Célébrer Nowruz a toujours été une manière d’affirmer que la vie doit emporter sur la mort et que l’espoir peut survivre aux épreuves. Dans des régions ravagées par la guerre, ce message d'espoir et de renouveau est plus crucial que jamais. Nowruz, le Nouvel An persan, symbolise non seulement un nouveau départ mais aussi un rappel poignant de la résilience humaine.

Demander un cessez-le-feu à l’occasion de Nowruz n’est pas seulement un geste politique : c’est un appel profondément humain. Accordons quelques jours de pause dans les conflits pour rendre hommage à la dignité humaine et à l’espoir. Un cessez-le-feu pourrait permettre aux familles de se réunir, de panser leurs blessures et de renouveler leur foi en un avenir de paix.

Selon les rapports des Nations Unies, chaque jour de conflit coûte des centaines de vies, sans compter les dégâts psychologiques et économiques. À travers le monde, des millions de personnes continuent de souffrir des conséquences directes et indirectes des conflits armés. Une trêve en respect de Nowruz offrirait un précieux répit et rappellerait que les décisions politiques ne doivent jamais faire abstraction des vies humaines.

En tant que citoyens du monde, il est de notre responsabilité d'élever nos voix pour promouvoir la paix et la compassion. Nous appelons les dirigeants mondiaux, les organisations internationales, et toutes les parties impliquées dans des conflits à respecter Nowruz par un cessez-le-feu humanitaire.

Ensemble, en signant cette pétition, nous soutenons l'idée que la vie et la dignité humaine doivent primer sur tout. Aidez-nous à faire avancer ce message de paix en signant cette pétition dès aujourd'hui.
هر زمان که در ایران جنبشی شکل می‌گرفت، امیدی در دل‌ها زنده می‌شد؛ امیدی به اینکه شاید بتوان تغییری ایجاد کرد، شاید بتوان گامی به سوی آینده‌ای بهتر برداشت. مردم صبر می‌کردند، انتظار می‌کشیدند و باور داشتند که شاید این بار راهی برای بهتر شدن گشوده شود.
اما امروز احساس بسیاری از ما متفاوت است.
امیدی که همواره همراه جنبش‌ها بود، کمرنگ شده است.
امروز بسیاری از ما تنها یک خواسته داریم: اینکه کشورمان باقی بماند. اینکه چیزی از ایران باقی بماند تا بتوانیم دوباره مبارزه‌هایمان را از سر بگیریم؛ تا روزی بتوانیم ایران را دوباره بسازیم، دوباره آباد کنیم و آینده‌ای شایسته برای آن رقم بزنیم.
مردم ایران در طول تاریخ بارها برای حفظ هویت و فرهنگ خود ایستاده‌اند. یکی از بزرگ‌ترین نمادهای این هویت، نوروز است؛ جشنی که قرن‌ها پیام‌آور بهار، نو شدن و امید بوده است. در سال‌هایی که مردم ایران با سختی، فشار و بی‌عدالتی روبه‌رو بوده‌اند، برگزاری نوروز خود نوعی ایستادگی بوده است؛ نشانه‌ای از پایداری یک فرهنگ و یادآور این حقیقت که زندگی بر مرگ پیروز می‌شود.
جنگی که به نام دفاع از زندگی و آینده توجیه می‌شود، در عمل در تقابل با معنایی قرار گرفته است که نوروز در خود دارد: معنای زندگی، نو شدن و امید. به جای باران شکوفه‌های بهار، سایه جنگ و مرگ بر زندگی مردم افتاده است.
در آستانه بهار طبیعت، ما از همه طرف‌ها می‌خواهیم که دست‌کم در این روزهای نو، آتش‌بسی برقرار شود؛ حتی اگر کوتاه باشد. آتش‌بسی که بتواند برای چند روز رنج مردم را کاهش دهد، فرصتی برای نفس کشیدن فراهم کند و یادآور شود که در میان خشونت و ویرانی نیز هنوز می‌توان به انسانیت بازگشت.
نوروز همواره نماد آغاز دوباره بوده است.
باشد که امسال نیز، حتی برای چند روز، آغاز توقف جنگ و بازگشت به انسانیت باشد.