To Secretary General, United Nations, New York Re: Request for inclusion of a Resolution on the UNGA’s next session agenda Your Excellency, I have the honor to address you with the questions of legality of the conditions imposed on Republic of Macedonia for its admission to UN membership and the legal status of Macedonia in the United Nations. In this context, I take the liberty of reminding you that the admission of Republic of Macedonia to UN membership in April 1993 by the General Assembly (GA Res. 47/225 (1993)), pursuant the Security Council recommendation for such admission (SC Res. 817 (1993)), was associated with the provision that the applicant state be “provisionally referred to for all purposes within the United Nations as the Former Yugoslav Republic of Macedonia, pending settlement of the difference that has arisen over the name of the State”. The last part of this provision implies negotiation with Greece over the name of Macedonia, and is more explicitly spelled out in SC Res. 817 (1993). I would also like to remind you that the objections of Macedonian Government to the above mentioned denomination FYROM and to the non-standard admission procedure, contained in UN Doc. S/25541 (1993), were ignored. The aim of the present letter, Sir, is to submit our request to include in the agenda of the next session of the UN General Assembly a resolution requesting an advisory opinion from the International Court of Justice regarding the legal validity and legality of above mentioned resolutions in their parts related to the use of a provisional name for Macedonia within UN and to negotiate with Greece on that subject. The basis for this request is our strong view that the conditions for admission of Republic of Macedonia to UN membership, namely (i) acceptance to be provisionally referred to, within the UN, as Former Yugoslav Republic of Macedonia, and (ii) acceptance to negotiate with Greece over its name, are inconsistent with the provisions of the UN Charter. This inconsistency is manifested, in our opinion, on three levels: 1) procedural level (right of a state to unconditional admission to UN membership once it has been recognized, by the judgment of Security Council, that the state fulfills the criteria for admission set forth in Article 4(1) of the Charter); 2) substantive level (interference of the UN Organization in matters of a state –such as the choice of its constitutional name – which are essentially within the domestic jurisdiction of that state, contrary to Article 2(7) of the Charter); and 3) membership legal status (inequality with other UN member-states due to the additional obligation (ii) and derogated juridical personality in the field of representation due to the condition (i), contrary to the principle of “sovereign equality of the Members”, Article 2(1) of the Charter). That the conditions (i) and (ii) served indeed as conditions for admission of Macedonia to UN membership, and are additional with respect to those set forth in Article 4(1) of the Charter, is evident from: a) the neglect of the objection of Macedonian Government to the imposition of the condition (i) (contained in UN Doc. S/25541(1993); b) they are functionally disconnected with the judgment on admission as they transcend in time the act of admission (thus transforming themselves into membership obligations); c) they are introduced despite the explicit recognition in SC Res. 817 (1993) that “the applicant fulfills the criteria” of Article 4(1) of the Charter for admission; d) the fulfillment of the obligation (ii) does not depend solely on Macedonian Government, but essentially on the recognition of Macedonian legal identity by another state, which is contrary to the criteria on the legality of imposing conditions relating to the recognition of a state by another state, member of the UN, enshrined in the Advisory Opinion of May 28, 1948 of the International Court of Justice. The procedural inconsistency of the conditions (i) and (ii) with the Charter’s provisions follows, in our view, clearly and directly from the interpretation of Article 4(1) of the Charter by the International Court of Justice given in its Advisory Opinion of May 28, 1948 as a legal rule. We remind that this interpretation was adopted by the General Assembly the same year (see, GA Res.197/III (1948)). According to that interpretation, the conditions laid down in Article 4(1) of the Charter are explicit and exhaustive (i.e. they are necessary and sufficient); once they are recognized as being fulfilled, the applicant state acquires an unconditional right to admission to UN membership (and, conversely, the Organization has a duty to admit such applicant due to its “openness” for admission, enshrined in the same Article 4(1), and due to its universal character). In the words of Court’s Advisory Opinion, and the resolution GA Res.197/III (1948), “a Member of the United Nations, when pronouncing its vote in the General Assembly or Security Council, is not juridically entitled to make its consent on the admission of a state to UN membership dependent on conditions not expressly provided in Article 4(1)”. The inconsistency of conditions (i) and (ii) with Article 2(7) of the