Το άρθρο απευθύνεται σε όσους κατανόησαν τη σημασία του μεγαλύτερου σκανδάλου της Μεταπολίτευσης και γνωρίζουν τις βασικές συνιστώσες του, παρακολουθώντας σε όποιο βαθμό, τις εξελίξεις. Πώς η υπόθεση Predator/Intellexa αποκαλύπτει βαθιές ρωγμές στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και διάκρισης εξουσιών.

  Μετά την Πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση για τους τέσσερις πρωταγωνιστές του σκανδάλου των παρακολουθήσεων, την άσκηση έφεσης εκ μέρους των και τις ευθείες αποκαλύψεις-προειδοποιήσεις Ντίλιαν προς την Κυβέρνηση και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, προκειμένου να αποφευχθεί η τελεσίδικη καταδίκη και φυλάκισή του, μοιάζει να τίθεται σε ομηρία, ένα ολόκληρο Σύστημα συγκάλυψης και αυτού του σκανδάλου.. Τα σενάρια πολλά και ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. 

 

Τι ΔΕΝ μπορεί να κάνει η Κυβέρνηση (νόμιμα):

 

•Έκδοση των πρωτόδικα καταδικαστέντων στο Ισραήλ: αδύνατη - εκκρεμεί ελληνική δίκη και απαιτείται πάντοτε αίτηση ξένου κράτους και θετική κρίση των ελληνικών δικαστικών συμβουλίων. Όχι κυβερνητική βούληση.

•Αμνηστία: δίνεται μόνο για πολιτικά εγκλήματα, με τα 3/5 της Βουλής - αριθμητικά και συνταγματικά ανέφικτη.

•Χάρη: προϋποθέτει αμετάκλητη καταδίκη άρα δεν εφαρμόζεται ενόσω εκκρεμεί η έφεση. •Τεχνητή παραγραφή μέσω καθυστέρησης: παράνομη, παραβιάζει το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ ή ECHR)

 

Και τώρα στην ουσία των μελλοντικών της κινήσεων προκειμένου να απαλλαχθεί από τη βάσανο ενός ακόμη σκανδάλου.

 

Τι ΜΠΟΡΕΙ να κάνει στα όρια ή πέραν αυτών:

1. Νομοθετική αποποινικοποίηση - το πιο επικίνδυνο εργαλείο. Αν περάσει νόμος που αλλάζει τον ορισμό του αδικήματος ώστε να καταστεί αναδρομικά ανέγκλητη μια ήδη τελεσθείσα πράξη. Εφαρμόζεται αναδρομικά ο ηπιότερος νόμος (lex mitior, άρ. 2 ΠΚ). Η συνταγματική απαγόρευση «φωτογραφικών διατάξεων» είναι το μοναδικό φράγμα - αλλά ο έλεγχος γίνεται εκ των υστέρων από δικαστήριο, όχι εκ των προτέρων.

2. Νομοθετική «νομιμοποίηση» συμβάσεων κρατικών υπηρεσιών με εταιρείες spyware.

Αν περάσει ρύθμιση που καθιστά νόμιμες αναδρομικά τέτοιες συμβάσεις «για λόγους εθνικής ασφάλειας», ο Ντίλιαν αποκτά νομικό έρεισμα να ζητήσει αναθεώρηση της δίκης του.

3. Διαδικαστική ακύρωση μέσω..χειραγώγησης του Αρείου Πάγου - η υπεράσπιση Ντίλιαν ήδη επικαλείται ακυρότητες. Αν ο Άρειος Πάγος δεχτεί κάποια από αυτές, η υπόθεση γυρνάει στην αρχή ή κλείνει. Αυτό είναι αμιγώς δικαστική κρίση τυπικά, αλλά η ιστορία της χώρας με τον Άρειο Πάγο στις ευαίσθητες υποθέσεις, μιλά από μόνη της.

  Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) περιγράφει τι επιτρέπεται. Αυτή η κυβέρνηση όμως ενδιαφέρεται για αυτό που περνάει. Τη νύχτα.. Και αυτό που περνάει σε ένα σύστημα με εξαρτημένη δικαιοσύνη και ελεγχόμενη Βουλή, είναι ακριβώς αυτό που ο ΚΠΔ θεωρητικά απαγορεύει!

