Я хачу, каб Прэзідэнтам Украіны была Надзея Саўчанка!

0 людей подписали. Следующая цель: 100


Україна / Российская Федерация / Беларусь

 

Добры дзень, украінцы, грамадзяне Беларусі, а таксама ўсе, каму не абыякава да лёсу Украіны!

Мяне клічуць Браціслаў Кар'ялэвіч Лібэртус, я ёсць простым чалавекам, як і вы, і я хачу выступіць з прапановай адкрытага галасавання за будучага Прэзідэнта Украіны. А такім чалавекам, які варты заняць гэтую пасаду, асабіста я бачу толькі Надзею Саўчанка, якая цяпер ёсць народным дэпутатам Украіны.

Напэўна, што ў Надзеі ёсць шмат ворагаў, якім яна не падабаецца па тых ці іншых прычынах. Шчыра кажучы, звяртаючыся да іх, я скажу так: "Вы маеце права на сваё меркаванне, а я маю права на сваё. У нас дэмакратыя, і я хачу скарыстацца правам казаць услых тое, што я думаю." Таму тут я буду гаварыць толькі пра сваё асабістае меркаванне.

Пачнем з таго, што з Надзеяй Саўчанка я не знаёмы, грошай ад яе я не атрымліваю ніякім чынам, і пра тое, што я пішу гэтую петыцыю, яна ўвогуле не ведае. Вядома, з часам пазнае, але гэта будзе потым.

Пра існаванне Надзеі Саўчанка я даведаўся такім жа чынам, як і ўсе: з навін, з часоў пачатку скандалу, звязанага з яе зняволеннем у рускім палоне. Я тады падумаў: "Што такое Саўчанка? Чаго гэта пра яе так клапоцяцца іншыя людзі? Яна ж усяго толькі салдат. Дзеля аднаго-адзінага салдата столькі шуму?" - так, мяне гэта ўразіла і здзівіла. Таму натуральна, што заінтрыгавала: што ж гэта за чалавек такі, дзеля якога ўзнялі ажно міжнародны скандал. І я стаў сачыць за навінамі пра яе. Сапраўды гэтак жа, як і ўсе вы.

Затым яна стала дэпутатам. Я паціснуў плячыма: "Не сьмяшыце! Які з яе дэпутат? Яна ж звычайны воін, які звыкся харчавацца пярловай кашай і начаваць Бог ведае дзе, ледзь не пад адкрытым небам, як быццам той бяздомны, і капацца ў гразі, як рабакоп. Які з яе дэпутат? Ну, гэта тое ж, што ў дэпутаты раптам возьмуць сантэхніка дзядзьку Янку, ці мяне. Тое, што яна патрыёт, яшчэ нічога не значыць, - я такі ж патрыёт, але я не разумею ў палітыцы: гэта такі цёмны лес, у які наогул лепш не совацца, асабліва калі ў цябе няма грошай. Таму што гэта тое ж, што лезці ў навуку, адразу на пасаду нейкага там доктара або бакалаўра, нават не маючы ўяўлення, як выглядае табліца Мендзялеева. Не, у школе мы ўсе здалёк бачылі, як яна выглядае, але хто ведае ўсё тыя скарачэння на памяць, або на свае вочы бачыў усе тыя мінералы з металамі і газамі ўперамешку? Не кажучы ўжо пра тое, як яно ўсё працуе."

Такія думкі я сабе думаў ўнутры, але не сьпяшаўся іх выказваць, разумеючы, што я пра яе занадта мала ведаю, каб рабіць такія высновы, таму што гэта - толькі першае павярхоўнае ўражанне, якое нават на меркаваньне не цягне, а толькі на здагадкі. Таму я працягваў за ёй сачыць. Скажу праўду, нешта мяне ў ёй прыцягвала. Кожную навіну пра яе я ўжо чакаў з нецярпеннем. Чытаў скептычныя насмешкі над ёй, і моўчкі сабе ўсміхаўся, таму што відаць было, што ўсе тыя напады на яе - як брэх Моські на слана: ужо няма да чаго прычапіцца, абы прычапіцца або дадумаць і абылгаць. Патрабуюць з яе, каб яна падладжвалась пад чыйсьці рафінаваны вобраз? Але не сьмяшыце! Яна не спрабуе выглядаць святой. Яна кажа тое, што думае, і кажа менавіта такімі словамі, якімі думае: калі яна думае пра нейкі з'яве матам, яна тут жа, менавіта такімі словамі, гэта і выказвае.

