The Farsi version is bellow

 Please sign the petition with your full name, first and last name. Submissions with only initials or a first or last name cannot be accepted as formal signatures.

 

متن فارسی در پایین

لطفاً پتیشن را با نام کامل : نام و نام خانوادگی، خود امضا کنید. امضاهایی که فقط شامل حروف اول نام یا فقط نام یا نام خانوادگی باشند، به‌عنوان امضای رسمی قابل قبول نیستند

 

April 17, 2026

 

 Dr. Mai Sato — UN Special Rapporteur on Human Rights in Iran

Dr. Alice Jill Edwards — UN Special Rapporteur on Torture

Dr. Morris Tidball-Binz — UN Special Rapporteur on Extrajudicial Executions

We, a number of Iranian and non-Iranian individuals, as well as associations and organizations

committed to human rights, would like to draw your attention to the urgent and dangerous situation

facing prisoners, including political prisoners and prisoners of conscience, in Iran. We urge you to

use all means at your disposal to compel the Iranian government to grant their immediate

conditional release.

With the escalation of the war that began on February 28, 2026, the lives of thousands of prisoners

have been placed at risk, and their situation has grown more dire each day. Prior to the April 7th

truce, Israeli and U.S. military forces launched extensive attacks on various cities and villages

across the country. In many cities, prisons are located near or even within Islamic Revolutionary

Guard Corps (“IRGC”) compounds, placing prisoners at severe risk of airstrikes and missile

attacks by U.S. and Israeli forces. The Israeli military has previously demonstrated its willingness

to target prisons, as seen in June 2025, when it carried out strikes on Evin Prison.

In addition to the direct dangers posed by U.S. and Israeli military attacks, the war and the

mobilization of police and the IRGC has disrupted the provision of essential services, including

food and medical care for prisoners. Furthermore, prisoners—especially political prisoners and

prisoners of conscience—face the risk of execution or other forms of abuse by the repressive forces

of the Islamic Republic of Iran (“IRI”); a State that has repeatedly threatened, in times of crisis, to

take revenge on political prisoners under charges such as “treason”. For example, in 1988,

following the ceasefire during the eight-year war with the Iraqi government, nearly 5,000 political

prisoners were executed in Iranian prisons. Such a tragedy could be repeated.

As of today, April 17, 2026, the IRI has already carried out several executions, although the exact

number remains unclear due to the lack of governmental transparency. For example, on March

19th, Saleh Mohammadi, Saeed Davoudi, and Mehdi Ghasemi were publicly executed in Qom. On

March 30th and 31st, four political prisoners—Babak Alipour, Pouya Ghabadi, Mohammad Taghi

Sangdehi, and Akbar Daneshvar-Kar—were executed. On April 2nd, Amirhossein Hatami, an 18-

year-old detained during the January 1, 2026 protests, was executed. On April 4th, two political

prisoners, Abolhassan Montazer and Vahid Bani Amerian, were executed by firing squad. On April

5th, Mohammadamin Biglari and Shahin Vahedparast were executed. These cases demonstrate the

IRI’s continued use of the death penalty against dissidents.

The situation is particularly dire in three major detention centers in Tehran—among the largest

prisons in the country: Evin Prison, Ghezel Hesar Prison, and Greater Tehran Prison (also known

as Fashafouyeh). These facilities hold hundreds of political prisoners and prisoners of conscience.

The concern amongst prisoners’ families is also growing. Weekly family visits have been disrupted

due to the war and many families have been left without any information about their loved ones.

As of Monday, March 2nd, some political prisoners from Evin Prison have been transferred to otherlocations, including Fashafouyeh Prison—a facility that, even before the war, suffered from severe

overcrowding, lack of clean drinking water, and extremely poor sanitary conditions.

Across Iran—from Evin Prison to detention centers in Marivan, Zanjan, and elsewhere—prisoners

are trapped in the grip of war and state repression. The regime is neither able to maintain normal

and humane conditions for prisoners nor willing to release them. According to a directive of Iran’s

Supreme Judicial Council issued in January 1986 (Resolution No. 211, adopted during the Iran–

Iraq War and still valid), in times of crisis such as war, the judiciary is obligated to take measures

to protect prisoners, including granting conditional release to those convicted of non-violent

offenses. By implementing this directive, a substantial number of prisoners—especially political

prisoners and prisoners of conscience, as well as thousands arrested during the January 2026

protests—should be released. Since the outbreak of the war, many lawyers have called for the

enforcement of this directive.

So far, United Nations bodies and international non-governmental organizations have not

responded to this critical situation. We urge you to act without delay to exert pressure on the Islamic

Republic of Iran in order to help save the lives of thousands of Iranian prisoners.

 

Respectfully,

 

 هفدهم آوریل۲۰۲۶ 

۱/  ۲۸/  ۱۴۰۵ 

 

دکتر مای ساتو

گزارشگر ویژه‌ی ملل متحد درامور وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران

دکتر آلیس ادوارز 

گزارشگر ویژه‌ی ملل متحد در امور شکنجه

دکتر موریس تیدبال ـ بینز

گزارشگر ویژه‌ی ملل متحد در امور اعدام های فرا قضایی،شتابزده و خودسرانه

 

ما، شماری از شهروندان ایرانی و غیرایرانی که به منشور حقوق بشرپایبند هستیم، مایلیم توجه شما را به وضعیت حساس و خطرناکی که زندانیان- از جمله زندانیان سیاسی و عقیدتی ـ در ایران با آن روبه‌رو هستند، جلب کنیم. ما از شما می‌خواهیم آنچه در توان دارید، برای آزادی فوری آنها به کار گیرید.

