ภาษาไทยด้านล่าง Where do we begin… This has been a very long 15 months and it has definitely been the hardest 15 months of our lives and this situation has been the biggest challenge of our lives. But it was obviously worth it. And we had no choice, Carmen is our daughter and there was no other option than to fight. So a lot of people are asking us, “So what now? What is in Carmen´s future?” We have no idea what is next. Our life has been on “pause” for 15 months and it has finally been put back into “play” and we just want to do that--to “play”-- to just live life, to be happy and to be with our two children, in our home, in our yard with our family and friends. One thing that is sure for Carmen, when we get home there is a whole lot more love waiting for her there and she will be even happier that she already is when her family is back together permanently. And we have gotten hundreds of messages from Carmen fans asking that we don´t stop posting in social media--don't worry, we will keep posting so everyone can keep seeing little Carmen and being part of our family…although we will probably need to learn Thai so we can start writing our own Thai posts… I was reading a comment from a reader of a news article yesterday and they were wondering how Manuel and I could “love” Thailand after being stuck here for 15 months. And that is easy to answer. It´s the Thai people. After the first time they were talking about us in the media we were petrified that Thailand wouldn’t like us…and we found it to be just the opposite. #TeamCarmen…we hate sounding like a broken record…but it's so true. We have had support from around the world but NOTHING like the support we have seen from the Thai people, donations, giving us condos to stay in, gifts for Camen, but most of all the time that people have dedicated to us, the time to write us messages of support, to do research, to send us information, to translate documents just stopping us in the street to say, “Hi”. Thailand will be like our second home, forever. We will try to pass the love and respect that we have for the people of this country to our children. We will never forget Thailand…and we are even bringing home a spirit house for our garden so we will continue to think of Thailand everyday. There are so many other people to thank. Beau and Perry our thai admins and the responsible our words sounds nice in thai, Trasher Bangkok (JoJo and Aom) who gave us our first big push in social media and then helped us with our first big media push, the admin of the original Anti page that was digging up information for us, Aunty Ko and Lawyer Dee and everyone else from the Social Equality Promotion Foundation, who have supported us with both court processes and communicating with different ministries. Obviously our lawyers, Watson Farley and Williams and specifically Yong and Tarn for there special care and dedication to our case and all the other disputes they have helped us with over the past year. And so many others that want to remain anonymous. And also to you the news media for reporting facts and truth and helping show that we are the loving family that we are. There are also a few people to not to give thanks to, above all for not opening up to hear our side of the story. Like Wallop Tangkananurak of