Belgium-Interdiction des châtiments corporels infligés aux enfants/Verbod op lijfstraffen


Belgium-Interdiction des châtiments corporels infligés aux enfants/Verbod op lijfstraffen
Le problème
NL versie hieronder
La maltraitance des enfants en Fédération Wallonie-Bruxelles est une réalité que l’on peut qualifier de significative avec une identification de 5 à 6 enfants maltraités par jour[1].
Entre 2010 et 2019, la Police Fédérale a enregistré 15 infanticides[2]. En 2019, elle a identifié 101 cas de pornographie enfantine, 88 cas de privation volontaire de soins à l’enfant, 288 cas de délaissement et 104 cas d'abandon[2].
Ces chiffres nous forcent à constater que les mesures en place ne sont pas suffisantes sans compter que le flou juridique persistant contribue à l’acceptation des châtiments corporels infligés aux enfants.
La Belgique doit pourtant répondre aux obligations de la Convention Internationale relative aux Droits de l’Enfant[3] et notamment à l’article 19 qui nous oblige à « protéger les enfants contre toute forme de violence, d'atteinte ou de brutalités physiques ou mentales, d'abandon ou de négligence, de mauvais traitements ou d'exploitation, y compris la violence sexuelle pendant qu'il est sous la garde de ses parents ou de l'un d'eux, de son ou ses représentants légaux ou de toute autre personne à qui il est confié ».
Le Comité des droits de l’enfant[4] (organe de surveillance de cette Convention) souligne depuis 2006[5] que la protection effective des droits humains exige l’élimination de tous les châtiments corporels et des autres formes cruelles ou dégradantes de châtiments à l’égard des enfants. Il précise en outre qu’il s’agit non seulement d’une obligation en vertu de la Convention, mais aussi un moyen stratégique déterminant sur la voie de la prévention et de la réduction de toutes les formes de violence dans la société.
Le Conseil de l’Europe[6] demande aussi l’interdiction légale en fait et en droit des châtiments corporels infligés aux enfants ; ceux-ci étant contraires à l’article 17 de la Charte sociale européenne[7].
A ce jour, 62 pays à travers le monde sont parvenus à interdire explicitement les châtiments corporels dans tous les contextes, y compris au sein de la famille https://endcorporalpunishment.org
La Belgique, en grande retardataire et dans l'indifférence la plus totale, continue de violer l’article 17 de la Charte sociale européenne par insuffisance de dispositions législatives pertinentes[8].
Pour toutes ces raisons, les signataires de cette pétition demandent instamment aux autorités compétentes de :
- Interdire par toutes voies légales et réglementaires pertinentes, explicitement et de manière inconditionnelle, tous les châtiments corporels *[9] et autres traitements humiliants ou dégradants contre les enfants à tous les niveaux (familles, écoles, lieux de soins, structures d’accueil/garderies, institutions,…) ;
- Développer, en consultation avec les acteurs de terrain concernés ( notamment les acteurs psycho-sociaux, médicaux, scientifiques, judiciaires et associatifs), un plan de lutte contre les violences faites aux enfants axé sur la prévention, la protection et la recherche ;
- Garantir une mise en œuvre effective de ce plan (notamment par la mise à disposition des ressources nécessaires) ainsi qu’une évaluation indépendante et la publicité des progrès réalisés à intervalles réguliers.
NL versie
Kindermishandeling in de Federatie Wallonië-Brussel is een realiteit die als aanzienlijk kan worden omschreven met een identificatie van 5 tot 6 mishandelde kinderen per dag[1].
Tussen 2010 en 2019 registreerde de federale politie 15 kindermoorden [2]. In 2019 werden 88 gevallen van ontneming van de zorg voor kinderen geregistreerd, 101 kinderpornografie, 288 verlatingen, alsook 104 gevallen van achterlating[2].