Charter follows, in our view, from the fact that the name of a state (as a legal identity of an international legal person) is an essential element of its juridical personality, the choice by a state of its own name is, therefore, an inherent right of that state and belongs stricto sensu in the domain of its domestic jurisdiction. According to the principle of separability of domestic and international jurisdictions, the choice of its own name by a state does not create international legal rights for that state, nor does it impose legal obligations on other states. Therefore, the name of a state per se has no relevance to the qualifications that may be legally considered in connection with the admission of that state to UN membership. Finally, the conditions (i) and (ii) obviously define an unequal UN membership status for Macedonia with respect to other member-states. This status severely violates the principle of “sovereign equality of members” (Article 2(1) of the Charter) and strongly derogates the juridical personality of Republic of Macedonia. It is inconsistent with the principles of juridical equality of states (see, GA Res. 2625 (XXV) of 24 Oct.1970) and non-discrimination in representation and membership (see, UN Doc. A / CONF. 67/16 (March 14, 1975)). I would like, Sir, to bring to your attention also the “Memorandum on the Legal Aspects of the Problem of Representation in the United Nations” (UN Doc. S/1466 of 1958), which also has relevance to the admission of Republic of Macedonia to the UN membership. In this document, prepared by the UN Secretariat for the Secretary General, it is clearly stated that the admission to UN membership, as a collective act of the General Assembly, is based on the right to membership of any state that meets the prescribed criteria for membership (Article 4(1) of the Charter) and has no relation to the recognition of that state by another state. The Greek opposition to the admission of Republic of Macedonia to UN membership under its constitutional name, and its reflection in the imposition of conditions (i) and (ii), was essentially linking impermissibly the two legal acts and their respective preconditions. In connection with the views expressed above regarding the legal basis of the imposed conditions (i) and (ii) for admission of Republic of Macedonia to UN membership and the related to them legal status of Republic of Macedonia as a UN member, we kindly request that the attached Resolution be placed as an item on the Agenda of the next Session of the General Assembly of the United Nations. I believe, Sir, that the clarification of the above legal matters by the International Court of Justice will help to better understand the legal quality and legal consequences of the resolutions GA Res. 47/225 (1993) and SC Res. 817 (1993) and indicate the directions of possible future actions. Accept, Sir, the assurances of my highest consideration. Sincerely yours, President of the Republic of Macedonia ANEX DRAFT RESOLUTION The General Assembly Considering Article 2 of the Charter of the United Nations, Considering Article 4 of the Charter of the United Nations, Considering Article 96 of the Charter of the United Nations, Considering the General Assembly Resolution 113/II of 1947, Considering the General Assembly Resolution 197/III of 1948, Considering the Advisory Opinion of the International Court of Justice of 28 May, 1948, For the purpose to determine whether additional conditions were imposed in the procedure of admitting “The Former Yugoslav Republic of Macedonia” to the membership of the United Nations, outside the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of the Charter of the United Nations, Decides to submit the following legal question to the International Court of Justice: Are the specific conditions enshrined in resolutions GA Res. 47/225 (1993) of the General Assembly and SC Res. 817 (1993) of the Security Council in their parts relating to the denomination “Former Yugoslav Republic of Macedonia”, with the requirement for settlement of the “difference that has arisen over the name of the State”, outside the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of the Charter of the United Nations and legally in accordance with the Charter of the United Nations? OBJASNUVANJE Прифаќањето на наметнатите услови за прием во ОН од страна на Република Македонија не ги легализира нелегалната постапка за прием и нелегалните обврски Принцип EX INJURIA JUS NON ORITUR Во врска со актуелизирање на прашањето за воспоставување на уставното име на Република Македонија во Обединените Нации понекогаш се поставува прашаwето дали таков чекор е правно возможен кога се знае дека Македонија фактички ја прифати резолуцијата 47/225 (1993) на Генералното Собрание на ОН со која беше извршен приемот, а која ги содржи условите да Македонија а) го прифати привременото име ("реферирање") ПЈРМ за користење во системот на ОН и б) да преговара со Грција околу своето име. (Вториот услов е даден во имплицитна форма: референцата ПЈРМ ќе се користи "се додека не се разреши разликата која се појави околу името", но во резолуцијата на Советот за безбедност 817 (1993), со која приемот се препорачува, тој има и