  Η πραγματικότητα όμως συχνά μας προλαβαίνει με κάτι ακόμα πιο ωμό από αυτά που περιέγραψα. Δεν είναι πια θεωρητικό σενάριο. Έχει όνομα: «Ετεροδικία».

  Η «Κυριακάτικη Δημοκρατία» (14/6) αποκάλυψε, και το «Βήμα»/in.gr επιβεβαίωσαν με νομικές πηγές, ότι κυβερνητικός σχεδιασμός εξετάζει τρόπο πλήρους απαλλαγής του Ντίλιαν και της πρώην συζύγου του Σάρα Χάμου από την ελληνική ποινική διαδικασία, με νομοθετικό μηχανισμό μεταφοράς της δίκης στο Ισραήλ. 

  Όχι νομιμοποίηση της σύμβασης, αλλά μεταφορά ολόκληρης της ποινικής δικαιοδοσίας σε άλλη χώρα, εν μέσω εκκρεμούς έφεσης.

  Όμως η ετεροδικία στο διεθνές δίκαιο καλύπτει acta jure imperii, δηλαδή πράξεις κρατικής εξουσίας ξένου κράτους. Ο Ντίλιαν είναι ιδιώτης επιχειρηματίας, καταδικασμένος πρωτόδικα σε 126 χρόνια. Δεν εμπίπτει σε καμία υπάρχουσα κατηγορία που να δικαιολογεί την εφαρμογή καθεστώτος ετεροδικίας. Η προσπάθεια επέκτασης της ετεροδικίας σε ιδιώτες για αδικήματα κοινού ποινικού δικαίου θα συνιστούσε μια πρωτοφανή και νομικά αβάσιμη ενέργεια. 

  Γιατί αν η κυβέρνηση επικαλεστεί δεσμό Ντίλιαν με ισραηλινό κράτος για να στηρίξει την ετεροδικία, αυτόματα ανοίγει η υπόθεση κατασκοπείας που ο ίδιος ο Άρειος Πάγος απέρριψε τον Απρίλιο..

  Η επίκληση κρατικής ιδιότητας για τον Ντίλιαν θα αντέκρουε την προηγούμενη θέση της δικαιοσύνης περί μη στοιχειοθέτησης κατασκοπείας.Αναφορές σε ιστορικά προηγούμενα, όπως η νομοθετική ρύθμιση του 1959 που ανέστειλε τις διώξεις Γερμανών υπηκόων για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα και προέβλεπε τη μεταφορά των υποθέσεων στις γερμανικές αρχές, χρησιμοποιούνται ως βάση για τη νέα μεθόδευση. Ωστόσο, οι συνθήκες της υπόθεσης Ντίλιαν, που αφορούν ιδιώτες και αδικήματα που δεν σχετίζονται με πολεμικές πράξεις, διαφέρουν θεμελιωδώς από αυτά τα ιστορικά παραδείγματα, καθιστώντας την αναλογία νομικά αδόκιμη.

  Η απόφαση αρχειοθέτησης, για δεύτερη φορά, του Εισαγγελέα κ.Τζαβέλα, του οποίου η θητεία έληξε στις 30 Ιουνίου, βασίστηκε στην κρίση ότι δεν υπάρχουν νέα στοιχεία για συμμετόχους, δεν στοιχειοθετείται κατασκοπεία και δεν υπάρχει εμπλοκή της ΕΥΠ με το Predator.

  Συμπεράσματα:

  Η υπόθεση Predator, με τις συνεχείς ανατροπές και τα νέα σενάρια, θέτει σε δοκιμασία την αντοχή των θεσμών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Η πιθανή νομοθετική παρέμβαση για τη μεταφορά της δίκης του Ντίλιαν στο Ισραήλ, με την επίκληση της ετεροδικίας για ιδιώτες, αποτελεί ένα νομικά αμφιλεγόμενο και πολιτικά επικίνδυνο εγχείρημα. Εάν προχωρήσει, θα αντιμετωπίσει σοβαρά νομικά εμπόδια και θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως απόπειρα συγκάλυψης και παρέμβασης σε εκκρεμή δικαστική διαδικασία.

  Η εξέλιξη των γεγονότων θα καθορίσει όχι μόνο την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου.

This article is addressed to those who understood the significance of the greatest scandal since 1974 and know its basic components, following developments to whatever degree. How the Predator/Intellexa case reveals deep cracks in the Greek justice system and separation of powers.

