Mimari tasarım mekansal bütünlük ve bağlam temelinde ele alınması gereken çok boyutlu bir meseledir, mimarlığın sonuç ürünü olan "yapı" üzerinden iç-dış ayrımı yapılarak mimarlar dünyada herhangi bir karşılığı olmayan "dış mimar" pozisyonuna indirgenmeye çalışılmaktadır. Dış mimar diye bir meslek tanımı dünyada yoktur, mimar vardır ve mimar tüm mekansal düzenlemeyi açık-yarı açık - iç mekanları ile bütünsellik içinde ele alır. Yapının kentsel mekanla olan ilişkisinden insan ölçeğine varan detaylarına ve yapısal bileşenlerine kadar tüm yapısal düzenleme mimar tarafından  süreklilik içerisinde ele alınmaktadır.

Yönetmeliklerde son dönemlerde yapılan düzenlemeler mimarı tasarladığı  yapının mekan düzenlemesi için iç mimar ile çalışmak zorunda bırakmaktadır. Bu durum, yapının bütünsel ele alınmasını engellemekte ve yaratıcı sürecin bölünmesine neden olmaktadır. Mimarlık eğitiminin bir parçası olan iç mekan bileşenlerini öğrenmiş bir mimar olarak neden bir iç mimarla çalışmaya zorlanıyorum? İç mekanların da dahil olduğu bir yapı projesi geliştirmek mimari proje üretiminin ayrılmaz bir parçasıdır, bu projeyi ayrı bir uzmanlık alanına aitmiş gibi ayırmak yapının tasarımsal bütünlüğünü zedelemektedir. 

İç mekan tasarımı bir bina projesinin ayrılmaz bir parçası olduğu için, tümsel bir yaklaşımla projeyi ele almayı gerektirmektedir.  Mimar  yapının tasarımına ilişkin ilk çizgiyi çizdiği andan itibaren mekansal bütünlüğe ilişkin kararları  sürecin doğal bir parçası olarak vermektedir.

Yönetmeliklerde meslek alanları ile ilgili olarak kararlar verilirken mimarın aldığı eğitimin içeriği ile ilgili bilgi eksikliğinin olduğunu düşünüyor, dünyada insana dokunan üç ana meslekten biri olarak kabul edilen (diğerleri tıp ve hukuk) mimarlık meslek alanının daraltıldığını üzülerek izliyorum.

İdarelerin mimarlık meslek alanının sınırlarına dokunan yönetmelikler geliştirilirken  mimarlıkla ilgili sağlıklı bilgilere  ulaşabileceği eğitim kurumları ve meslek örgütlerinin görüşlerine başvurmaları gerektiğini düşünüyorum.