Deze cijfers dwingen ons vast te stellen dat de bestaande maatregelen niet toereikend zijn en dat de aanhoudende rechtsonzekerheid bijdraagt tot de aanvaarding van lijfstraffen voor kinderen.
België moet echter voldoen aan de verplichtingen van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind[3] en met name aan artikel 19, dat ons verplicht "kinderen te beschermen tegen alle vormen van lichamelijk of geestelijk geweld, verwonding of misbruik, verwaarlozing of nalatige behandeling, mishandeling of uitbuiting, met inbegrip van seksueel misbruik, wanneer zij zich onder de hoede van ouder(s), wettelijke voogd(en) of enige andere persoon bevinden die de zorg voor het kind heeft".
Het Comité inzake de rechten van het kind[4] (de toezichthoudende instantie voor dit verdrag) benadrukt sinds 2006[5] dat voor een doeltreffende bescherming van de mensenrechten alle lijfstraffen en andere wrede of onterende vormen van bestraffing van kinderen moeten worden uitgebannen. Voorts wordt gesteld dat dit niet alleen een verplichting is uit hoofde van het Verdrag, maar ook een belangrijk beleidsinstrument bij het voorkomen en terugdringen van alle vormen van geweld in de samenleving.
Ook de Raad van Europa[6] roept op tot een feitelijk en wettelijk verbod op lijfstraffen voor kinderen, hetgeen in strijd is met artikel 17 van het Europees Sociaal Handvest[7].
Tot op heden hebben 62 landen in de wereld een expliciet verbod ingesteld op lijfstraffen in alle omgevingen, met inbegrip van het gezin (https://endcorporalpunishment.org België daarentegen is een grote achterblijver en blijft artikel 17 van het Europees Sociaal Handvest schenden door het ontbreken van wetgeving terzake[8].
Om al deze redenen dringen de ondertekenaars van dit verzoekschrift er bij de bevoegde autoriteiten op aan :
- alle relevante wettelijke en bestuursrechtelijke middelen aan te wenden ten einde alle lijfstraffen *[9] en andere vernederende of onterende behandelingen van kinderen op alle niveaus (gezinnen, scholen, zorginstellingen, instellingen,...) expliciet en onvoorwaardelijk te verbieden;
- om in overleg met de betrokken actoren in het veld (in het bijzonder de psychosociale, medische, wetenschappelijke, gerechtelijke en verenigingsactoren) een plan te ontwikkelen ter bestrijding van geweld tegen kinderen, dat gebaseerd is op preventie, bescherming en onderzoek;
- te zorgen voor de daadwerkelijke uitvoering van dit plan (met name door de nodige middelen ter beschikking te stellen), alsmede voor een onafhankelijke evaluatie en bekendmaking van de geboekte vooruitgang op gezette tijden.
[1] https://lacode.be/IMG/pdf/13_Analyse_CODE_Le_point_sur_la_maltraitance_dans_les_familles.pdf
[2] http://www.stat.policefederale.be/assets/pdf/crimestat/nationaal/rapport_2020_trim2_nat_belgique_fr.pdf
[3] https://www.humanium.org/fr/wp-content/uploads/convention-internationale-relative-aux-droits-de-l-enfant-integral.pdf
[4] https://www.ohchr.org/FR/HRBodies/CRC/Pages/CRCIndex.aspx
[5] https://www.right-to-education.org/sites/right-to-education.org/files/resource-attachments/CRC_Observation%20_Generale_8_2006_FR_0.pdf
[6] https://www.coe.int/fr/web/children/corporal-punishment#{%2212441097%22:[1]}
[7] https://www.coe.int/fr/web/conventions/full-list/-/conventions/rms/090000168007cf94
[8] http://hudoc.esc.coe.int/eng?i=cc-98-2013-dmerits-fr
[9] Définit par le Comité des droits de l’enfant dans l’Observation Générale n°8 (2006), paragraphe 11 : https://tbinternet.ohchr.org/_layouts/15/treatybodyexternal/Download.aspx?symbolno=CRC%2fC%2fGC%2f8&Lang=fr

19 988
Le problème
NL versie hieronder
La maltraitance des enfants en Fédération Wallonie-Bruxelles est une réalité que l’on peut qualifier de significative avec une identification de 5 à 6 enfants maltraités par jour[1].