Яе натуральная непасрэднасць - гэта тое, што на самой справе зачароўвае. І калі каму-то зайздросна, што яны не могуць адчуваць сябе настолькі вольна, як і яна - гэта толькі іх праблемы! І прытым, хто кажа? Якіясь ананімы, твараў якіх не відаць, і імёнаў не вядома, гаўкаюць з-пад нейкай нары? Не сьмяшыце.

Так, менавіта яе характар ​​- гэта тое, што мяне ў ёй падкупляе і дае натхненне мне верыць у яе. Верыць у тое, што яна не прадасца за хабар, а не напалохаецца пагроз, і не дазволіць сябе заблытваць. Яна воін, і яна прывыкла да празрыстасці ва ўсім, а ў першую чаргу ў сваём сумленьне. Яна ведае, што на свеце ёсьць бруд і падступства, таму што вайна - гэта не цацкі ў пясочніцы, гэта тытанічная праца розуму і інтуіцыі, калі трэба ўмець прадбачыць падступны ход суперніка, і хутка на яго адрэагаваць. А значыць - гэта пастаянны аналіз дэталяў, дробязяў, а таксама аналіз і самааналіз таго, што падказвае ўласная інтуіцыя, і пошук адказаў: што менавіта адчуваеш, і чаму ты гэта адчуваеш. Каб інтуіцыя развівалася і абвастралася, неабходна яе пастаянна аналізаваць, а гэта немагчыма без самааналізу ўласнага сумленьня, бо інтуіцыя - гэта голас нашага асабістага Анёла-ахоўніка, а каб чуць Яго голас, трэба мець чыстае сумленьне. Калі на працягу ўсяго жыцця абвыкаеш прыслухоўвацца да голасу ўласнага сумленьня, голасу інтуіцыі - гэта ператвараецца ў характар, у звычку, якую змяніць ужо немагчыма ні пры якіх абставінах, таму што мяняць звычку быць сабой проста нявыгадна... Той, хто прывык быць сабой - ён у нейкім сэнсе на ўсё жыццё "атручаны" свабодай быць сабой: гэта "наркотык", ад якога адмовіцца немагчыма.

Тое, што Надзея ёсьць самабытнай асобай, мне стала зразумела адразу. Менавіта таму я з увагай прыслухоўваўся: у што менавіта яна верыць, за што менавіта яна змагаецца, што менавіта яна ненавідзіць. Яе каштоўнасьці - вось што мяне цікавіла. Мяне цікавіла, ці супадаюць яе каштоўнасці з маімі, і калі супадаюць - то наколькі.

Па нацыянальнасці я не ўкраінец, хоць у дасканаласці валодаю украінскай мовай, і ў побыце заўсёды імкнуся камунікаваць менавіта на ёй, нават калі маю зносіны з рускімі; а ўжо з украінцамі або рускімі, якія жывуць ва Украіне, і пагатоў: настолькі, што нават часам даводзіцца сварыцца з імі, і навязваць украінцам думку аб святой неабходнасці ведаць ўкраінскую мову, і валодаць ёй свабодна. Я лічу гэта правільным: каб украінцы валодалі дзяржаўнай мовай. Гэта - праява павагі да зямлі, на якой жывеш. Але, паўтаруся, па нацыянальнасці я не украінец; па нацыянальнасці я сапраўды ліввык і вэпс - гэта карэнныя народы, якія жывуць у Карэліі, калі хто не ведае, - а гэта яшчэ вастрэйша боль, чым для украінцаў, якія пакутуюць ад уціску і моўнай дыскрымінацыі з боку рускіх. Таму што ўкраінцы вялікі народ, і ім ўсё-ткі ёсць з кім размаўляць на роднай мове, у іх ёсць выбар суразмоўцаў. А ліввыкы і вэпсы - гэта два настолькі маленькіх народы у сябе ж на радзіме, што пра іх існаванне мала хто ведае нават у самой РФ, не кажучы ўжо пра Украіну... Для мяне гэта вельмі вострая боль, і менавіта таму мне важна знайсці моцных аднадумцаў. Тых, якія здольныя абараніць мае народы (ліввыкаў і вэпсаў, а таксама іншыя суседнія нам народзе прыбалтыйска-фінскай групы, і іншыя народы іншых моўных груп) ад моўнай дыскрымінацыі і поўнага знішчэння ў межах Расійскай Федэрацыі...