با جنگی که از ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶ در ایران آغاز گشته، جان هزاران زندانی بیش از پیش در معرض خطر قرار گرفته و وضعیت‌ آنان هر روز وخیم‌ تر شده است. پیش از آتش بس دو هفته‌ای که در ۷ آوریل میان دولت‌های جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا اعلام شد، نیروهای نظامی اسرائیل و ایالات متحده، حمله های گسترده‌ای را به شهرها و روستاهای مختلف ایران آغاز کردند. در بسیاری از شهرها، زندان‌ها در نزدیکی یا حتا در داخل پایگاه‌های سپاه پاسداران قرار داشته‌اند و همین امر،زندانیان را به‌شدت در معرض حمله جنگنده ها و موشک‌های آمریکایی و اسرائیلی گذاشته است‌. ارتش اسرائیل پیش‌تر نیز نشان داده که توانایی هدف قرار دادن زندان‌ها را دارد؛ چنان‌که در ژوئن ۲۰۲۵، زندان اوین را هدف حمله قرار داد.

فزون بر خطر مستقیم ناشی از حمله نظامی آمریکا و اسرائیل، جنگ و بسیج نیروهای پلیس و سپاه نیز ارائهٔ خدمات اساسی برای تأمین خوراک و خدمات درمانی زندانیان را مختل کرده است. بسی بیش، زندانیان، به ‌ویژه زندانیان سیاسی ـ عقیدتی، با خطر اعدام یا سایر شکل‌های سوء‌رفتار ازسوی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی روبرو هستند؛ حکومتی که در زمان‌های بحران، بارها تهدید کرده است که به «اتهام خیانت»، از زندانیان سیاسی انتقام خواهد گرفت. برای نمونه، در سال ۱۹۸۸، پس از پایان جنگ هشت ساله با دولت عراق، جمهوری اسلامی، نزدیک به پنج هزار زندانی سیاسی در زندان‌های ایران اعدام کرد. چنین فاجعه‌ای ممکن است یک‌بار دیگر تکرار شود.

تا امروز، ۱7 آوریل 2026، جمهوری اسلامی ایران چند تن از زندانیان سیاسی را اعدام کرده است؛ هرچند آمار دقیقی از اعدامها به دلیل نبود شفافیت، در دست نیست. در 19 مارس، صالح محمدی، سعید داوودی و مهدی قاسمی، به صورت علنی در قم اعدام شدند. در 30 و 31 مارس نیز چهار زندانی سیاسی، بابک علی‌پور، پویا قبادی، محمدتقی سنگدهی و اکبر دانشورکار اعدام شدند. در 2 آوریل، امیرحسین حاتمی، جوان 18 ساله و از بازداشت شدگان اعتراض‌های ژانویه 2026 (دی ماه 1404)اعدام شد. 4 آوریل، دو زندانی سیاسی، ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان را به جوخه‌ی اعدام سپردند. هم‌چنین در روز 5 آوریل، محمدامین بیگلری و شاهین واحدپرست را اعدام کردند و در ۶ آوریل، علی فهیم، جوان ۲۳ ساله را. این موارد، نشان دهنده‌ی ادامه‌ی کاربست مجازاتِ اعدام علیه مخالفان نظام حاکم بر ایران است.

وضعیت، به‌ویژه در سه مرکز بزرگ بازداشت در تهران ـ که از بزرگ‌ ترین زندان‌های ایران نیز به شمار می‌روند ـ بسیار هولناک است: زندان اوین، زندان قزل‌حصار و زندان تهران بزرگ (معروف به فشافویه). این سه زندان،صدها زندانی عقیدتی و سیاسی را در خود جای داده‌اند.

نگرانی خانواده‌های زندانیان نیز رو به افزایش است. ملاقات‌های هفتگی خانواده‌ها به بهانه‌ی جنگ مختل گردیده و بسیاری از خانواده‌ها از وضعیت عزیزان خود بی‌خبر مانده‌اند. همچنین، از روز دوشنبه ۲ مارس، برخی از زندانیان سیاسی زندان اوین به مکان‌های دیگری منتقل شده‌اند -از جمله زندان فشافویه- جایی که حتا پیش از آغاز جنگ نیز به دلیل ازدحام بیش از حد، نبود آب آشامیدنی سالم و وضعیت نامناسب بهداشتی، موقعیتی فاجعه‌ بار داشت.

در سرتاسر ایران، از زندان اوین تا بازداشتگاههای مریوان، زنجان و...زندانیان در چنبره جنگ و سرکوب دولتی گرفتار آمدهاند. رژیم نه می‌تواند زندانیان را در وضعی عادی و انسانی نگه دارد و نه حاضر است مخالفان اصولی خود را آزاد کند. در حالی که بر اساس یک دستورعمل شورای عالی قضایی ایران در ژانویه ۱۹۸۶ که همچنان معتبر است (مصوبه شماره ۲۱۱ که در دوران جنگ ایران و عراق تصویب شد)، در وضعیت‌های بحرانی مانند جنگ، قوه‌ی قضائیه موظف است به تمهیداتی چون آزادی مشروط "محکومان جرایم فاقد جنبه  خشونت آمیز"، دست زند. با اجرای این مصوبه، شمار شایان توجهی از زندانیان، به‌ ویژه زندانیان عقیدتی ـ سیاسی و همچنین هزاران معترض بازداشت‌ شده در اعتراضات ژانویه ۲۰۲۶، باید آزاد شوند. بسیاری از وکلای مستقل در داخل و خارج ایران، خواهان اجرای این دستورعمل شده‌اند.

نهادهای وابسته به ملل متحد و سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی تاکنون به این وضعیت اسف‌ بار واکنشی نشان نداده‌اند. ما از شما می‌خواهیم هرچه زود تر اقدام کنید و با اعمال فشار بر جمهوری اسلامی، جان هزاران زندانی ایرانی را نجات دهید.

 

با احترام