After the first-instance conviction of the four protagonists of the wiretapping scandal, their filing of an appeal, and Dilian's direct revelations-warnings to the Government and the Prime Minister himself in order to avoid a final conviction and imprisonment, an entire system of cover-up—of this scandal too—seems to be taken hostage. Many scenarios exist, so let's clarify certain things.

What the Government CANNOT do (legally):

Extradition of those convicted at first instance to Israel: impossible - a Greek trial is pending and a request from a foreign state plus a positive ruling by the Greek judicial councils is always required. Not a matter of government will.

Amnesty: granted only for political crimes, requiring 3/5 of Parliament — numerically and constitutionally unattainable.

Pardon: presupposes an irrevocable conviction, so it doesn't apply while the appeal is pending.

Artificial expiration through delay: illegal, violates Article 6 of the European Convention on Human Rights (ECHR).

And now to the substance of its future moves in order to relieve itself of the ordeal of yet another scandal.

What it CAN do, at the edges or beyond them:

Legislative decriminalization - the most dangerous tool. If a law passes that changes the definition of the offense so that an already-committed act retroactively becomes non-punishable. The more lenient law is applied retroactively (lex mitior, Art. 2 of the Penal Code). The constitutional prohibition on "photographic provisions" (tailor-made laws) is the only barrier — but review happens after the fact, by a court, not in advance.

Legislative "legalization" of state service contracts with spyware companies. If a regulation passes that retroactively legalizes such contracts "for reasons of national security," Dilian gains legal grounds to seek a retrial.

Procedural annulment through manipulation of the Areios Pagos (Supreme Court) - Dilian's defense is already invoking nullities. If the Areios Pagos accepts any of these, the case either restarts or closes. Formally this is purely a judicial decision, but the country's history with the Areios Pagos in sensitive cases speaks for itself.

The Code of Criminal Procedure describes what is permitted. But this government is interested in what passes. At night. And what passes, in a system with a dependent judiciary and a controlled Parliament, is exactly what the Code of Criminal Procedure theoretically forbids.

Reality, however, often overtakes us with something even cruder than what I've described. It is no longer a theoretical scenario. It has a name: "Immunity from jurisdiction" (eterodikia).

Kyriakatiki Dimokratia (June 14) revealed, and To BHMA/in.gr confirmed with legal sources, that a government plan is examining a way to fully release Dilian and his ex-wife Sara Hamou from Greek criminal proceedings, through a legislative mechanism transferring the trial to Israel.

Not legalization of the contract, but transfer of the entire criminal jurisdiction to another country, in the midst of a pending appeal.

But immunity from jurisdiction under international law covers acta jure imperii - that is, acts of state authority by a foreign state. Dilian is a private businessman, convicted at first instance to 126 years. He falls under no existing category that would justify applying a regime of immunity from jurisdiction. The attempt to extend such immunity to private individuals for ordinary criminal offenses would constitute an unprecedented and legally baseless act.

Because if the government invokes a link between Dilian and the Israeli state to support the immunity claim, it automatically reopens the espionage case that the Areios Pagos itself dismissed in April. Invoking state status for Dilian would contradict the judiciary's previous position that espionage was not established. References to historical precedents - such as the 1959 legislation that suspended prosecutions of German nationals for war crimes committed in Greece and provided for the transfer of cases to German authorities - are being used as a basis for this new maneuver. However, the circumstances of the Dilian case, which involve private individuals and offenses unrelated to acts of war, differ fundamentally from these historical examples, making the analogy legally unsound.

The decision to archive the case for a second time, by Prosecutor Tzavelas - whose term ended on June 30 - was based on the finding that there is no new evidence regarding accomplices, that espionage is not established, and that there is no involvement of the EYP (National Intelligence Service) with Predator.

Conclusions:

The Predator case, with its continuous reversals and new scenarios, is testing the resilience of institutions and the independence of justice in Greece. The possible legislative intervention to transfer Dilian's trial to Israel, invoking immunity from jurisdiction for a private individual, constitutes a legally contentious and politically dangerous undertaking. If it proceeds, it will face serious legal obstacles and could be interpreted as an attempt at cover-up and interference in pending judicial proceedings.

The course of events will determine not only the outcome of this particular case, but also citizens' trust in institutions and in the very functioning of the rule of law.