Не маю ні найменшага сумневу, што Надзея Саўчанка на дадзены момант нават не падазрае пра існаванне такіх народаў. Пакуль не падазрае. Але, разумеючы цяпер яе выразна акрэсленыя каштоўнасці, ведаючы пра яе ярка выражаны патрыятычны дух, я ўпэўнены: што калі я пры асабістай сустрэчы скажу ёй: "Надзея, ёсць вось такія маленькія народы, якія маюць патрэбу ў абароне ад моўнай дыскрымінацыі з боку рускіх", - яна тут жа скажа: "Я на тваім баку, я за іх, я разумею пакуты гэтых народаў. Мне зараз пляваць, як яны называюцца, і колькі іх на самай справе ў РФ ёсць, я потым выберу час паглыбыцца, але я на іх баку апрыёры, і я зраблю ўсё, што ад мяне залежыць і мне магчымае, каб іх абараніць. Таму што я ведаю, што такое моўная дыскрымінацыя. Асабліва калі размова ідзе пра рускіх".

Так, я ёсьць русафобам, і яна ёсьць русафобам, - і гэта той пароль, які не патрабуе тлумачэнняў. Рускія думаюць, што з украінцамі або іншымі народамі трэба гаварыць мякчэй, каб быць з імі ў дружбе, і не жадаюць разумець, што гаварыць трэба не мякчэй, а гаварыць трэба не на рускай мове, а на роднай мове свайго суразмоўца. Што менавіта так трэба праяўляць павагу да іншых народаў. А не гаварыць: "Мне всё равно, какой человек национальности, лишь бы тот человек говорил по-русски". Не, спадары расіяне! Гэта ўкраінцам пляваць, якой вы нацыянальнасці, абы вы гаварылі на ўкраінскай мове. Гэта ліввыкам пляваць, якой вы нацыянальнасці, абы вы гаварылі на ліввыкавскай мове. І гэтак жа ўсім іншым народам пляваць, якой вы нацыянальнасці, абы вы гаварылі на іх мове. І тады не будзе ніякай русафобіі, таму што будзе раўнапраўе.

Для ўсіх народаў РФ руская мова - гэта толькі міжнародная мова, не забывайце. І для мяне яна таксама ўсяго толькі міжнародная, яна для мяне вельмі мала значыць: я не стану рускім толькі таму, што я дасканала валодаю рускай мовай. Заўтра я вывучу французску або італьянску, - што цяпер, я ўжо буду італьянцам ці французам? Я буду ўсяго толькі "сваім" сярод французаў або італьянцаў, але не адным з іх. З ідыётам я магу размаўляць на мове, зразумелай ідыёту, але гэта не значыць, што я ідыёт. Гэта значыць толькі, што я паважаю ідыёта. Так і з рускімі: я размаўляю з імі на рускай мове, таму што яны іншай не разумеюць. Ўласна, асабіста для мяне і ўкраінская мова таксама не родная, а толькі міжнародная (паміж мной і ўкраінскім народам), але розніца ў тым, што ўкраінцы нічым не правініліся перад ліввыкамі або вепсамі, або іншымі карэннымі народамі РФ, у адрозненне ад рускіх, - таму што украінцы і самі да гэтага часу працягваюць пакутаваць ад моўнай дыскрымінацыі.

Менавіта таму я на баку ўкраінскага народа, на баку развіцця ўкраінскай мовы, на баку ўкраінізацыі ва Украіне. І на баку ўсіх народаў былога СССР. Таму што гэта так павінна быць: у Вэпсіі павінны гаварыць на вэпскай мове (уласна, хіба Вэпсія юрыдычна існуе? Не. Яна толькі ў галовах людзей, якія ведаюць, дзе яна размяшчаецца на самай справе: гэтак жа, як у галовах людзей размяшчаюцца мяжы мікрараёнаў роднага горада: ня тых межаў, якія юрыдычна на карце, а тых, якія па традыцыі) я за тое, каб Вэпсія існавала юрыдычна, і за вэпсізацыю насельніцтва ў ёй. Я за тое, каб Ліўгіля існавала юрыдычна, і за ліўгізацыю насельніцтва. Гэтак сама пра Іжорію, Вадьяланд, Кільдінланд, і гэтак далей: тых краін, якія да гэтага часу існуюць толькі ў памяці людзей, але не юрыдычна. Я за тое, каб у Ліўгіле і Вэпсіі, у Віэне і Аккалаландзе на вуліцы гучала родная гаворка, а не міжнародная руская, якая чамусьці стала адзінай мовай зносін. Гэта няправільна.