Entre 2010 et 2019, la Police Fédérale a enregistré 15 infanticides[2]. En 2019, elle a identifié 101 cas de pornographie enfantine, 88 cas de privation volontaire de soins à l’enfant, 288 cas de délaissement et 104 cas d'abandon[2].
Ces chiffres nous forcent à constater que les mesures en place ne sont pas suffisantes sans compter que le flou juridique persistant contribue à l’acceptation des châtiments corporels infligés aux enfants.
La Belgique doit pourtant répondre aux obligations de la Convention Internationale relative aux Droits de l’Enfant[3] et notamment à l’article 19 qui nous oblige à « protéger les enfants contre toute forme de violence, d'atteinte ou de brutalités physiques ou mentales, d'abandon ou de négligence, de mauvais traitements ou d'exploitation, y compris la violence sexuelle pendant qu'il est sous la garde de ses parents ou de l'un d'eux, de son ou ses représentants légaux ou de toute autre personne à qui il est confié ».
Le Comité des droits de l’enfant[4] (organe de surveillance de cette Convention) souligne depuis 2006[5] que la protection effective des droits humains exige l’élimination de tous les châtiments corporels et des autres formes cruelles ou dégradantes de châtiments à l’égard des enfants. Il précise en outre qu’il s’agit non seulement d’une obligation en vertu de la Convention, mais aussi un moyen stratégique déterminant sur la voie de la prévention et de la réduction de toutes les formes de violence dans la société.
Le Conseil de l’Europe[6] demande aussi l’interdiction légale en fait et en droit des châtiments corporels infligés aux enfants ; ceux-ci étant contraires à l’article 17 de la Charte sociale européenne[7].
A ce jour, 62 pays à travers le monde sont parvenus à interdire explicitement les châtiments corporels dans tous les contextes, y compris au sein de la famille https://endcorporalpunishment.org
La Belgique, en grande retardataire et dans l'indifférence la plus totale, continue de violer l’article 17 de la Charte sociale européenne par insuffisance de dispositions législatives pertinentes[8].
Pour toutes ces raisons, les signataires de cette pétition demandent instamment aux autorités compétentes de :
- Interdire par toutes voies légales et réglementaires pertinentes, explicitement et de manière inconditionnelle, tous les châtiments corporels *[9] et autres traitements humiliants ou dégradants contre les enfants à tous les niveaux (familles, écoles, lieux de soins, structures d’accueil/garderies, institutions,…) ;
- Développer, en consultation avec les acteurs de terrain concernés ( notamment les acteurs psycho-sociaux, médicaux, scientifiques, judiciaires et associatifs), un plan de lutte contre les violences faites aux enfants axé sur la prévention, la protection et la recherche ;
- Garantir une mise en œuvre effective de ce plan (notamment par la mise à disposition des ressources nécessaires) ainsi qu’une évaluation indépendante et la publicité des progrès réalisés à intervalles réguliers.
NL versie
Kindermishandeling in de Federatie Wallonië-Brussel is een realiteit die als aanzienlijk kan worden omschreven met een identificatie van 5 tot 6 mishandelde kinderen per dag[1].
Tussen 2010 en 2019 registreerde de federale politie 15 kindermoorden [2]. In 2019 werden 88 gevallen van ontneming van de zorg voor kinderen geregistreerd, 101 kinderpornografie, 288 verlatingen, alsook 104 gevallen van achterlating[2].
Deze cijfers dwingen ons vast te stellen dat de bestaande maatregelen niet toereikend zijn en dat de aanhoudende rechtsonzekerheid bijdraagt tot de aanvaarding van lijfstraffen voor kinderen.
