Stans henrettelsene i Iran – Norge må handle for fangene i Ghezel Hesar
The Issue
متن به زبان فارسی در ادامه آمده است
English further down
Stans henrettelsene i Iran – Norge må handle for fangene i Ghezel Hesar
Til Norges regjering, utenriksministeren, Stortinget og Norges representanter i FN
Vi, de undertegnede, ber norske myndigheter handle umiddelbart for å beskytte rundt 1 500 dødsdømte fanger som har sultestreiket i Ghezel Hesar-fengselet i Karaj i Iran.
Dette er ikke en enkeltstående protest. Sultestreiken er del av en langvarig og stadig større motstand mot en dramatisk opptrapping av henrettelser i Iran.
Rundt 1 500 fanger i livsfarlig protest
Ifølge Iran Human Rights Society begynte rundt 1 500 fanger i avdeling 2 i Ghezel Hesar-fengselet en sultestreik 13. juli 2026. De fleste skal være dømt til døden for narkotikarelaterte lovbrudd.
Protesten startet etter at seks dødsdømte fanger ble flyttet til isolasjon – et skritt som ofte skjer kort tid før en henrettelse. Etter flere dager uten respons skal enkelte fanger ha sydd igjen leppene og gått over til tørr sultestreik, uten verken mat eller vann. Det er rapportert om alvorlig svekkelse og behov for akutt medisinsk hjelp. Familier har samtidig samlet seg utenfor fengselet for å kreve at henrettelsene stanses.
De streikende krever at henrettelsene stoppes, at fangene som er flyttet til isolasjon, returneres til de ordinære avdelingene, og at dødsdommene – særlig dommer for narkotikarelaterte forhold – blir gjennomgått.
En protestbevegelse som har vart i flere år
Fangene i Ghezel Hesar har lenge stått sentralt i motstanden mot dødsstraff i Iran.
Kampanjen «Nei til henrettelser på tirsdager» startet i Ghezel Hesar i januar 2024, etter at en gruppe dødsdømte så medfanger bli ført bort og henrettet. Fangene begynte å sultestreike hver tirsdag for å protestere mot alle henrettelser, uavhengig av om de dødsdømte var politiske fanger eller dømt for narkotika, drap eller andre lovbrudd.
I juni 2026 hadde de ukentlige sultestreikene pågått i mer enn 120 uker og spredt seg til 56 fengsler over hele Iran. Deltakerne har fortsatt protestene til tross for trusler, isolasjon, mishandling og risikoen for selv å bli henrettet.
Også i oktober 2025 skal rundt 1 500 fanger i den samme avdelingen i Ghezel Hesar ha gjennomført en ukelang sultestreik mot henrettelser for narkotikarelaterte lovbrudd. Ifølge Iran Human Rights Society ble slike henrettelser i fengselet deretter midlertidig stanset i seks måneder. Den nye streiken viser at løfter om lovendringer og varige forbedringer ikke er blitt innfridd.
Antallet henrettelser øker år etter år
Utviklingen de siste årene er alarmerende. Iran Human Rights har dokumentert minst:
582 henrettelser i 2022
834 henrettelser i 2023
975 henrettelser i 2024
1 639 henrettelser i 2025
Det tilsvarer en økning på 75 prosent i 2022, 43 prosent i 2023, 17 prosent i 2024 og hele 68 prosent i 2025. Tallet for 2025 var det høyeste organisasjonen hadde registrert siden 1989 – i gjennomsnitt mellom fire og fem henrettelser hver dag.
Dette er minimumstall. Mer enn 93 prosent av de dokumenterte henrettelsene i 2025 ble ikke offentliggjort av iranske myndigheter. Det virkelige antallet kan derfor være høyere.
En stor andel av de henrettede er dømt for narkotikarelaterte lovbrudd. FNs menneskerettighetseksperter har understreket at slike lovbrudd ikke oppfyller den internasjonale terskelen for «de mest alvorlige forbrytelsene» som kan omfattes av dødsstraff.
Krigen brukes til å trappe opp undertrykkelsen
Situasjonen er blitt enda farligere under krigen og de væpnede konfliktene i 2026.
Amnesty International rapporterte 21. mai 2026 at iranske myndigheter hadde henrettet minst 36 personer på politisk motiverte anklager siden de amerikansk-israelske angrepene begynte 28. februar. Minst 78 demonstranter, dissidenter og andre dødsdømte var da i umiddelbar fare. Iranske myndigheter har samtidig tatt til orde for raskere rettsprosesser og strengere straffer under det de omtaler som «krigsforhold».
Menneskerettighetsgrupper har beskrevet en utvikling med nærmest daglige og ofte hemmelige henrettelser. Familier skal i enkelte tilfeller først ha fått vite om henrettelsen etter at den var gjennomført, blitt presset til taushet eller blitt nektet å få utlevert den dødes kropp. Begrenset internettilgang og manglende innsyn gjør det vanskelig å dokumentere det fulle omfanget.
Krigen må ikke få fungere som et dekke for henrettelser, tortur, tvungne tilståelser og politisk forfølgelse. Sivile iranere skal ikke måtte velge mellom bomber utenfra og henrettelser og undertrykkelse fra egne myndigheter.
Vi krever at norske myndigheter:
Offentlig krever umiddelbar stans i alle planlagte henrettelser i Ghezel Hesar-fengselet og resten av Iran.
Krever at de sultestreikende får tilgang til vann, uavhengig medisinsk hjelp og kontakt med sine familier og advokater.
Krever garantier mot straff, isolasjon, tortur og andre represalier mot fangene som deltar i protesten.
Tar saken direkte opp med iranske myndigheter og gjennom FN, i samarbeid med andre land som arbeider mot dødsstraff.