експлицитен вид). Прифаќаwето на оваа резолуција од страна на Македонија имплицира дека таа го прифаќа и "реферирањето" ПЈРМ во ОН и обврската да преговара околу своето име со Грција. Од друга страна, во нотата на тогашниот Претседател на Владата на Република Македонија од 24 март 1993 година до Претседателот на Советот за безбедност, во врска со Нацртот на резолуцијата 817 (1993) на Советот, се нагласува дека "Република Македонија ни под кои услови не е спремна да го прифати ПЈРМ како име за земјата". Во истата нота исто така се изразува и "разочарување" што Советот за безбедност не ја следел стандардната форма на резолуциите за прием на нови членки во ОН. Овој протест на македонската влада во врска со текстот на препорачувачката резолуција на Советот за безбедност, меѓутоа, е наполно игнориран во дефинитивните текстови на резолуциите 817 (1993) на Советот за безбедност, а и во рез. 47/225 (1993) на Генералното Собрание. Произлегува дека условите а) и б) при приемот на Македонија и се наметнати. (Дали при овие околности македонската влада би требала да ја повлече својата апликација за членство во ОН е политичко прашаше.) Нас овде не интересираат правната валидност и правните последици на прифаќањето на резолуцијата 47/225 (1993) со наметнатите обврски за Македонија. Посебно, дали прифаќаwето на условите а) и б) може да биде препрека за превземање чекори кај ОН за испитување на нивната законитост, односно нивната согласност со одредбите на Повелбата на ОН. Како што покажува правната анализа на резолуциите 817 (1993) на Советот за безбедност и 47/225 (1993) на Генералното Собрание на ОН, поставувањето на условите а) и б) на Македонија при нејзиниот прием во ОН претставува грубо кршење на Повелбата на ОН. Бидејќи со аргументите и резултатите на таа анализа нашата (па и светската научна) јавност е веќе запознаена, овде, заради дефинираwе на контекстот, ќе ги споменеме само најважните заклучоци на анализата. Приемот на државата во членство на ОН е регулирано со членот 4 на Повелбата, чиј прв став ги пропишува условите за прием. Према советодавното мислеwе на Меѓународниот суд на правдата од 1948 година, прифатено и од Генералното Собрание на ОН (со резолуцијата 197/III (1948)), тие пропишани услови се егзостивни (потребни и доволни) и неможат да се прошируваат со дополнителни услови. Членка на ОН, која во Советот за безбедност или Генералното Собрание гласа за прием во членство во ОН на некоја држава, "правно не е овластена да ја даде својата согласност за прием во зависност од услови кои не се изрично предвидени во ставот 1 од речениот член (4)", се вели во споменатото судско мислење што е потврдено со резолуцијата 197/III (1948) на Генералното Собрание. Во резолуцијата 817 (1993) на Советот за безбедност се оценува дека Македонија ги задоволила критериумите за прием наведени во членот 4, став 1 од Повелбата (со што Македонија стекнува право на членство), но се додаваат уште и гореспоменатите два услови, со што се проширува исцрпното множество на потребни и доволни услови на членот 4. Вклучувањето на овие услови во резолуцијата за прием има нелегален карактер, бидејќи членот 4, интерпретиран со прифатеното Судско мислење од 1948 година, претставува правна норма. Гласањето во Советот за безбедност и во Генералното Собрание за соответните резолуции, сврзани за приемот на Република Македонија во ОН, кои ги содржат дополнителните услови, очигледно претставува пречекоруваwе на овластувањата на овие органи. Вклучувањето на овие услови во резолуциите за препорака и одлучување за приемот, поред оние од членот 4 за кои се тврди дека Македонија ги исполнила, доведува до ad hoc воведуваwе во системот на ОН нова институција на "условен прием", што не е предвидено со Повелбата, или со било кој друг документ на ОН. Имено, дополнителните услови поставени на Македонија при приемот не се услови што таа треба да ги исполни пред влегување во членството, туку обврски што таа треба да ги прифати како членка (ако сака да постане членка). Ова укажува дека дополнителните услови поставени на Македонија немаат правна, туку чисто политичка природа. Поставањето на (и гласањето за) дополнителните услови во соответните резолуции за препорака и прием на Република Македонија во членство на ОН, према тоа, претставува грубо кршење на членот 4 од Повелбата и одземање на правото на кандидатот на прием во членство, кога ги исполнува пропишаните (во членот 4 на Повелбата) критериуми за прием. Нелегално поставените дополнителни услови за Македонија при нејзиниот прием во ОН имаат и други, значително поважни правни ефекти. Со наметната деноминација ПЈРМ (за користење во ОН), на Македонија и се одзема нејзиниот правен идентитет (и заменува со друг), и поред нејзиното противење (во напред споменатата нота) на македонската влада. Одземањето на правниот идентитет на државата, како битен елемент на нејзината правна личност (заштитена со Декларацијата за принципите на ме|ународното право од 1970) представува грубо кршење на правниот принцип на суверена еднаквост на државите (-членки), прокламиран во членот 2, став 1 од Повелбата. Повеќе од тоа, со вториот услов б) за прием, Македонија е натерана да прифати обврска да преговара околу своето име, со што ОН (како, впрочем, и со улсовот а)) навлегуваат во доменот на строгата внатрешна јурисдикција на државата, спротивно на член 2, став 7 од Повелбата. Изборот на името е инхерентно право на секоја држава (самоопределуваwе на сопствениот легален идентитет), односно влегува во jus cogens нормите на меѓународното право. Со обврската за преговори со Грција околу името, на Македонија и се одзема едно инхерентно право, а на еден надворешен субјект (држава) му се дава возможност за мешање во внатрешните работи на државата. Тоа е исто така спротивно на членот 2, став 4 и 7 од Повелбата. Деградираната правна личност на Македонија во ОН и обврската да преговара со Грција околу името ја поставуваат Македонија во дискриминирана положба во однос на другите држави-членки на ОН, т.