Sometimes it feels pointless to do anything in this corrupt society; much more corrupt than most realize because it hurts too much to become aware.

One by one you let go of the pointless battles recognizing that they are just reactive mechanisms that the same corrupt system wants you to pursue, depleting your energy but not escaping the prison cell being set up for your mind.

It’s never an easy realization or choice.

If the war is on consciousness, then giving in to pointless battles through the same system, is agreeing to continue the abuse, no matter how this seems, temporarily.

“What are you doing about it?” People ask. “Do you have a lawyer?”

And I’ve been through all that. I’ve seen the “justice” system for what it really is. The hard way! By temporarily agreeing to play the part that I was thrown in. To experience. To know it. To see the hidden with my own eyes. It can never escape, although it always thinks it can.

The destruction of ideas, of paradigms, of systems posing as something that they are not is never easy or without pain. But it’s essential.

The war is on consciousness. The requisite is our mind and energy.

It might seem that I have given up, been defeated, victimized by authority and pseudo powers. Pretenses fool the physical mind.

.................

Μερικές φορές φαίνεται μάταιο το να κάνεις οτιδήποτε σε αυτή τη διεφθαρμένη κοινωνία. Μια κοινωνία πολύ πιο διεφθαρμένη από όσο συνειδητοποιούν οι περισσότεροι, καθώς ο πόνος της επίγνωσης είναι αφόρητος.

Μια προς μια εγκαταλείπεις τις μάταιες μάχες αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται απλώς για μηχανισμούς αντίδρασης που το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα θέλει να επιστρατεύεις, σπαταλώντας άσκοπα την ενέργεια σου χωρίς να μπορείς να αποδράσεις από το κελί που έχει στηθεί για το μυαλό σου.

Δεν είναι ποτέ εύκολη αυτή η συνειδητοποίηση ή απόφαση.

Αν ο πόλεμος είναι ενάντια στη συνείδηση, το να ενδίδεις σε άσκοπες μάχες εντός του ίδιου του συστήματος, είναι σαν να συναινείς στη συνέχιση της βίας, όπως κι αν φαίνεται αυτό προσωρινά.

"Τι σκοπεύεις να κάνεις; " με ρωτούν. "Έχεις δικηγόρο;"

Τα έχω ήδη περάσει όλα αυτά. Γνώρισα από πρώτο χέρι το πραγματικό πρόσωπο του δικαστικού συστήματος! Αποδεχόμενη προσωρινά τον ρόλο που μου ανατέθηκε. Να το βιώσω. Να το γνωρίσω. Να δω την κρυφή πλευρά του με τα μάτια μου. Δεν μπορεί εμποδίσει τη φανέρωση, παρόλο που αυτό νομίζει πάντα.

Το γκρέμισμα ιδεών, προτύπων, συστημάτων, που παρουσιάζονται ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι πραγματικά, δεν είναι ποτέ εύκολο ή ανώδυνο. Αλλά είναι αναγκαίο.

Ο πόλεμος διεξάγεται ενάντια στη συνείδηση. Το ζητούμενο είναι το πνεύμα μας και η ενέργεια μας.

Μπορεί να φαίνεται ότι έχω εγκαταλείψει, ότι έχω ηττηθεί, θυματοποιημένη από την εξουσία και τις ψευδοδυνάμεις. Τα προσχήματα ξεγελάνε το μυαλό.