Krever et umiddelbart moratorium på henrettelser og en ny og rettferdig behandling av alle dødsdommer.
Arbeider spesielt for at dødsdommer for narkotikarelaterte lovbrudd blir opphevet eller omgjort.
Krever uavhengig gransking av hemmelige henrettelser, tortur, tvungne tilståelser og alvorlige brudd på retten til en rettferdig rettergang.
Norge må bruke stemmen sin nå
Fangene i Ghezel Hesar har satt sine egne liv i fare for å forsvare retten til liv – ikke bare for seg selv, men for tusenvis av dødsdømte i iranske fengsler.
De har protestert uke etter uke og år etter år. Samtidig har antallet henrettelser fortsatt å stige. Under krigen risikerer deres kamp å forsvinne fra verdens oppmerksomhet akkurat når behovet for internasjonalt press er størst.
Stillhet beskytter ikke fangene. Stillhet gjør det lettere å gjennomføre henrettelsene.
Ved å signere krever jeg at norske myndigheter handler umiddelbart for å stanse henrettelsene, beskytte de sultestreikende og støtte kampen mot dødsstraff i Iran.
Signer og del oppropet. Vær en stemme for dem som risikerer livet for retten til å leve.
Opplysningene bygger på rapporter fra Iran Human Rights, Center for Human Rights in Iran, Amnesty International, FNs menneskerettighetskontor og Iran Human Rights Society. På grunn av hemmelighold, internettrestriksjoner og begrenset uavhengig tilgang til iranske fengsler må enkelte opplysninger omtales som rapporterte forhold.
--------- Farsi -----------
توقف اعدامها در ایران – نروژ باید برای زندانیان قزلحصار اقدام کند
خطاب به دولت نروژ، وزیر امور خارجه، پارلمان نروژ و نمایندگان نروژ در سازمان ملل متحد
ما، امضاکنندگان این دادخواست، از مقامات نروژ میخواهیم که فوراً برای حفاظت از حدود ۱۵۰۰ زندانی محکوم به اعدام که در زندان قزلحصار کرج دست به اعتصاب غذا زدهاند، اقدام کنند.
این یک اعتراض مقطعی نیست. اعتصاب غذا بخشی از جنبشی گسترده و طولانیمدت علیه افزایش چشمگیر اعدامها در ایران است.
حدود ۱۵۰۰ زندانی در اعتراضی که جانشان را به خطر انداخته است
بر اساس گزارش «انجمن حقوق بشر ایران» (Iran Human Rights Society)، حدود ۱۵۰۰ زندانی در بند ۲ زندان قزلحصار از تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۶ اعتصاب غذا را آغاز کردند. گفته میشود بیشتر آنان به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شدهاند.
این اعتراض پس از انتقال شش زندانی محکوم به اعدام به سلول انفرادی آغاز شد؛ اقدامی که معمولاً اندکی پیش از اجرای حکم اعدام انجام میشود. بنا بر گزارشها، پس از چند روز بیپاسخ ماندن مطالبات، برخی از زندانیان لبهای خود را دوخته و وارد اعتصاب غذای خشک شدهاند؛ یعنی از خوردن غذا و حتی نوشیدن آب خودداری کردهاند. گزارشهایی از وخامت شدید وضعیت جسمانی آنان و نیاز فوری به مراقبتهای پزشکی منتشر شده است. همزمان، خانوادههای زندانیان در برابر زندان تجمع کرده و خواستار توقف اعدامها شدهاند.
اعتصابکنندگان خواستار توقف اعدامها، بازگرداندن زندانیانی که به سلول انفرادی منتقل شدهاند به بندهای عادی، و بازنگری در احکام اعدام، بهویژه احکام مربوط به جرایم مواد مخدر، هستند.
جنبشی اعتراضی که سالها ادامه داشته است
زندانیان قزلحصار سالهاست در خط مقدم مبارزه با مجازات اعدام در ایران قرار دارند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ژانویه ۲۰۲۴ در زندان قزلحصار آغاز شد؛ زمانی که گروهی از زندانیان محکوم به اعدام شاهد انتقال همبندیهای خود برای اجرای حکم بودند. آنان از آن پس هر سهشنبه دست به اعتصاب غذا زدند تا علیه تمامی اعدامها اعتراض کنند؛ بدون توجه به اینکه محکومان به دلایل سیاسی، جرایم مواد مخدر، قتل یا سایر جرایم به اعدام محکوم شده باشند.
تا ژوئن ۲۰۲۶، این اعتصابهای هفتگی بیش از ۱۲۰ هفته ادامه یافته و به ۵۶ زندان در سراسر ایران گسترش یافته بود. شرکتکنندگان با وجود تهدید، انفرادی، بدرفتاری و حتی خطر اعدام، به اعتراضهای خود ادامه دادهاند.
همچنین در اکتبر ۲۰۲۵، حدود ۱۵۰۰ زندانی در همین بند زندان قزلحصار یک هفته در اعتراض به اعدامهای مرتبط با جرایم مواد مخدر اعتصاب غذا کردند. بنا بر گزارش «انجمن حقوق بشر ایران»، پس از آن، اجرای این نوع اعدامها در این زندان به طور موقت برای شش ماه متوقف شد. اعتصاب جدید نشان میدهد که وعدههای اصلاح قانون و ایجاد تغییرات پایدار عملی نشده است.