е. во нерамноправен членски статус. Принципите на ОН внесени во членот 2 на Повелбата представуваат првни норми кои ги обврзуваат како ~ленките, така и Организацијата на ОН, како меѓународен правен субјект. Нивното прекршување повлекува правна одговорност. Како и повредата на член 4, став 1, повредите на став 1 (суверена еднаквост на државите - членки) и став 7 (немешање во внатрешната јурисдикција) од членот 2 на Повелбата представуваат акти на пречекорување на овластуваwата на Организацијата (ultra vires акти). Да се вратиме кон прашањето поставено во почетокот: дали прифаќањето од страна на Македонија на резолуцијата со која е примена во членство во ОН, заедно со дополнителните обврски за Македонија кои таа резолуција ги содржи, ги отстранува повредите на членовите 4 (став 1) и 2 (ставови 1 и 7) на Повелбата направени со таа резолуција? Одговорот е очигледно негативен. Членот 4 е правна норма и нејзината содржина и дејство не можат да зависат од "договорот" меѓу апликантот и Организацијата за нивно менување. Безправниот карактер на дополнителните услови а) и б) за прием на Македонија во членство на ОН произлегува од самиот карактер на таа норма (да ги фиксира условите за прием) и од фактот што дополнителните услови го трансцендираат чинот на приемот и, према тоа, немаат правна природа. Согласно со принципот во меѓународното право ex injuris jus non oritur (од безправие не може да произлезе право), прифаќањето на незаконски поставените услови нема правна релевантност, т.е. не може да ги легализира таквите услови. Согласноста на апликантот да ги исполнува обврските сврзани со дополнителните услови за прием не ја ослободува Организацијата од одговорноста за пречекоруваwе на своите овластувања и за повредите на членовите 4 (став 1) и 2 (ставови 1 и 7) на Повелбата. Правните норми на Повелбата имаат функција да воспостават одредени права и обврски за државите - членки и Организацијата кон кои тие треба да се придржуваат. Членот 4, став 1, на пример, го заштитува правото на државата да биде примена во членство кога ги исполнува пропишаните (во тој член) услови. Проширување на овие услови од страна на Организацијата представува повреда на оваа норма, па дури и ако апликантот се огласил со таквото проширување. Правниот принцип ex injuria jus non oritur важи и во домашната јурисдикција. Ако е, на пример, законски пропишана минималната цена на работниот час, а работникот, заради нужда, се согласил да работи и за пониска цена, тоа не го ослободува работодавачот од одговорноста пред законот за понудената (односно платената) пониска цена на работниот час. Во прашањата сврзани со приемот, суспензијата или исклучувањето од членство, Организацијата и државата - членка(односно апликант) се појавуваат како меѓународни правни субјекти, и тоа во однос кој има контрактуални карактеристики. Како што е познато од договорното право, согласноста дадена за контрактуалниот однос престанува да биде валидна ако таа е дадена под притисок, на измама, во заблуда, по грешка или со кршеше на правилата на меѓународното право и посебно, неговите jus cogens норми (како што се правната еднаквост, самоопределувањето, недискриминацијата и сл.). Во случајот на приемот на Република Македонија во ОН, прифаќањето на дополнителните услови за прим можел да биде резултат на возможни притисоци од разен вид, заблуда за законитоста на предложените нацрт - резолуции за приемот и сл. Во секој случај, контрактуалниот однос (приемот) е воспоставен со нарушување на принципот на самоодредуваwе на легалниот идентитет и со воспоставуваwе на дискриминиран членски статус (правна нееднаквост) на Република Македонија, што укажува на правната невалидност на приемот (односно дефектност на резолуцијата 47/225 (1993)). Заради сите овие причини, прифаќањето од страна на Република Македонија на дополнителните услови (обврски) содржани во резолуцијата 47/225 (1993) на Генералното Собрание не може да се смета дека има правно дејство. Затоа Македонија има полна правна слобода да го постави прашањето за легалноста на тие услови пред Генералното Собрание на ОН, односно да предложи резолуција во Генералното Собрание со која Генералното Собрание бара советодавно мислење од Меѓународниот суд на правдата за согласноста на поставените дополнителни услови кон Македонија при нејзиниот прием, со одредбите на Повелбата. Note: Bilateral agreement between Macedonia and Greece (1995) can not prevent actions of the United Nations organs or delivering of the ICJ Advisory Opinion.