicting self-harm and attempt suicide. Even though, these conditions are considered as one of the symptoms, according to international medical journal. Hospital fees at those specialized hospitals can be as high as 25,000 Baht per night.
Only state insurance in Thailand covers such expense, but not private insurance, therefore; patiences who cannot afford such price are only able to go to public hospitals.
From Khun Jomtien Junsomrag’s opinions and experiences, there are many patients who are suffering from side effects of drugs registered on the state insurance’s main drug list. Therefore; it is necessary to use drugs that are not listed as mainstream medicines, which are expensive. Moreover, the medical golden card budget is not enough, causing patients not to receive the best treatments and being unable to access to psychotherapists or psychologists. In fact, these treatments for mental disorders should be taken along with medications. In addition, the government also has a policy to repatriate patients to the community, which means, sending them back after 2-3 weeks of hospital admission due to insufficient beds and budget.
If mental disorders which the World Health Organization (WHO) has declared to be mental illness (Mental health is one of the four basic health conditions: “Health is a state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity.”) were covered in health insurance which are excluded from social security, the people with mental disorders would have more treatment options, cost reduction, and are not limited to just only public hospitals that could not thoroughly take care of patients. Because mental disorders are similar to other disorders caused by social, environment, and other factors that also lead to mental disability since the patients could not study, work, or live a normal life in the society.
[1] https://opseu.org/wp-content/uploads/2018/12/30_basic_human_rights_list_english.pdf
[2] Mental disorders
[3] https://www.tcijthai.com/news/2022/10/scoop/12594
[4] https://www.who.int/data/gho/data/major-themes/health-and-well-being
13,526
อัปเดตเกี่ยวแคมเปญรณรงค์
แชร์แคมเปญรณรงค์นี้
สร้างแคมเปญรณรงค์ใน 13 มิถุนายน ค.ศ. 2023 แล้ว