Հայերեն ներքևում ⬇️
Unten Armenisch
Online-Zuschaltung als Vorwand – Warum wird nicht am Mutterstuhl getagt?
Die aktuelle Entscheidung, Bischöfe online zur Versammlung in St. Pölten zuzuschalten, entlarvt die gesamte Argumentation für die Verlegung der Bischofsversammlung ins Ausland als widersprüchlich.
Wenn eine digitale Teilnahme möglich und akzeptiert ist, dann stellt sich eine einfache und berechtigte Frage: Warum müssen Bischöfe aus aller Welt nach Österreich reisen? Warum wird eine kostspielige, organisatorisch aufwendige und kirchenrechtlich umstrittene Versammlung fernab des Mutterstuhls abgehalten, wenn hybride oder digitale Lösungen offenbar zulässig sind?
Gerade die Online-Zuschaltung zeigt, dass physische Präsenz nicht zwingend erforderlich ist. Damit entfällt jede sachliche Rechtfertigung für die Abhaltung der Versammlung außerhalb von St. Etchmiadzin. Stattdessen entsteht der Eindruck, dass der Ortswechsel nicht aus Notwendigkeit, sondern aus Kalkül erfolgt.
Noch schwerwiegender ist die kanonische Dimension: Die Bischofsversammlung ist kein beliebiges Gremium, sondern ein zentrales synodales Organ der Kirche. Ihre Durchführung außerhalb des Mutterstuhls widerspricht der gewachsenen kirchlichen Ordnung und Tradition. Wird nun zusätzlich auf eine hybride Form zurückgegriffen, bei der ein Teil der Hierarchen physisch anwesend ist und andere lediglich digital teilnehmen, verstärkt dies den Eindruck eines fortgesetzten kanonischen Bruchs.
Kirchenrecht ist kein optionaler Rahmen, der je nach politischer Lage flexibel ausgelegt werden kann. Wer synodale Entscheidungen unter Bedingungen trifft, die weder klar kanonisch legitimiert noch transparent begründet sind, riskiert die geistliche und institutionelle Glaubwürdigkeit der Kirche.
Die Gläubigen haben ein Recht auf Klarheit und Rechtmäßigkeit. Wenn digitale Teilnahme möglich ist, dann gibt es keinen nachvollziehbaren Grund, die Versammlung nicht am Mutterstuhl abzuhalten und lediglich jene zuzuschalten, die aus tatsächlichen Gründen verhindert sind. Alles andere wirkt wie der Versuch, formale Hürden zu umgehen und bestehende Konflikte durch organisatorische Konstruktionen zu kaschieren.
Eine Kirche, die Einheit und Ordnung bewahren will, darf nicht durch fragwürdige Verfahren neue Zweifel an der Rechtmäßigkeit ihrer eigenen Entscheidungen nähren.
Առցանց միացումը որպես պատրվակ – ինչո՞ւ ժողովը չի անցկացվում Մայր Աթոռում
Ընթացիկ որոշումը՝ սրբազանների առցանց միացման որոշումը Սանկտ Պյոլտեն քաղաքում անցկացվող եպիսկոպոսաց ժողովին փաստորեն բացահայտում է արտերկրում ժողովը կազմակերպելու ամբողջ հիմնավորման հակասականությունը։
Եթե թվային մասնակցությունը հնարավոր և ընդունելի է, ապա առաջանում է պարզ ու արդարացի հարց․ ինչո՞ւ աշխարհի տարբեր ծայրերից եպիսկոպոսները պետք է մեկնեն Ավստրիա։ Ինչո՞ւ է կազմակերպվում ծախսատար, կազմակերպչական առումով բարդ և կանոնական տեսանկյունից վիճահարույց ժողով Մայր Աթոռից դուրս, եթե հիբրիդային կամ առցանց ձևաչափը, ըստ ամենայնի, թույլատրելի է։
Հենց առցանց միացումն է ցույց տալիս, որ ֆիզիկական ներկայությունը պարտադիր չէ։ Այդպիսով վերանում է որևէ հիմնավոր պատճառ ժողովը Սուրբ Էջմիածնից դուրս անցկացնելը։ Դրա փոխարեն ստեղծվում է տպավորություն, որ վայրի փոփոխությունը պայմանավորված չէ անհրաժեշտությամբ, այլ հաշվարկով։
Ավելի լուրջ է կանոնական հարթությունը։ Եպիսկոպոսաց ժողովը պարզապես որևէ կառույց չէ, այլ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու կենտրոնական մարմինը։ Նրա անցկացումը Մայր Աթոռից դուրս հակասում է ձևավորված եկեղեցական կարգին և ավանդույթին։ Իսկ եթե դրան ավելանում է նաև հիբրիդային ձևաչափը, որտեղ մի մասը ֆիզիկապես ներկա է, իսկ մյուս մասը՝ միայն առցանց, ապա սա առավել է ուժեղացնում շարունակական կանոնական խախտման տպավորությունը։
Եկեղեցական իրավունքը կամընտրական շրջանակ չէ, որը կարելի է իրավիճակից ելնելով ճկուն մեկնաբանել։ Երբ որոշումները ընդունվում են այնպիսի պայմաններում, որոնք հստակորեն չեն հիմնավորվում կանոնական իրավունքի վրա և չեն ներկայացվում թափանցիկ ձևով, վտանգվում է եկեղեցու հոգևոր և հաստատութային հավատարմությունը։
Հավատացյալներն ունեն հստակության և իրավաչափության իրավունք։ Եթե առցանց մասնակցությունը հնարավոր է, ապա որևէ տրամաբանական պատճառ չկա ժողովը չանցկացնելու Մայր Աթոռում և առցանց միացնելու միայն նրանց, ովքեր իսկապես չեն կարող ներկայանալ։ Այլ կերպ դա նմանվում է ձևական խոչընդոտները շրջանցելու և առկա հակասությունները կազմակերպչական կառուցվածքներով քողարկելու փորձի։
Մի եկեղեցի, որը ցանկանում է պահպանել իր միասնությունն ու կարգը, չպետք է կասկածի տակ դնի սեփական որոշումների իրավաչափությունը՝ վիճահարույց ընթացակարգերի միջոցով։
Quelle / Աղբյուր