Нобелеўскі лаўрэат і старшыня ПЦ "Вясна" Алесь Бяляцкі выйшаў на волю ў ліку 123 іншых палітвязняў 13 снежня 2025 года. Ён быў прымусова перамешчаны на тэрыторыю Літвы.

У першым інтэрв’ю "Вясне" ён распавядае пра ноч вызвалення, дарогу з калоніі праз усю Беларусь, псіхалагічны стан пасля турмы, лёс палітвязняў, якія застаюцца за кратамі, і пра тое, чаму простага вызвалення недастаткова без спынення рэпрэсій. 

"Гэта даволі парадаксальная сітуацыя: калі ты нічога не робіш, але працягваеш рабіць сваю працу. Бо само знаходжанне праваабаронцы ў зняволенні ўжо з’яўляецца яскравым паказальнікам адсутнасці правоў чалавека і дэмакратыі ў краіне. Такім чынам, мы выконвалі пэўную ролю маркера ўзроўню адсутнасці дэмакратыі.

Вельмі важна, што мы былі там разам з сотнямі і тысячамі іншых беларускіх палітычных зняволеных, бо з’яўляемся часткай беларускага грамадства, часткай яго актыўнай часткі. Мы разам з беларускім грамадствам пераносілі ўсе тыя цяжкасці, якія беларусы пераносяць усе гэтыя гады — і працягваюць пераносіць, бо нашы сябры застаюцца ў зняволенні".

>> Поўная версія інтэрв'ю