เมื่อหน้าต่างแห่งโอกาสที่ทักษะสมองEF ของลูกจะพัฒนาได้สูงสุดมีเวลาจำกัดแค่ในช่วงปฐมวัย... แล้วเราจะเลือกอะไร

ไม่ผิดที่จะพูดว่า... โรงเรียนประถมที่มีคุณภาพมีอยู่น้อย รับได้น้อย ใครเข้าได้ถือว่าโชคดี ลูกจะได้เรียนอย่างมีความสุขในระยะยาว แต่ไม่ว่าโรงเรียนคุณภาพเหล่านั้นจะรับเด็กเข้าเรียนด้วยวิธีไหน... สอบหรือไม่สอบก็ยังรับเด็กได้เท่าเดิม ต่างกันที่ถ้ามีสอบ..ก็ต้องมีเด็กที่ถูกติว ถูกเร่งเรียน(เด็กอื่นๆในชั้นที่ครอบครัวไม่คิดจะพาไปสอบก็พลอยถูกเร่งเรียนอดเล่นไปด้วย) และยังขาดโอกาสที่ทักษะสมอง EF จะพัฒนาได้อย่างเต็มศักยภาพอย่างเรียกคืนกลับมาไม่ได้ ...คุ้มที่จะแลก คุ้มที่จะเสี่ยงจริงหรือไม่ ไม่ผิดที่จะพูดว่า... อยากให้ลูกเรียนในโรงเรียนที่มีคุณภาพ อยากให้ลูกเรียนรู้อย่างมีความสุข แต่.. โรงเรียนทางเลือกเอกชนก็ค่าเทอมแพงแสนแพง นี่คือเหตุผลว่าทำไมจึงต้องจำใจติวลูก ถ้าลูกเข้าไม่ได้ก็ต้องเรียนแบบทุกข์ๆเร่งเรียนกันไปในระยะยาวกับโรงเรียนที่มีกันอยู่ทั่วไป ...ก็ถูกอีกและก็น่าเศร้าใจ นั่นคือความจริงด้านหนึ่ง แต่ยังมีอีกหลายๆด้านที่มักไม่ค่อยมีใครรู้ว่า โรงเรียนทางเลือกเอกชนต้องลงทุนทุกอย่างด้วยตัวเอง โดยไม่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐแม้แต่บาทเดียว ไม่ได้รับเงินอุดหนุนรายหัวของผู้เรียน และก็ไม่ได้รับเงินอุดหนุนพัฒนาครูเป็นรายบุคคลเหมือนที่โรงเรียนรัฐได้รับกันอีกด้วย ในขณะที่โรงเรียนทางเลือกกลับยอมลงทุนในเรื่องสัดส่วนครูต่อเด็กเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อผู้เรียนให้มากที่สุดซึ่งสัดส่วนแตกต่างจากโรงเรียนทั่วไปเป็นอย่างมาก แม้การสอบหรือไม่สอบอาจจะไม่ช่วยให้คุณภาพโรงเรียนประถมพัฒนาขึ้นในทางตรง แต่ก็เป็นปัจจัยหลักที่จะทำให้โรงเรียนอนุบาลพัฒนาการเรียนการสอนให้เป็นอย่างที่ควรเป็นได้หรือไม่ (ส่วนปัจจัยที่จะช่วยให้โรงเรียนประถมพัฒนามีมาตรฐานที่ใกล้เคียงกันมากขึ้นเร็วขึ้น ค่าเทอมโรงเรียนทางเลือกลดลงโดยไม่ต้องลดคุณภาพ สร้างความเป็นธรรมให้กับเด็กทั่วทั้งประเทศไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ...จะเป็นหัวข้อรณรงค์ผ่าน Changeในแคมเปญถัดไปค่ะ) ก่อนจะตัดสินใจว่าคุ้มหรือไม่คุ้มที่จะแลก ที่จะเสี่ยง ก่อนที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงเรื่องการสอบเข้าที่เคยคุ้นกันมายาวนานแสนนานควบคู่กับการศึกษาไทยที่ไม่พัฒนา อยากให้ลองศึกษากราฟหน้าต่างแห่งโอกาสที่ทักษะสมอง EF (Executive Functions) ซึ่งเป็นทักษะสมองที่ใช้ในการบริหารจัดการชีวิตในทุกๆด้านของมนุษย์เราให้อยู่ได้แบบ "คิดเป็น ทำเป็น เรียนรู้เป็น แก้ปัญหาเป็น อยู่กับคนอื่นเป็น และมีความสุขเป็น” ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร หรือจะเรียกได้ว่าเป็น “CEO ของสมอง” ซึ่งการพัฒนาสมองส่วนนี้ในช่วงปฐมวัยจะเป็นฐานให้กับการต่อยอดต่อไปตลอดชีวิต ถ้าฐานเตี้ยอ่อนแอ ยอดก็ต่อจากฐานที่มีอยู่แบบเตี้ยๆ ด้วนๆ ถ้าฐานสูงใหญ่แข็งแรง ก็สามารถต่อยอดได้อย่างมากมายไว้ให้พวกเขาเลือกใช้ พร้อมเผชิญการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของโลกในอนาคตได้อย่างมั่นคง