ISU UTAMA RAYUAN
1. Permohonan ini difailkan di bawah bidang kuasa asal Mahkamah Persekutuan menurut Perkara 121(2) dan 128 Perlembagaan Persekutuan bagi mendapatkan perintah mandamus dan perisytiharan bahawa pelaksanaan Dasar 4IR dan Dasar Resetting Malaysia oleh Kerajaan Persekutuan — yang melibatkan penggunaan vaksin mRNA berasaskan virus makmal serta kandungan cDNA yang boleh dipatenkan — merupakan ancaman serius terhadap kelangsungan spesies manusia semula jadi (homo sapiens), identiti Perlembagaan negara, serta keselamatan dan kedaulatan negara. Oleh itu, permohonan ini adalah sah dan wajar dibenarkan mengikut kuasa substantif Perkara 149 Perlembagaan dan peruntukan mandatori dalam Seksyen 130B(2)(c)(ii), 130C(2), 130O, 130T, 32, 212 dan 221 Kanun Keseksaan.
2. Perkara 149 Perlembagaan memberikan kuasa luar biasa kepada Parlimen untuk menggubal undang-undang mencegah ancaman keselamatan termasuk keganasan, bioterrorisme dan tindakan subversif — dan memperuntukkan bahawa undang-undang sedemikian tetap sah walaupun bercanggah dengan kebebasan asasi atau terkeluar daripada bidang kuasa Parlimen. Seksyen 130B(2)(c)(ii) mentakrifkan tindakan yang memaksa atau mempengaruhi dasar kerajaan sebagai suatu bentuk keganasan, dan Seksyen 130C(2) memperakukan bahawa bukti saintifik bertandatangan pihak berkuasa adalah memadai untuk memulakan siasatan jenayah.
3. Laporan rasmi Kongres Amerika Syarikat bertajuk COVID-19 After Action Review (2024) telah mengesahkan bahawa SARS-CoV-2 adalah virus yang dimanipulasi secara makmal, dan bahawa vaksin mRNA mengandungi cDNA yang hanya boleh dipatenkan jika tidak wujud secara semula jadi — menjadikan tubuh manusia sebagai objek hak milik intelektual atau "chimera." Fakta ini disokong oleh ribuan laporan polis sejak 2021, amaran Majlis Raja-Raja Melayu, pengunduran negara-negara besar daripada WHO, sokongan lebih sejuta pakar sains melalui The Great Barrington Declaration, serta pengakuan terbuka oleh badan antarabangsa yang mendokong agenda transhumanisme melalui Dasar 4IR dan Resetting Malaysia. Oleh itu, permohonan ini tidak remeh atau hipotetikal, tetapi berasaskan fakta saintifik dan risiko yang tidak boleh diabaikan.
4. Mahkamah Tinggi telah melakukan kekhilafan nyata apabila menolak permohonan ini secara ringkas tanpa mempertimbangkan bahawa permintaan Pemohon adalah minimum — iaitu hanya untuk siasatan awal dan perisytiharan tanpa kuasa pelaksanaan — dan tanpa mengambil kira prinsip keutamaan keadilan substantif di bawah Aturan 1A, Aturan 53 Kaedah 2(4), serta Aturan 92 Kaedah 4 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. Peraturan-peraturan ini secara jelas menyatakan bahawa ketidakpatuhan teknikal bukanlah asas yang sah untuk menolak permohonan yang melibatkan isu substantif dan perlembagaan. Mahkamah juga telah mengabaikan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam Tun Dato’ Seri Ahmad Fairuz v. Suruhanjaya Siasatan Diraja yang menetapkan bahawa ambang kebenaran (leave) dalam semakan kehakiman adalah sangat rendah, serta kes Maria Chin Abdullah, yang mengesahkan bahawa dasar kerajaan tidak kebal daripada semakan kehakiman.
Jika permohonan minimum untuk siasatan ke atas dakwaan jenayah berat seperti bioterrorisme dan genosid — bersandarkan bukti sahih — pun ditolak oleh Mahkamah, maka ini bukan sahaja merupakan kegagalan untuk menegakkan keadilan asasi dan melindungi kewujudan manusia semula jadi, malah telah meremehkan kuasa substantif yang diberikan oleh Perkara 149 Perlembagaan. Jika Parlimen sendiri tidak boleh menghalang undang-undang yang bertujuan mencegah ancaman keselamatan negara, maka adalah lebih khilaf apabila Mahkamah — yang sepatutnya menjadi penjaga prinsip keadilan — bertindak menjadi penghalang kepada permohonan sah yang hanya bertujuan untuk menyiasatnya.