the NLA that went to the press against us and then rejecting to speak with us when we sent a letter to the surrogacy sub-committee. To ZONTA Bangkok and International for not letting us give our side of the story, and the news media that listened to Verutai Maneenuchanert and didn´t question what she said about us and didn't properly question the “proof” she was providing that we were human traffickers. And the others that didn’t ask about our side of the story. We think that our story has served to create visibility and consciousness for other models of families. A child doesn't need a mother and a father. A child needs love. And whether that love comes from one man or two women or two grandparents. It doesn't matter as long as there is love. And It's always easier to understand and easier to accept something when it is something that is familiar to you. Like if you know a gay person, you think how can anyone be against gay people. Now much of Thailand now knows our story, they know us, they know that love is important, they know that this love can come from two men as parents, so hopefully the next step for Thailand will be to legalizing gay marriage, because there are already gay THAI couples out there who have children, and these men deserve equal rights and above all, these children deserve the security of having two legal fathers. A security that our son Álvaro has and that Carmen will soon have. Apart from winning our custody court case we would like to touch quickly on the defamation case. Before I was talking about the fact that we were expecting a fight to get Carmen back, but we weren't really expecting was a dirty fight. We were expected to be called gay…because we are. But we would never have fathomed that we be called human traffickers. And this attempt to damage our reputation and try to turn the government, the media, the Thai people against us was wrong, it was illegal. Above all Verutai Maneenuchanert, the legal advisor of the surrogate. She thought that our situation was going to be another Baby Gammy and that she was going spin this story around to become famous, while destroying our lives. This was wrong, this was very wrong, and it is illegal and it should not go unpunished because if not others will do it too. That´s why laws exist. And that’s why we will continue with our lawsuit, because it is the right thing to do for Thailand. Finally, We would like to pay a special thanks to 200k who signed our petition on Change.org and Change.org teams both in Thailand and in Spain, above all Hatai, Sergio and Paco for their continued support, for helping us make our situation more visible and especially for hosting us today. We started our petition to bring our daughter home in June of last year…11 months ago. Today we would like to finally click the button on our campaign to mark the Change.org petition and our campaign to bring Carmen home – a success. เราไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนดี… เราพูดได้ว่า กว่า 15 เดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากและยาวนานมาก เรียกว่าโหดร้ายที่สุดในชีวิตของเรา แต่แน่นอนว่าคุ้มค่า เราไม่มีทางเลือกอื่น คาร์เมนเป็นลูกสาวของเราและเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้ มีหลายคนถามเราว่า “แล้วยังไงต่อ? ชีวิตของคาร์เมนจะเป็นอย่างไรต่อไป?” บอกตรง