Τι κοινό μπορεί κανείς να βρει ανάμεσα σε ένα σκάνδαλο όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ και σε ένα σοβαρό πολύνεκρο δυστύχημα (ΤΕΜΠΗ) στην θητεία της ίδιας Κυβέρνησης; 

Μη ζορίζεστε! Το ...μοναδικό κοινό σημείο λέγεται "χρόνιες παθογένειες"..

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλούσε για μεταρρυθμίσεις ήδη από την πρώτη του θητεία ως πρωθυπουργός, δηλαδή από το 2019, συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει για όσο καιρό είναι στα ηνία της Χώρας. Για δυο λόγους κυρίως. 

Πρώτον γιατί αφιονίζονται με υποσχέσεις οι μάζες και δεύτερον γιατί τα χρόνια περνούν χωρίς όλες οι υποσχέσεις να γίνονται πράξη. Έτσι και πάλι αρχίζει ο κάλπικος κύκλος των υποσχέσεων που προσδοκά η μάζα να ακούσει. 

Όταν από τα τελευταία χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, η παράταξη της Ν.Δ, έχει κυβερνήσει περίπου τα..24, μέσα σ αυτά και τα τελευταία 6 του "Επιτελικού Κράτους Ελλάδα 2.0" , δικαιούται άραγε σε κάθε ευκαιρία να μιλά για χρόνιες παθογένειες;

Η έκφραση «χρόνιες παθογένειες» χρησιμοποιείται συχνά στην πολιτική συζήτηση για να περιγράψει διαχρονικά προβλήματα της δημόσιας διοίκησης και θεσμικών δομών που παραμένουν άλυτα επί δεκαετίες, ακόμα και μετά από πολλές κυβερνήσεις. Ωστόσο, όταν μια κυβέρνηση έχει κυβερνήσει μεγάλο χρονικό διάστημα και τα τελευταία 6 χρόνια συνεχόμενα, η χρήση αυτής της φράσης ως δικαιολογία ή εξήγηση για τα προβλήματα του κράτους, γίνεται αμφιλεγόμενη.

Από τη μία πλευρά, οι «χρόνιες παθογένειες» αναγνωρίζονται ως υπαρκτά και βαθιά ριζωμένα προβλήματα που δεν λύνονται εύκολα, καθώς αφορούν κυρίως θεσμικές αδυναμίες, γραφειοκρατία, και κοινωνικές αντιστάσεις σε μεταρρυθμίσεις, όπως στην υγεία και τις συντάξεις. Από την άλλη όμως, η παρατεταμένη διακυβέρνηση σημαίνει και ευθύνη για την αντιμετώπισή τους, και η συνεχής επίκληση τους μπορεί να θεωρηθεί ως αποποίηση ευθυνών ή πολιτική τακτική για να αποφευχθεί η κριτική. 

Επιπλέον, η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης και η αδυναμία ανανέωσης του κοινωνικού συμβολαίου μετά τη Μεταπολίτευση, επιτείνουν την αίσθηση ότι οι κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να επιλύσουν τα βασικά προβλήματα του κράτους, παρά τις υποσχέσεις και τις ευκαιρίες που είχαν.

Συνεπώς, αν έχεις κυβερνήσει τόσο μεγάλο διάστημα, η συνεχής επίκληση των «χρόνιων παθογενειών» για να εξηγήσεις τα προβλήματα του κράτους δεν είναι πλήρως δικαιολογημένη και μπορεί να θεωρηθεί πολιτικά προβληματική, ειδικά όταν δεν συνοδεύεται από ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και αποτελέσματα.

 Είναι λογικό τότε να αναλαμβάνεις μεγαλύτερη ευθύνη και να δίνεις απαντήσεις πέρα από την επίκληση διαχρονικών προβλημάτων.

Σ'αυτές τις περιπτώσεις η διάχυση της Ευθύνης ισοδυναμεί με ανικανότητα!

What common ground can one find between a scandal like that of OPEKEPE and a serious, deadly accident (TEMPI) during the tenure of the same government?

Don’t strain yourself! The ...only common point is called ...“chronic pathologies.”

Prime Minister Kyriakos Mitsotakis has been talking about reforms since his first term as prime minister, that is, since 2019. He continues to do so to this day and will keep doing it as long as he remains at the helm of the country. Mainly for two reasons.

First, because the masses are dazzled by promises, and second, because years pass without all those promises being fulfilled. Thus, the false cycle of promises begins again.

When, in the recent years after the 'Metapolitefsi' the Greek Military Junta (1967–1974), the New Democracy party has governed for approximately 20 years, including the last 6 years of the so-called “Executive State Greece 2.0,” is it really justified for them to speak at every opportunity about chronic pathologies?

The phrase “chronic pathologies” is often used in political discourse to describe long-standing problems in public administration and institutional structures that remain unresolved for decades, even after many governments. However, when a government has ruled for a long time, and continuously for the last six years, the use of this phrase as an excuse or explanation for the state’s problems becomes controversial.

On the one hand, “chronic pathologies” are recognized as real and deeply rooted problems that are not easily solved, as they mainly concern institutional weaknesses, bureaucracy, and social resistance to reforms, such as in healthcare and pensions. On the other hand, prolonged governance also implies responsibility for addressing them, and the constant invocation of these issues can be seen as an evasion of responsibility or a political tactic to avoid criticism.

Moreover, the crisis of political representation and the inability to renew the social contract after the 'Metapolitefsi' intensify the feeling that governments have failed to resolve the fundamental problems of the state, despite the promises and opportunities they had.

Therefore, if you have governed for such a long time, the continuous appeal to “chronic pathologies” to explain the state’s problems is not fully justified and can be considered politically problematic, especially when it is not accompanied by substantial reforms and results. It is reasonable then to assume greater responsibility and provide answers beyond the invocation of long-standing problems.

In such cases, the diffusion of responsibility amounts to incompetence!