شمار اعدامها سالبهسال افزایش یافته است
روند سالهای اخیر بهشدت نگرانکننده است. سازمان «حقوق بشر ایران» (Iran Human Rights) دستکم موارد زیر را ثبت کرده است:
- ۵۸۲ اعدام در سال ۲۰۲۲
- ۸۳۴ اعدام در سال ۲۰۲۳
- ۹۷۵ اعدام در سال ۲۰۲۴
- ۱٬۶۳۹ اعدام در سال ۲۰۲۵
این آمار نشاندهنده افزایش ۷۵ درصدی در سال ۲۰۲۲، ۴۳ درصدی در سال ۲۰۲۳، ۱۷ درصدی در سال ۲۰۲۴ و ۶۸ درصدی در سال ۲۰۲۵ است. آمار سال ۲۰۲۵ بالاترین رقمی است که این سازمان از سال ۱۹۸۹ تاکنون ثبت کرده است؛ یعنی بهطور میانگین روزانه بین چهار تا پنج نفر اعدام شدهاند.
این ارقام حداقل آمار مستندشده هستند. بیش از ۹۳ درصد اعدامهای ثبتشده در سال ۲۰۲۵ از سوی مقامات ایران بهصورت رسمی اعلام نشدهاند. بنابراین، شمار واقعی اعدامها ممکن است بسیار بیشتر باشد.
بخش قابل توجهی از اعدامشدگان به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر محکوم شدهاند. کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل تأکید کردهاند که چنین جرایمی مطابق حقوق بینالملل در زمره «جدیترین جرایم» قرار نمیگیرند و نباید مشمول مجازات اعدام شوند.
جنگ به ابزاری برای تشدید سرکوب تبدیل شده است
در پی جنگ و درگیریهای مسلحانه سال ۲۰۲۶، وضعیت خطرناکتر شده است.
سازمان عفو بینالملل در ۲۱ مه ۲۰۲۶ گزارش داد که از زمان آغاز حملات آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه، مقامات ایران دستکم ۳۶ نفر را با اتهامات دارای انگیزه سیاسی اعدام کردهاند. در همان زمان، دستکم ۷۸ معترض، مخالف و دیگر محکومان به اعدام در معرض خطر فوری قرار داشتند. همزمان، مقامات ایران خواستار تسریع روند رسیدگی قضایی و اعمال مجازاتهای شدیدتر تحت عنوان «شرایط جنگی» شدهاند.
سازمانهای حقوق بشری از روندی سخن گفتهاند که در آن اعدامها تقریباً هر روز و اغلب بهصورت مخفیانه انجام میشود. در برخی موارد، خانوادهها تنها پس از اجرای حکم از اعدام عزیزان خود مطلع شدهاند، برای سکوت تحت فشار قرار گرفتهاند یا از تحویل گرفتن پیکر آنان محروم شدهاند. محدودیت دسترسی به اینترنت و نبود نظارت مستقل، مستندسازی ابعاد واقعی این وضعیت را دشوار کرده است.
جنگ نباید به پوششی برای اعدام، شکنجه، اعترافات اجباری و آزار و تعقیب سیاسی تبدیل شود. مردم ایران نباید مجبور باشند میان بمباران خارجی و اعدام و سرکوب از سوی حکومت خود یکی را انتخاب کنند.
ما از دولت نروژ میخواهیم:
- بهصورت علنی خواستار توقف فوری تمامی اعدامهای برنامهریزیشده در زندان قزلحصار و سراسر ایران شود.
- خواستار دسترسی اعتصابکنندگان به آب، خدمات پزشکی مستقل و امکان تماس با خانوادهها و وکلایشان شود.
- تضمین کند که هیچیک از زندانیان به دلیل شرکت در اعتراض با مجازات، انفرادی، شکنجه یا سایر اقدامات تلافیجویانه روبهرو نشوند.
- این موضوع را مستقیماً با مقامات ایران و از طریق سازمان ملل متحد، با همکاری سایر کشورهای مخالف مجازات اعدام، پیگیری کند.
- خواستار توقف فوری اجرای اعدامها (تعلیق اجرای احکام اعدام) و بررسی مجدد و عادلانه تمامی احکام اعدام شود.
- بهطور ویژه برای لغو یا تبدیل احکام اعدام مربوط به جرایم مواد مخدر تلاش کند.
- خواستار انجام تحقیقات مستقل درباره اعدامهای مخفیانه، شکنجه، اعترافات اجباری و نقضهای جدی حق برخورداری از دادرسی عادلانه شود.
نروژ باید اکنون از صدای خود استفاده کند
زندانیان قزلحصار جان خود را به خطر انداختهاند تا از حق حیات دفاع کنند؛ نه فقط برای خود، بلکه برای هزاران زندانی محکوم به اعدام در سراسر ایران.
آنها هفتهبههفته و سالبهسال به اعتراض خود ادامه دادهاند، در حالی که شمار اعدامها همچنان افزایش یافته است. در سایه جنگ، خطر آن وجود دارد که مبارزه آنان درست در زمانی که بیش از هر زمان دیگری به فشار بینالمللی نیاز است، از توجه جهانی خارج شود.
سکوت از زندانیان محافظت نمیکند؛ سکوت فقط اجرای اعدامها را آسانتر میکند.
با امضای این دادخواست، از دولت نروژ میخواهم فوراً برای توقف اعدامها، حفاظت از اعتصابکنندگان غذا و حمایت از مبارزه علیه مجازات اعدام در ایران اقدام کند.
این دادخواست را امضا کنید و آن را به اشتراک بگذارید. صدای کسانی باشید که برای حق زندگی، جان خود را به خطر انداختهاند.
توضیح: اطلاعات این دادخواست بر اساس گزارشهای سازمان حقوق بشر ایران (Iran Human Rights)، مرکز حقوق بشر در ایران (Center for Human Rights in Iran)، سازمان عفو بینالملل، دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد و انجمن حقوق بشر ایران (Iran Human Rights Society) تهیه شده است. با توجه به محرمانه بودن اطلاعات، محدودیتهای اینترنتی و نبود دسترسی مستقل به زندانهای ایران، برخی از موارد بهعنوان گزارشهای منتشرشده مطرح شدهاند.