België moet echter voldoen aan de verplichtingen van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind[3] en met name aan artikel 19, dat ons verplicht "kinderen te beschermen tegen alle vormen van lichamelijk of geestelijk geweld, verwonding of misbruik, verwaarlozing of nalatige behandeling, mishandeling of uitbuiting, met inbegrip van seksueel misbruik, wanneer zij zich onder de hoede van ouder(s), wettelijke voogd(en) of enige andere persoon bevinden die de zorg voor het kind heeft".
Het Comité inzake de rechten van het kind[4] (de toezichthoudende instantie voor dit verdrag) benadrukt sinds 2006[5] dat voor een doeltreffende bescherming van de mensenrechten alle lijfstraffen en andere wrede of onterende vormen van bestraffing van kinderen moeten worden uitgebannen. Voorts wordt gesteld dat dit niet alleen een verplichting is uit hoofde van het Verdrag, maar ook een belangrijk beleidsinstrument bij het voorkomen en terugdringen van alle vormen van geweld in de samenleving.
Ook de Raad van Europa[6] roept op tot een feitelijk en wettelijk verbod op lijfstraffen voor kinderen, hetgeen in strijd is met artikel 17 van het Europees Sociaal Handvest[7].
Tot op heden hebben 62 landen in de wereld een expliciet verbod ingesteld op lijfstraffen in alle omgevingen, met inbegrip van het gezin (https://endcorporalpunishment.org België daarentegen is een grote achterblijver en blijft artikel 17 van het Europees Sociaal Handvest schenden door het ontbreken van wetgeving terzake[8].
Om al deze redenen dringen de ondertekenaars van dit verzoekschrift er bij de bevoegde autoriteiten op aan :
- alle relevante wettelijke en bestuursrechtelijke middelen aan te wenden ten einde alle lijfstraffen *[9] en andere vernederende of onterende behandelingen van kinderen op alle niveaus (gezinnen, scholen, zorginstellingen, instellingen,...) expliciet en onvoorwaardelijk te verbieden;
- om in overleg met de betrokken actoren in het veld (in het bijzonder de psychosociale, medische, wetenschappelijke, gerechtelijke en verenigingsactoren) een plan te ontwikkelen ter bestrijding van geweld tegen kinderen, dat gebaseerd is op preventie, bescherming en onderzoek;
- te zorgen voor de daadwerkelijke uitvoering van dit plan (met name door de nodige middelen ter beschikking te stellen), alsmede voor een onafhankelijke evaluatie en bekendmaking van de geboekte vooruitgang op gezette tijden.
[1] https://lacode.be/IMG/pdf/13_Analyse_CODE_Le_point_sur_la_maltraitance_dans_les_familles.pdf
[2] http://www.stat.policefederale.be/assets/pdf/crimestat/nationaal/rapport_2020_trim2_nat_belgique_fr.pdf
[3] https://www.humanium.org/fr/wp-content/uploads/convention-internationale-relative-aux-droits-de-l-enfant-integral.pdf
[4] https://www.ohchr.org/FR/HRBodies/CRC/Pages/CRCIndex.aspx
[5] https://www.right-to-education.org/sites/right-to-education.org/files/resource-attachments/CRC_Observation%20_Generale_8_2006_FR_0.pdf
[6] https://www.coe.int/fr/web/children/corporal-punishment#{%2212441097%22:[1]}
[7] https://www.coe.int/fr/web/conventions/full-list/-/conventions/rms/090000168007cf94
[8] http://hudoc.esc.coe.int/eng?i=cc-98-2013-dmerits-fr
[9] Définit par le Comité des droits de l’enfant dans l’Observation Générale n°8 (2006), paragraphe 11 : https://tbinternet.ohchr.org/_layouts/15/treatybodyexternal/Download.aspx?symbolno=CRC%2fC%2fGC%2f8&Lang=fr

19 988
Les décisionnaires
Pétition lancée le 27 février 2021