Вось таму я хачу, каб прэзідэнтам Украіны стала Надзея Саўчанка. Я ўпэўнены, калі яна ўзначаліць Украіну, то, напэўна, што яе будзе цікавіць не тое, як бы хутчэй набіць кішэні грашыма, а тое, каб украінцы жылі годна, каб адчувалі сябе камфортна ва ўласнай краіне. А гэта значыць, што яна будзе пратэставаць супраць усякага прыгнёту простага ўкраінскага народа. Пратэставаць супраць любога віду дыскрымінацыі: дыскрымінацыі з боку медыкаў на падставе беднасці пацыента, або дыскрымінацыі з боку тых, хто павінен прадастаўляць жыллё сіротам і маладым сем'ям - на падставе іх безабароннасці. І гэтак далей. Таму што яна апрыёры супраць дыскрымінацыі.

А гэта значыць, што яна гэтак жа будзе абараняць і інтарэсы іншых народаў, які ёсьць карэннымі ў РФ, але не здольныя сябе абараніць. Я ўпэўнены ў гэтым. Я ўпэўнены, што яна здольная стаць такім Прэзідэнтам, які сапраўды працягне руку дапамогі тым, хто ў ёй мае патрэбу, і будзе наладжваць трывалыя міжнародныя адносіны, раўнапраўныя, незалежна ад колькасці таго ці іншага народа. Таму што яна вельмі добра разумее, што такое ўзаемападтрымка, што такое сапраўдны Еўрасаюз, што такое сапраўдная салідарнасць і сумленнасць. Таму што толькі трымаючыся разам за рукі, падтрымліваючы адзін аднаго, мы зможам усё перамагчы, і зможам прыйсці да лепшай будучыні хутчэй, чым народзяцца нашы ўнукі.

Таму што такі ў яе характар. І быць іншай яна ніколі не зможа. Таму што толькі так думаюць сапраўдныя воіны і патрыёты: тыя людзі, якія думаюць перш за ўсё пра народ, а не аб ўласнай шкуры.

Менавіта таму я падтрымліваю Саўчанка Надзею. Менавіта таму веру ў яе. Менавіта таму хачу, каб яна стала Прэзідэнтам Украіны. Таму што калі пераможа на выбарах яна, то пераможам і мы: маленькія карэнныя народы Расійскай Федэрацыі. Калі сёння мы падтрымаем яе - тады заўтра яна падтрымае нас. Таму што яна не кіне нас на волю лёсу, - гэтаксама, як не кінула на волю лёсу параненых салдат у той дзень, калі яе захапілі ў палон. Таму што такі ў яе характар.

Яна не абяцае, яна дзейнічае. Яна нічога не абяцала ні мне, ні каму-небудзь з вас. І мне не трэба яе абяцанняў, я ўжо разумею яе характар, разумею яе мэту. І менавіта таму я ёй веру, таму веру ў яе. І малюся, каб Бог яе бераг, каб яна пражыла доўгае жыццё.

 

11.06.2017

 

Кароткая спасылка на петыцыю: goo.gl/QQ1vym

Флешмоб: #СавченкоПрезидент, #ХтоЗаТіВйо / #ХтоЗаТыяАйда

 

Пэтыцыю падтрымліваюць сваімі подпісамі:

Україна / Российская Федерация / Беларусь



Cегодня Bratislav Karjalevič рассчитывает на вас

Bratislav Karjalevič Libertus нуждается в вашей помощи с петицией «Народны рэферэндум: Я хачу, каб Прэзідэнтам Украіны была Надзея Саўчанка!». Bratislav Karjalevič и 5 участников этой кампании рассчитывают на вас сегодня.