--------English----------
Stop the Executions in Iran – Norway Must Act for the Prisoners in Ghezel Hesar
To the Government of Norway, the Minister of Foreign Affairs, the Parliament of Norway, and Norway's representatives at the United Nations
We, the undersigned, call on the Norwegian authorities to act immediately to protect approximately 1,500 death row prisoners who have gone on hunger strike in Ghezel Hesar Prison in Karaj, Iran.
This is not an isolated protest. The hunger strike is part of a long-running and growing movement opposing the dramatic escalation of executions in Iran.
Around 1,500 prisoners risking their lives in protest
According to the Iran Human Rights Society, around 1,500 prisoners in Ward 2 of Ghezel Hesar Prison began a hunger strike on 13 July 2026. Most are reportedly under sentence of death for drug-related offences.
The protest began after six death row prisoners were transferred to solitary confinement—a step that often precedes execution. After several days without any response from the authorities, some prisoners reportedly sewed their lips shut and escalated to a dry hunger strike, refusing both food and water. Reports indicate severe physical deterioration and an urgent need for medical care. At the same time, families gathered outside the prison demanding that the executions be halted.
The striking prisoners are calling for an immediate halt to executions, the return of prisoners transferred to solitary confinement to the general prison population, and a review of all death sentences, particularly those imposed for drug-related offences.
A protest movement that has continued for years
The prisoners in Ghezel Hesar have long been at the forefront of the movement against the death penalty in Iran.
The campaign "No to Executions Tuesdays" began in Ghezel Hesar in January 2024 after a group of death row prisoners watched fellow inmates being taken away to be executed. They began holding weekly hunger strikes every Tuesday to protest all executions, regardless of whether those sentenced to death were political prisoners or had been convicted of drug offences, murder, or other crimes.
By June 2026, these weekly hunger strikes had continued for more than 120 consecutive weeks and had spread to 56 prisons across Iran. Participants have maintained their protests despite threats, solitary confinement, abuse, and the constant risk of execution themselves.
In October 2025, approximately 1,500 prisoners in the same ward of Ghezel Hesar reportedly carried out a week-long hunger strike against executions for drug-related offences. According to the Iran Human Rights Society, such executions at the prison were subsequently suspended for six months. The new hunger strike demonstrates that promises of legal reform and lasting improvements have not been fulfilled.
Executions are increasing year after year
The trend in recent years is deeply alarming. Iran Human Rights has documented at least:
- 582 executions in 2022
- 834 executions in 2023
- 975 executions in 2024
- 1,639 executions in 2025
This represents increases of 75% in 2022, 43% in 2023, 17% in 2024, and 68% in 2025. The 2025 figure was the highest recorded by the organisation since 1989, averaging between four and five executions every day.
These figures represent only the documented minimum. More than 93% of the executions recorded in 2025 were never officially announced by the Iranian authorities. The true number may therefore be considerably higher.
A significant proportion of those executed had been sentenced for drug-related offences. United Nations human rights experts have repeatedly stated that such offences do not meet the international legal threshold of the "most serious crimes" for which the death penalty may be imposed.
War is being used to intensify repression
The situation has become even more dangerous amid the war and armed conflict in 2026.
On 21 May 2026, Amnesty International reported that Iranian authorities had executed at least 36 people on politically motivated charges since the US-Israeli attacks began on 28 February. At that time, at least 78 protesters, dissidents, and other death row prisoners were considered to be at imminent risk. Iranian authorities have also called for faster judicial proceedings and harsher punishments under what they describe as "wartime conditions."
Human rights organisations have described a pattern of near-daily and often secret executions. In some cases, families reportedly learned of an execution only after it had already been carried out, were pressured into silence, or were denied the return of their relatives' bodies. Internet restrictions and the lack of independent access make it difficult to document the full extent of these abuses.
War must never become a cover for executions, torture, forced confessions, and political persecution. The people of Iran should not be forced to choose between bombs from abroad and executions and repression by their own government.
We call on the Norwegian authorities to:
- Publicly demand an immediate halt to all planned executions in Ghezel Hesar Prison and throughout Iran.
- Demand that the hunger-striking prisoners receive access to water, independent medical care, and contact with their families and lawyers.
- Demand guarantees against punishment, solitary confinement, torture, and any other reprisals against prisoners participating in the protest.
- Raise this case directly with the Iranian authorities and through the United Nations, in cooperation with other countries working to abolish the death penalty.
- Call for an immediate moratorium on executions and a fair review of all death sentences.
- Work specifically to abolish or commute death sentences imposed for drug-related offences.
- Call for independent investigations into secret executions, torture, forced confessions, and serious violations of the right to a fair trial.
Norway must use its voice now
The prisoners in Ghezel Hesar have put their own lives at risk to defend the right to life—not only for themselves, but for thousands of death row prisoners across Iran.
They have protested week after week and year after year, while the number of executions has continued to rise. Amid the war, there is a real danger that their struggle will disappear from the world's attention precisely when international pressure is needed most.
Silence does not protect prisoners. Silence makes it easier for executions to continue.
By signing this petition, I call on the Norwegian authorities to act immediately to stop the executions, protect the hunger-striking prisoners, and support the fight to abolish the death penalty in Iran.
Sign and share this petition. Be a voice for those risking their lives for the right to live.
This petition is based on reports from Iran Human Rights, the Center for Human Rights in Iran, Amnesty International, the United Nations Human Rights Office, and the Iran Human Rights Society. Due to official secrecy, internet restrictions, and limited independent access to Iranian prisons, some information is presented as reported allegations rather than independently verified facts.