ๆ ว่า ตอนนี้เราเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เพราะชีวิตของเราต้องถูกกดปุ่ม “Pause” มากว่า 15 เดือน ก่อนที่จะได้กดปุ่ม “Play” อีกครั้งในท้ายที่สุด สิ่งที่เราอยากทำก็คือใช้ชีวิตของเรา มีความสุขกับลูก ๆ ทั้งสองคนของเรา ในสวนหลังบ้านของเรา ในบ้านของเรา กับครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเรา สิ่งหนึ่งที่เรารู้ว่าจะเกิดขึ้นแน่นอนก็คือ ทุก ๆ คนที่บ้านของเรากำลังรอต้อนรับคาร์เมนด้วยความรัก คาร์เมนจะยิ่งมีความสุขมากขึ้นไปอีกเวลาที่เธอได้รู้ว่าครอบครัวของเราจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาตลอดไป เราได้รับข้อความมากมายจากคนที่รักคาร์เมน ขอร้องให้เราโพสข้อความทางโซเชียลมีเดียต่อไป - ตรงนี้ไม่ต้องกังวลนะครับ เราจะทำต่อไปเพื่อให้ทุกคนได้เห็นพัฒนาการของคาร์เมนและได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของเรา...แต่เราอาจจะต้องไปเรียนภาษาไทยอย่างจริงจังสักที เพื่อที่เราจะได้โพสต์ข้อความเป็นภาษาไทยเองบ้าง… เมื่อวานผมได้อ่านความคิดเห็นจากบางคนที่ติดตามอ่านข่าวของเรา พวกเขาสงสัยว่าทำไมผมและมานูเอลยัง ‘รัก’ ประเทศไทยได้ขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่เราต้องมาติดอยู่ที่นี่นานกว่า 15 เดือนแล้ว ตอบได้ง่ายมากครับ เรารักประเทศไทยเพราะคนไทย ช่วงแรก ๆ ที่มีการพูดถึงเรื่องราวของเราบนสื่อ เรากลัวมากว่าคนไทยจะไม่ชอบพวกเรา...แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม...#ทีมคาร์เมน เราไม่ชอบที่จะพูดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง แต่เรารู้สึกแบบนี้จริง ๆ ครับ เราได้รับแรงสนับสนุนจากทั่วโลก แต่ไม่มีที่ใดเลยที่เหมือนกำลังใจจากคนไทย หลายคนช่วยบริจาคเงิน เสนอที่พักให้กับเรา ส่งของขวัญมาให้คาร์เมน และที่สิ่งสำคัญที่สุดคือทุ่มเทเวลาให้กับเรามากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นการใช้เวลาเขียนข้อความให้กำลังใจ ช่วยกันหาข้อมูลเพื่อให้เป็นประโยชน์กับรูปคดี ช่วยแปลเอกสาร หรือแม้แต่เดินเข้ามาทักทายเราเมื่อเจอกัน ประเทศไทยจะเป็นบ้านหลังที่สองของเราตลอดไปครับ ...เราจะสอนให้ลูก ๆ ของเรารักและเคารพคนไทยเหมือนที่เรารักและเคารพคนไทย เราจะไม่มีวันลืมประเทศไทยเลย ...นี่เราจะเอาศาลพระภูมิกลับบ้านไปด้วย จะเอาไปตั้งไว้ในสวน เราจะได้นึกถึงประเทศไทยทุกวัน มีคนมากมายเหลือเกินที่เราอยากขอบคุณ โบและแพร์รี่ แอดมินคนไทยของเราทั้งสองคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบภาษาไทยของเราบนเพจให้ออกมาดูดี Trasher Bangkok (โจโจ้และออม) ที่ช่วยดันให้เรื่องของเรากลายเป็นเรื่องที่คนให้ความสนใจบนโซเชียลมีเดีย และได้ช่วยเราอย่างมากในการออกสื่อในช่วงแรก ขอบคุณแอดมินเพจแฉแม่อุ้มบุญ ที่ช่วยขุดคุ้ยข้อมูลให้กับเรา ขอบคุณป้าโก๋ ทนายดี และทุก ๆ คนที่มูลนิธิส่งเสริมความเสมอภาคทางสังคม ที่คอยช่วยเราดำเนินคดีในศาล และติดต่อกับเจ้าหน้าที่รัฐที่เกี่ยวข้อง และที่จะขาดไปไม่ได้คือ ทนายของเรา จากบริษัท วัตสัน ฟาร์ลี แอนด์ วิลเลียมส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทนายหยงและทนายตาล ที่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดี ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำคดี และการช่วยเหลือด้านอื่น ๆ อีกมากมายตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา และยังมีอีกหลายคนที่ไม่ประสงค์จะออกนามที่ได้สนับสนุนและช่วยเหลือเรามาโดยตลอด และเราขอขอบคุณสื่อมวลชนที่นำเสนอข้อเท็จจริงอย่างตรงไปตรงมา และช่วยให้เรามีพื้นที่แสดงออกซึ่งพลังแห่งความรักที่เรามีต่อกันในครอบครัว แต่ก็มีบางคนที่เราไม่ขอขอบคุณ เพราะว่าพวกเขาไม่ยอมที่จะเปิดใจรับฟังเรื่องราวในฝั่งของเรา อย่างเช่น คุณวัลลภ ตังคณานุรักษ์ จาก รัฐสภา ที่ได้ไปงานแถลงข่าวต่อต้านเรา