Φίλες και φίλοι, η προσπάθειά μας αποκτά ακόμα μεγαλύτερη νομική και επιστημονική βάση. Η διεθνής βιβλιογραφία και οι ειδικοί ψυχικής υγείας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις καταστροφικές συνέπειες που έχει στα παιδιά η υποχρεωτική επαφή με έναν κακοποιητή γονέα, αναδεικνύοντας τρία κρίσιμα δεδομένα:
- Η έκθεση στη βία είναι έμμεση θυματοποίηση: Τα παιδιά δεν χρειάζεται να «χτυπηθούν» για να τραυματιστούν. Η ψυχολογική βία, οι φωνές, οι απειλές και ο έλεγχος μέσα στο σπίτι ενεργοποιούν μηχανισμούς φόβου που σαμποτάρουν τη νευροβιολογική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, προκαλώντας του χρόνια υπερεπαγρύπνηση, άγχος και κατάθλιψη (Margolin & Gordis, 2000 / Holt et al., 2008).
- Ποιότητα πατρότητας, όχι απλή παρουσία: Σύμφωνα με το διεθνές ινστιτούτο Safe & Together, η απλή φυσική παρουσία ενός πατέρα στο σπίτι δεν εγγυάται την υγεία του παιδιού. Όταν ένας πατέρας ασκεί εξαναγκαστικό έλεγχο και κακοποίηση, η υποχρεωτική παρουσία του διαλύει το αίσθημα ασφάλειας του παιδιού και αυξάνει τον κίνδυνο να αναπαράγει το παιδί βίαιες συμπεριφορές στο μέλλον (Bandura, 1977 / Mandel, 2026).
- Η μητέρα ως «Ασφαλής Βάση»: Η θεωρία της προσκόλλησης (Bowlby, 1988) αποδεικνύει ότι η συναισθηματική σταθερότητα του παιδιού βασίζεται στον μη κακοποιητικό γονέα (τη μητέρα). Όταν το δικαστικό σύστημα εξαναγκάζει τη μητέρα σε καθημερινή συνδιαλλαγή με τον θύτη της μέσω της συνεπιμέλειας, διαβρώνει την ψυχική της υγεία, γεγονός που πλήττει άμεσα και την ανθεκτικότητα του ίδιου του παιδιού (Øverlien, 2010).

Συμπέρασμα: Ένας κακοποιητικός σύντροφος είναι εξ ορισμού ένας επικίνδυνος γονέας. Ο Νόμος Τσιάρα, αγνοώντας αυτές τις μελέτες, μετατρέπει τα δικαστήρια σε χώρους δευτερογενούς κακοποίησης.
Συνεχίζουμε να μαζεύουμε υπογραφές για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το διαγενεακό τραύμα! Μοιραστείτε το ψήφισμα παντού.