102
The Issue
متن به زبان فارسی در ادامه آمده است
English further down
Stans henrettelsene i Iran – Norge må handle for fangene i Ghezel Hesar
Til Norges regjering, utenriksministeren, Stortinget og Norges representanter i FN
Vi, de undertegnede, ber norske myndigheter handle umiddelbart for å beskytte rundt 1 500 dødsdømte fanger som har sultestreiket i Ghezel Hesar-fengselet i Karaj i Iran.
Dette er ikke en enkeltstående protest. Sultestreiken er del av en langvarig og stadig større motstand mot en dramatisk opptrapping av henrettelser i Iran.
Rundt 1 500 fanger i livsfarlig protest
Ifølge Iran Human Rights Society begynte rundt 1 500 fanger i avdeling 2 i Ghezel Hesar-fengselet en sultestreik 13. juli 2026. De fleste skal være dømt til døden for narkotikarelaterte lovbrudd.
Protesten startet etter at seks dødsdømte fanger ble flyttet til isolasjon – et skritt som ofte skjer kort tid før en henrettelse. Etter flere dager uten respons skal enkelte fanger ha sydd igjen leppene og gått over til tørr sultestreik, uten verken mat eller vann. Det er rapportert om alvorlig svekkelse og behov for akutt medisinsk hjelp. Familier har samtidig samlet seg utenfor fengselet for å kreve at henrettelsene stanses.
De streikende krever at henrettelsene stoppes, at fangene som er flyttet til isolasjon, returneres til de ordinære avdelingene, og at dødsdommene – særlig dommer for narkotikarelaterte forhold – blir gjennomgått.
En protestbevegelse som har vart i flere år
Fangene i Ghezel Hesar har lenge stått sentralt i motstanden mot dødsstraff i Iran.
Kampanjen «Nei til henrettelser på tirsdager» startet i Ghezel Hesar i januar 2024, etter at en gruppe dødsdømte så medfanger bli ført bort og henrettet. Fangene begynte å sultestreike hver tirsdag for å protestere mot alle henrettelser, uavhengig av om de dødsdømte var politiske fanger eller dømt for narkotika, drap eller andre lovbrudd.
I juni 2026 hadde de ukentlige sultestreikene pågått i mer enn 120 uker og spredt seg til 56 fengsler over hele Iran. Deltakerne har fortsatt protestene til tross for trusler, isolasjon, mishandling og risikoen for selv å bli henrettet.
Også i oktober 2025 skal rundt 1 500 fanger i den samme avdelingen i Ghezel Hesar ha gjennomført en ukelang sultestreik mot henrettelser for narkotikarelaterte lovbrudd. Ifølge Iran Human Rights Society ble slike henrettelser i fengselet deretter midlertidig stanset i seks måneder. Den nye streiken viser at løfter om lovendringer og varige forbedringer ikke er blitt innfridd.
Antallet henrettelser øker år etter år
Utviklingen de siste årene er alarmerende. Iran Human Rights har dokumentert minst:
582 henrettelser i 2022
834 henrettelser i 2023
975 henrettelser i 2024
1 639 henrettelser i 2025
Det tilsvarer en økning på 75 prosent i 2022, 43 prosent i 2023, 17 prosent i 2024 og hele 68 prosent i 2025. Tallet for 2025 var det høyeste organisasjonen hadde registrert siden 1989 – i gjennomsnitt mellom fire og fem henrettelser hver dag.
Dette er minimumstall. Mer enn 93 prosent av de dokumenterte henrettelsene i 2025 ble ikke offentliggjort av iranske myndigheter. Det virkelige antallet kan derfor være høyere.
En stor andel av de henrettede er dømt for narkotikarelaterte lovbrudd. FNs menneskerettighetseksperter har understreket at slike lovbrudd ikke oppfyller den internasjonale terskelen for «de mest alvorlige forbrytelsene» som kan omfattes av dødsstraff.
Krigen brukes til å trappe opp undertrykkelsen
Situasjonen er blitt enda farligere under krigen og de væpnede konfliktene i 2026.
Amnesty International rapporterte 21. mai 2026 at iranske myndigheter hadde henrettet minst 36 personer på politisk motiverte anklager siden de amerikansk-israelske angrepene begynte 28. februar. Minst 78 demonstranter, dissidenter og andre dødsdømte var da i umiddelbar fare. Iranske myndigheter har samtidig tatt til orde for raskere rettsprosesser og strengere straffer under det de omtaler som «krigsforhold».
Menneskerettighetsgrupper har beskrevet en utvikling med nærmest daglige og ofte hemmelige henrettelser. Familier skal i enkelte tilfeller først ha fått vite om henrettelsen etter at den var gjennomført, blitt presset til taushet eller blitt nektet å få utlevert den dødes kropp. Begrenset internettilgang og manglende innsyn gjør det vanskelig å dokumentere det fulle omfanget.
Krigen må ikke få fungere som et dekke for henrettelser, tortur, tvungne tilståelser og politisk forfølgelse. Sivile iranere skal ikke måtte velge mellom bomber utenfra og henrettelser og undertrykkelse fra egne myndigheter.
Vi krever at norske myndigheter:
Offentlig krever umiddelbar stans i alle planlagte henrettelser i Ghezel Hesar-fengselet og resten av Iran.
Krever at de sultestreikende får tilgang til vann, uavhengig medisinsk hjelp og kontakt med sine familier og advokater.
Krever garantier mot straff, isolasjon, tortur og andre represalier mot fangene som deltar i protesten.
Tar saken direkte opp med iranske myndigheter og gjennom FN, i samarbeid med andre land som arbeider mot dødsstraff.
Krever et umiddelbart moratorium på henrettelser og en ny og rettferdig behandling av alle dødsdommer.