และยังได้ปฏิเสธที่จะคุยกับเราหลังจากที่เราได้ส่งจดหมายไปหาคณะอนุกรรมการคุ้มครองเด็กที่เกิดโดยอาศัยเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ทางการแพทย์ รวมทั้ง ซอนต้ากรุงเทพฯ และ อินเตอร์เนชั่นแนล ที่ไม่ให้โอกาสเราเล่าเรื่องในฝั่งของเราบ้าง และสถานีโทรทัศน์อีกบางช่องที่ฟังความจาก คุณวีรุทัย มณีนุชเนตร เพียงข้างเดียว แต่ไม่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่เธอได้พูดเกี่ยวกับเรา และยังไม่ได้สอบถามหรือตรวจสอบหลักฐานที่เธอนำเสนอว่าเราเป็นพวกค้ามนุษย์ และคนอื่น ๆ ที่เหลือด้วยที่ไม่ได้ถามเรื่องราวในฝั่งของเราบ้างเลย พวกเราคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราจะช่วยให้สังคมได้ตระหนักถึงรูปแบบของครอบครัวที่ต่างไป เด็กไม่ได้ต้องการ ‘พ่อ’ ที่เป็นผู้ชายและ ‘แม่’ ที่เป็นผู้หญิง แต่สิ่งที่เด็กต้องการที่สุดคือ ‘ความรัก’ ซึ่งไม่ว่าความรักนั้นจะมาจากผู้ชายคนหนึ่ง ผู้หญิงสองคน หรือคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยาย ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่มีความรัก คนทั่วไปจะเข้าใจและยอมรับสิ่งที่คุ้นเคยได้ง่ายกว่าสิ่งที่ไม่คุ้น เช่น หากคุณรู้จักหรือมีเพื่อนที่รักเพศเดียวกัน คุณก็อาจจะคิดว่าอะไรกันทำไมบางคนถึงได้รังเกียจคนรักร่วมเพศ ตอนนี้หลายคนในประเทศไทยได้รู้เรื่องของพวกเรา รู้จักพวกเรา รู้ว่าความรักสำคัญแค่ไหน และรู้ว่าผู้ชายสองคนก็สามารถเป็นผู้ปกครองที่มอบความรักให้ลูกได้ ดังนั้นเราหวังว่าก้าวต่อไปของประเทศไทยคือการกำหนดให้การแต่งงานระหว่างบุคคลเพศเดียวกันเป็นเรื่องที่ถูกกฎหมาย เพราะทุกวันนี้มีชาวไทยที่เป็นคู่รักเพศเดียวกันมากมายที่มีลูก พวกเขาสมควรจะได้รับสิทธิอย่างเท่าเทียมเหมือนกันกับพ่อแม่คนอื่น ๆ ในฐานะผู้ปกครองของเด็ก และตัวเด็กเองก็ควรจะได้รับสิทธิและการปกป้องทางกฏหมายเหมือนเด็กที่มีพ่อแม่ตามกฏหมายคนอื่น ๆ เหมือนกับที่อัลบาโรได้รับ และคาร์เมนกำลังจะได้รับ นอกจากข่าวดีเรื่องผลการพิจารณาของศาลที่ให้สิทธิผู้ปกครองคาร์เมนกับเราแล้ว เราอยากพูดถึงอีกคดี คือกรณีหมิ่นประมาท เมื่อซักครู่นี้ผมพูดว่าพวกเรารู้แล้วว่าคงจะต้องต่อสู้เพื่อพาคาร์เมนกลับบ้าน แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเจอกับการต่อสู้ที่สกปรก เรารู้ว่าเราจะโดนเรียกว่าพวกเกย์ เพราะเราก็เป็นเกย์ แต่เราไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อยว่า เราจะโดนกล่าวหาว่าเป็นพวกค้ามนุษย์ พวกเขาพยายามทำลายชื่อเสียงของเรา เพื่อให้รัฐบาล สื่อ และคนไทยต่อต้านเรา สิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำที่ผิด และผิดกฏหมาย นอกจากนี้ คุณวีรุทัย มณีนุชเนตร ที่ปรึกษาทางกฎหมายของหญิงอุ้มบุญ เธอคิดว่าเรื่องราวของพวกเราจะเป็นแบบเดียวกับการอุ้มบุญน้องแกมมี่ เธอทำลายชีวิตของเราโดยหวังใช้เรื่องของเราทำให้เธอเป็นคนมีชื่อเสียง นี่เป็นการกระทำที่ผิด ผิดอย่างมากและผิดกฎหมายด้วย และไม่ควรละเว้นโทษไม่อย่างนั้นก็จะเกิดเรื่องแบบนี้กับคนอื่นอีก นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมบ้านเมืองจึงต้องมีกฎหมาย และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเราจะยังดำเนินการทางกฎหมายกรณีหมิ่นประมาทอยู่ เพราะเราเชื่อว่าจะเป็นผลดีต่อประเทศไทยต่อไป ท้ายสุด พวกเราขอขอบคุณกว่า 2 แสนรายชื่อผู้สนับสนุนบน Change.org ขอบคุณทีมงาน Change.org ทั้งในประเทศไทยและประเทศสเปน โดยเฉพาะ คุณหทัย คุณเซอจิโอ และคุณพาโค ที่ให้การช่วยเหลืออย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด ช่วยกระจายเรื่องของเราให้ทุกคนได้รู้ จนกลายเป็นพลังผ่านทุกการลงชื่อสนับสนุน พวกเราเริ่มแคมเปญรณรงค์บน Change.org เพื่อหาทางนำคาร์เมนลูกสาวของพวกเรากลับบ้าน เมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว นี่ผ่านมาแล้ว 11 เดือน วันนี้ พวกเราขอคลิกปุ่ม “ประกาศชัยชนะ” บนแคมเปญของเราที่ Change.org เพื่อฉลองความสำเร็จในการต่อสู้เพื่อพาคาร์เมนกลับบ้านของเราสักที