Kudüs...Bizden koptu kopalı dinmedi gözyaşı. O şu an öksüz,yetim. Yapayalnız kalmış dehşetin ortasında. "Nerede kardeşlerim diyordu bir ses!" evet diyordu, bize söylüyordu. Artık yardım edin diyordu bize, peki ya biz ! Neden insanlığımızı kaldırdığımız raftan geri almıyoruz? Neden orada zulüm yapılırken biz sessiz kalıyoruz? Biz insanız her şeyden önce. Peki nerede insanlığımız, nerede merhametimiz?

Orada kardeşlerin, senin gibi bir insan hiçbir suçları yokken zulüm görüyorlar. Fakat sen susyosun bu olanlara . Kalk, insanlığı giy ; çünkü sana çok yakışıcak. Onların seslerini duyurmak senin yüreğini okşıyacak. Peki neden ,"Ne yapayım ki!?" diyorsun?  Yapabilirsin, onlara el uzatabilirsin. Bu kadar karamsar olma! Ne diyor Nuri Pakdil: "Hayattan umudu çıkarınca umut kalıyor gene."  Ümdimizi kaybedersek ne kalır elimizde. Bundan dolayı dinç, tok ve gür bi' şekilde ''Yapabiliriz!" de. Umudunu sıkı tut ellerinde. Onları kurtardığımızı düşle.Bu zulüm denizinde kurtardığımızı hayal etsene. Ne kadar güzel değil mi? Ama onlar şu düşlediğin hayaldeki gibi değil. Gerçekte insanlığı , insafı olmayan bir devlet tarafından işgal ediliyorlar. Ne kadar da vahim! Ne kadar da fena!

Dur diyelim o zaman. Artık yeter yaptıklarınız diyelim! İsraili durduralım. Yaptıkları tüm ahlaksızlıkların önünde duralım. Safları sıklaştıralım! Birbirimize kenetlenelim! Eğer biz bir olursak, başarabiliriz!

Allah rızası için, kardeşlerimiz için oy ver lütfen.Artık çocuklar ağlamasın, artık özgür olsunlar!..