Arbeider spesielt for at dødsdommer for narkotikarelaterte lovbrudd blir opphevet eller omgjort.
Krever uavhengig gransking av hemmelige henrettelser, tortur, tvungne tilståelser og alvorlige brudd på retten til en rettferdig rettergang.
Norge må bruke stemmen sin nå
Fangene i Ghezel Hesar har satt sine egne liv i fare for å forsvare retten til liv – ikke bare for seg selv, men for tusenvis av dødsdømte i iranske fengsler.
De har protestert uke etter uke og år etter år. Samtidig har antallet henrettelser fortsatt å stige. Under krigen risikerer deres kamp å forsvinne fra verdens oppmerksomhet akkurat når behovet for internasjonalt press er størst.
Stillhet beskytter ikke fangene. Stillhet gjør det lettere å gjennomføre henrettelsene.
Ved å signere krever jeg at norske myndigheter handler umiddelbart for å stanse henrettelsene, beskytte de sultestreikende og støtte kampen mot dødsstraff i Iran.
Signer og del oppropet. Vær en stemme for dem som risikerer livet for retten til å leve.
Opplysningene bygger på rapporter fra Iran Human Rights, Center for Human Rights in Iran, Amnesty International, FNs menneskerettighetskontor og Iran Human Rights Society. På grunn av hemmelighold, internettrestriksjoner og begrenset uavhengig tilgang til iranske fengsler må enkelte opplysninger omtales som rapporterte forhold.
--------- Farsi -----------
توقف اعدامها در ایران – نروژ باید برای زندانیان قزلحصار اقدام کند
خطاب به دولت نروژ، وزیر امور خارجه، پارلمان نروژ و نمایندگان نروژ در سازمان ملل متحد
ما، امضاکنندگان این دادخواست، از مقامات نروژ میخواهیم که فوراً برای حفاظت از حدود ۱۵۰۰ زندانی محکوم به اعدام که در زندان قزلحصار کرج دست به اعتصاب غذا زدهاند، اقدام کنند.
این یک اعتراض مقطعی نیست. اعتصاب غذا بخشی از جنبشی گسترده و طولانیمدت علیه افزایش چشمگیر اعدامها در ایران است.
حدود ۱۵۰۰ زندانی در اعتراضی که جانشان را به خطر انداخته است
بر اساس گزارش «انجمن حقوق بشر ایران» (Iran Human Rights Society)، حدود ۱۵۰۰ زندانی در بند ۲ زندان قزلحصار از تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۶ اعتصاب غذا را آغاز کردند. گفته میشود بیشتر آنان به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شدهاند.
این اعتراض پس از انتقال شش زندانی محکوم به اعدام به سلول انفرادی آغاز شد؛ اقدامی که معمولاً اندکی پیش از اجرای حکم اعدام انجام میشود. بنا بر گزارشها، پس از چند روز بیپاسخ ماندن مطالبات، برخی از زندانیان لبهای خود را دوخته و وارد اعتصاب غذای خشک شدهاند؛ یعنی از خوردن غذا و حتی نوشیدن آب خودداری کردهاند. گزارشهایی از وخامت شدید وضعیت جسمانی آنان و نیاز فوری به مراقبتهای پزشکی منتشر شده است. همزمان، خانوادههای زندانیان در برابر زندان تجمع کرده و خواستار توقف اعدامها شدهاند.
اعتصابکنندگان خواستار توقف اعدامها، بازگرداندن زندانیانی که به سلول انفرادی منتقل شدهاند به بندهای عادی، و بازنگری در احکام اعدام، بهویژه احکام مربوط به جرایم مواد مخدر، هستند.
جنبشی اعتراضی که سالها ادامه داشته است
زندانیان قزلحصار سالهاست در خط مقدم مبارزه با مجازات اعدام در ایران قرار دارند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ژانویه ۲۰۲۴ در زندان قزلحصار آغاز شد؛ زمانی که گروهی از زندانیان محکوم به اعدام شاهد انتقال همبندیهای خود برای اجرای حکم بودند. آنان از آن پس هر سهشنبه دست به اعتصاب غذا زدند تا علیه تمامی اعدامها اعتراض کنند؛ بدون توجه به اینکه محکومان به دلایل سیاسی، جرایم مواد مخدر، قتل یا سایر جرایم به اعدام محکوم شده باشند.
تا ژوئن ۲۰۲۶، این اعتصابهای هفتگی بیش از ۱۲۰ هفته ادامه یافته و به ۵۶ زندان در سراسر ایران گسترش یافته بود. شرکتکنندگان با وجود تهدید، انفرادی، بدرفتاری و حتی خطر اعدام، به اعتراضهای خود ادامه دادهاند.
همچنین در اکتبر ۲۰۲۵، حدود ۱۵۰۰ زندانی در همین بند زندان قزلحصار یک هفته در اعتراض به اعدامهای مرتبط با جرایم مواد مخدر اعتصاب غذا کردند. بنا بر گزارش «انجمن حقوق بشر ایران»، پس از آن، اجرای این نوع اعدامها در این زندان به طور موقت برای شش ماه متوقف شد. اعتصاب جدید نشان میدهد که وعدههای اصلاح قانون و ایجاد تغییرات پایدار عملی نشده است.
شمار اعدامها سالبهسال افزایش یافته است
روند سالهای اخیر بهشدت نگرانکننده است. سازمان «حقوق بشر ایران» (Iran Human Rights) دستکم موارد زیر را ثبت کرده است:
- ۵۸۲ اعدام در سال ۲۰۲۲
- ۸۳۴ اعدام در سال ۲۰۲۳
- ۹۷۵ اعدام در سال ۲۰۲۴
- ۱٬۶۳۹ اعدام در سال ۲۰۲۵
این آمار نشاندهنده افزایش ۷۵ درصدی در سال ۲۰۲۲، ۴۳ درصدی در سال ۲۰۲۳، ۱۷ درصدی در سال ۲۰۲۴ و ۶۸ درصدی در سال ۲۰۲۵ است. آمار سال ۲۰۲۵ بالاترین رقمی است که این سازمان از سال ۱۹۸۹ تاکنون ثبت کرده است؛ یعنی بهطور میانگین روزانه بین چهار تا پنج نفر اعدام شدهاند.
این ارقام حداقل آمار مستندشده هستند. بیش از ۹۳ درصد اعدامهای ثبتشده در سال ۲۰۲۵ از سوی مقامات ایران بهصورت رسمی اعلام نشدهاند. بنابراین، شمار واقعی اعدامها ممکن است بسیار بیشتر باشد.
بخش قابل توجهی از اعدامشدگان به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر محکوم شدهاند. کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل تأکید کردهاند که چنین جرایمی مطابق حقوق بینالملل در زمره «جدیترین جرایم» قرار نمیگیرند و نباید مشمول مجازات اعدام شوند.
جنگ به ابزاری برای تشدید سرکوب تبدیل شده است
در پی جنگ و درگیریهای مسلحانه سال ۲۰۲۶، وضعیت خطرناکتر شده است.
سازمان عفو بینالملل در ۲۱ مه ۲۰۲۶ گزارش داد که از زمان آغاز حملات آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه، مقامات ایران دستکم ۳۶ نفر را با اتهامات دارای انگیزه سیاسی اعدام کردهاند. در همان زمان، دستکم ۷۸ معترض، مخالف و دیگر محکومان به اعدام در معرض خطر فوری قرار داشتند. همزمان، مقامات ایران خواستار تسریع روند رسیدگی قضایی و اعمال مجازاتهای شدیدتر تحت عنوان «شرایط جنگی» شدهاند.
سازمانهای حقوق بشری از روندی سخن گفتهاند که در آن اعدامها تقریباً هر روز و اغلب بهصورت مخفیانه انجام میشود. در برخی موارد، خانوادهها تنها پس از اجرای حکم از اعدام عزیزان خود مطلع شدهاند، برای سکوت تحت فشار قرار گرفتهاند یا از تحویل گرفتن پیکر آنان محروم شدهاند. محدودیت دسترسی به اینترنت و نبود نظارت مستقل، مستندسازی ابعاد واقعی این وضعیت را دشوار کرده است.
جنگ نباید به پوششی برای اعدام، شکنجه، اعترافات اجباری و آزار و تعقیب سیاسی تبدیل شود. مردم ایران نباید مجبور باشند میان بمباران خارجی و اعدام و سرکوب از سوی حکومت خود یکی را انتخاب کنند.
ما از دولت نروژ میخواهیم:
- بهصورت علنی خواستار توقف فوری تمامی اعدامهای برنامهریزیشده در زندان قزلحصار و سراسر ایران شود.
- خواستار دسترسی اعتصابکنندگان به آب، خدمات پزشکی مستقل و امکان تماس با خانوادهها و وکلایشان شود.
- تضمین کند که هیچیک از زندانیان به دلیل شرکت در اعتراض با مجازات، انفرادی، شکنجه یا سایر اقدامات تلافیجویانه روبهرو نشوند.
- این موضوع را مستقیماً با مقامات ایران و از طریق سازمان ملل متحد، با همکاری سایر کشورهای مخالف مجازات اعدام، پیگیری کند.
- خواستار توقف فوری اجرای اعدامها (تعلیق اجرای احکام اعدام) و بررسی مجدد و عادلانه تمامی احکام اعدام شود.
- بهطور ویژه برای لغو یا تبدیل احکام اعدام مربوط به جرایم مواد مخدر تلاش کند.
- خواستار انجام تحقیقات مستقل درباره اعدامهای مخفیانه، شکنجه، اعترافات اجباری و نقضهای جدی حق برخورداری از دادرسی عادلانه شود.
نروژ باید اکنون از صدای خود استفاده کند
زندانیان قزلحصار جان خود را به خطر انداختهاند تا از حق حیات دفاع کنند؛ نه فقط برای خود، بلکه برای هزاران زندانی محکوم به اعدام در سراسر ایران.
آنها هفتهبههفته و سالبهسال به اعتراض خود ادامه دادهاند، در حالی که شمار اعدامها همچنان افزایش یافته است. در سایه جنگ، خطر آن وجود دارد که مبارزه آنان درست در زمانی که بیش از هر زمان دیگری به فشار بینالمللی نیاز است، از توجه جهانی خارج شود.
سکوت از زندانیان محافظت نمیکند؛ سکوت فقط اجرای اعدامها را آسانتر میکند.
با امضای این دادخواست، از دولت نروژ میخواهم فوراً برای توقف اعدامها، حفاظت از اعتصابکنندگان غذا و حمایت از مبارزه علیه مجازات اعدام در ایران اقدام کند.
این دادخواست را امضا کنید و آن را به اشتراک بگذارید. صدای کسانی باشید که برای حق زندگی، جان خود را به خطر انداختهاند.
توضیح: اطلاعات این دادخواست بر اساس گزارشهای سازمان حقوق بشر ایران (Iran Human Rights)، مرکز حقوق بشر در ایران (Center for Human Rights in Iran)، سازمان عفو بینالملل، دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد و انجمن حقوق بشر ایران (Iran Human Rights Society) تهیه شده است. با توجه به محرمانه بودن اطلاعات، محدودیتهای اینترنتی و نبود دسترسی مستقل به زندانهای ایران، برخی از موارد بهعنوان گزارشهای منتشرشده مطرح شدهاند.
--------English----------
Stop the Executions in Iran – Norway Must Act for the Prisoners in Ghezel Hesar
To the Government of Norway, the Minister of Foreign Affairs, the Parliament of Norway, and Norway's representatives at the United Nations
We, the undersigned, call on the Norwegian authorities to act immediately to protect approximately 1,500 death row prisoners who have gone on hunger strike in Ghezel Hesar Prison in Karaj, Iran.
This is not an isolated protest. The hunger strike is part of a long-running and growing movement opposing the dramatic escalation of executions in Iran.
Around 1,500 prisoners risking their lives in protest
According to the Iran Human Rights Society, around 1,500 prisoners in Ward 2 of Ghezel Hesar Prison began a hunger strike on 13 July 2026. Most are reportedly under sentence of death for drug-related offences.
The protest began after six death row prisoners were transferred to solitary confinement—a step that often precedes execution. After several days without any response from the authorities, some prisoners reportedly sewed their lips shut and escalated to a dry hunger strike, refusing both food and water. Reports indicate severe physical deterioration and an urgent need for medical care. At the same time, families gathered outside the prison demanding that the executions be halted.
The striking prisoners are calling for an immediate halt to executions, the return of prisoners transferred to solitary confinement to the general prison population, and a review of all death sentences, particularly those imposed for drug-related offences.
A protest movement that has continued for years
The prisoners in Ghezel Hesar have long been at the forefront of the movement against the death penalty in Iran.
The campaign "No to Executions Tuesdays" began in Ghezel Hesar in January 2024 after a group of death row prisoners watched fellow inmates being taken away to be executed. They began holding weekly hunger strikes every Tuesday to protest all executions, regardless of whether those sentenced to death were political prisoners or had been convicted of drug offences, murder, or other crimes.
By June 2026, these weekly hunger strikes had continued for more than 120 consecutive weeks and had spread to 56 prisons across Iran. Participants have maintained their protests despite threats, solitary confinement, abuse, and the constant risk of execution themselves.
In October 2025, approximately 1,500 prisoners in the same ward of Ghezel Hesar reportedly carried out a week-long hunger strike against executions for drug-related offences. According to the Iran Human Rights Society, such executions at the prison were subsequently suspended for six months. The new hunger strike demonstrates that promises of legal reform and lasting improvements have not been fulfilled.
Executions are increasing year after year
The trend in recent years is deeply alarming. Iran Human Rights has documented at least:
- 582 executions in 2022
- 834 executions in 2023
- 975 executions in 2024
- 1,639 executions in 2025
This represents increases of 75% in 2022, 43% in 2023, 17% in 2024, and 68% in 2025. The 2025 figure was the highest recorded by the organisation since 1989, averaging between four and five executions every day.
These figures represent only the documented minimum. More than 93% of the executions recorded in 2025 were never officially announced by the Iranian authorities. The true number may therefore be considerably higher.
A significant proportion of those executed had been sentenced for drug-related offences. United Nations human rights experts have repeatedly stated that such offences do not meet the international legal threshold of the "most serious crimes" for which the death penalty may be imposed.
War is being used to intensify repression
The situation has become even more dangerous amid the war and armed conflict in 2026.
On 21 May 2026, Amnesty International reported that Iranian authorities had executed at least 36 people on politically motivated charges since the US-Israeli attacks began on 28 February. At that time, at least 78 protesters, dissidents, and other death row prisoners were considered to be at imminent risk. Iranian authorities have also called for faster judicial proceedings and harsher punishments under what they describe as "wartime conditions."
Human rights organisations have described a pattern of near-daily and often secret executions. In some cases, families reportedly learned of an execution only after it had already been carried out, were pressured into silence, or were denied the return of their relatives' bodies. Internet restrictions and the lack of independent access make it difficult to document the full extent of these abuses.
War must never become a cover for executions, torture, forced confessions, and political persecution. The people of Iran should not be forced to choose between bombs from abroad and executions and repression by their own government.
We call on the Norwegian authorities to:
- Publicly demand an immediate halt to all planned executions in Ghezel Hesar Prison and throughout Iran.
- Demand that the hunger-striking prisoners receive access to water, independent medical care, and contact with their families and lawyers.
- Demand guarantees against punishment, solitary confinement, torture, and any other reprisals against prisoners participating in the protest.
- Raise this case directly with the Iranian authorities and through the United Nations, in cooperation with other countries working to abolish the death penalty.
- Call for an immediate moratorium on executions and a fair review of all death sentences.
- Work specifically to abolish or commute death sentences imposed for drug-related offences.
- Call for independent investigations into secret executions, torture, forced confessions, and serious violations of the right to a fair trial.
Norway must use its voice now
The prisoners in Ghezel Hesar have put their own lives at risk to defend the right to life—not only for themselves, but for thousands of death row prisoners across Iran.
They have protested week after week and year after year, while the number of executions has continued to rise. Amid the war, there is a real danger that their struggle will disappear from the world's attention precisely when international pressure is needed most.
Silence does not protect prisoners. Silence makes it easier for executions to continue.
By signing this petition, I call on the Norwegian authorities to act immediately to stop the executions, protect the hunger-striking prisoners, and support the fight to abolish the death penalty in Iran.
Sign and share this petition. Be a voice for those risking their lives for the right to live.
This petition is based on reports from Iran Human Rights, the Center for Human Rights in Iran, Amnesty International, the United Nations Human Rights Office, and the Iran Human Rights Society. Due to official secrecy, internet restrictions, and limited independent access to Iranian prisons, some information is presented as reported allegations rather than independently verified facts.
Petition Updates
Share this petition
Petition created on July 24, 2026