Jesteśmy potomkami Ziemi Polskiej!

Potomkami tych, którzy w różnych czasach zostali wysiedleni ze swoich rodzinnych stron na terytorium byłego ZSRR, tych, którzy przeżyli stalinowskie represje, wyrzeczenia i ciężkie warunki. Prosimy polskie władze zwrócić na nas uwagę. Zwrócić uwagę na tych, którzy, będąc oderwani od ojczystej ziemi, pamiętają i pielęgnują narodowe tradycje i język, i, zachowując je kawałek po kawałku, przekazują je swoim dzieciom i wnukom! Nie chcemy podzielić losu naszych przodków – umrzeć nie wróciwszy do Ojczyzny.

W dniu 9 listopada 2000 r. uchwalono ustawę o repatriacji. W jej preambule stwierdzono, że Rząd Polski postrzega repatriację jako pełnienie moralnego obowiązku i zadośćuczynienie za historyczne niesprawiedliwości wobec swoich rodaków, pochodzących głównie z azjatyckiej części byłego Związku Radzieckiego. Potomkowie Rzeczypospolitej mają możliwość powrotu do swojej historycznej Ojczyzny. Jednak informacja o tym programie nie jest rozpowszechniana przez polskie konsulaty, dlatego większość polskich potomków dowiedziała się o niej dopiero w ostatnich latach. Dla większości z nas ta ustawa przyniosła promyk nadziei i zaczęliśmy zmieniać nasze życie przygotowując się do repatriacji.

Sama ustawa jest bardzo dobra w swoich założeniach, ale biorąc pod uwagę, że została ona uchwalona ponad 20 lat temu, jest w niej wiele rzeczy, które wymagają dopracowania. Jest też wiele istotnych niedociągnięć w jej stosowaniu. Na przykład prawie wszystkie procedury nie są uregulowane czasowo, a urzędnicy oczywiście nie spieszą się z ich realizacją. Umówienie się na spotkanie z konsulem ds. repatriacji jest bardzo trudne i może trwać nawet do sześciu miesięcy. Niektóre konsulaty w ogóle nie umawiają na spotkania. Konsul może rozpatrywać wniosek tak długo jak tylko sam zadecyduje zanim odeśle dokumenty do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w celu ich weryfikacji. Decyzja o uznaniu lub nieuznaniu za osobę polskiego pochodzenia może być również przesłana wnioskodawcy na życzenie konsula lub może nie być przesłana w ogóle. W międzyczasie wnioskodawcy czekają na decyzje konsula i się bardzo niepokoją. W taki sposób od momentu złożenia wniosku w konsulacie do chwili otrzymania decyzji o zakwalifikowaniu do wydania wizy krajowej w celu repatriacji może upłynąć do dwóch i więcej lat. Dopiero po podjęciu tej decyzji rozpoczyna się pięcioletni okres, w którym repatriantowi należy zgodnie z prawem zapewnić miejsce w ośrodku adaptacyjnym.

My, potomkowie Polaków ze Wschodu, jesteśmy zaniepokojeni sytuacją wokół repatriacji. Słyszeliśmy wiele uroczystych oświadczeń działaczy różnych szczebli z wysokich trybun przed kamerami telewizyjnymi o tym, że repatriacja będzie się rozwijać, otwierane będą nowe Ośrodki Adaptacyjne, zwiększany będzie budżet, a gminy będą wspierane. Na praktyce jednak tak nie jest. Dla nas wszystkich już jest oczywiste, że repatriacja jest celowo utrudniana na wszystkich poziomach. Liczba repatriantów przyjmowanych przez Polskę ciągle jest niewielka, ale w ostatnim czasie nawet maleje i ani razu nie osiągnęła założonych w 2017 roku wysokości. Tym czasem liczba repatriantów oczekujących na swoją kolej w bazie RODAK systematycznie rośnie i wynosi już ponad 7 tysięcy osób. Ośrodki Adaptacyjne w Pułtusku i Środzie Wielkopolskiej pracują z niepełnym obciążeniem, stoją puste przez kilka miesięcy, a nowe się nie otwierają. Repatriację gminną ścieżką utrudnia Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, odradzając gminom samodzielne przyjmowanie repatriantów i często odmawiając gminom dotacji przewidzianej ustawą. Z powodu nieskoordynowanej pracy urzędów i braku optymalizacji procedur czas oczekiwania na polskie dokumenty dla repatriantów się wydłuża, co wymusza przedłużenie ich pobytu w Ośrodkach Adaptacyjnych z 3 miesięcy do 6. W związku z tym kończą się pieniądze na realizację takich zadań, jak np. samorządowa ścieżka repatriacji. Wypłata środków na zagospodarowanie i bieżące utrzymanie, tak bardzo potrzebnych wielu ludziom w ciągu pierwszych miesięcy w Polsce, realizowana jest dopiero 5-8 miesięcy po przyjeździe. Jesteśmy zdziwieni sytuacją z Afgańczykami, problem z którymi został zaskakująco szybko rozwiązany – wszyscy zostali szybko ogarnięci i zaopatrzeni we wszystkie niezbędne rzeczy. Tym czasem ci z nas, którzy już złożyli wnioski o repatriację, w większości przypadków od lat czekają na możliwość powrotu do naszej historycznej Ojczyzny, a liczba chętnych do ubiegania się o repatriację systematycznie rośnie, mimo to, że jest niezwykle trudno zapisać się do Wydziału Konsularnego w celu złożenia wniosku.

Obecnie trwają prace nad kolejną nowelizacją ustawy o repatriacji (projekt nr EW-020-639/21) i jesteśmy bardzo zaniepokojeni, ponieważ proponowane zmiany mogą w ogóle uniemożliwić powrót do Ojczyzny dla wielu ludzi. Autorzy zmian proponują wprowadzenie możliwości zamiast konieczności wypłaty dotacji dla gminy. Biorąc pod uwagę, że obecnie gminy już przyjmują niewielu repatriantów, takie rozwiązanie ostatecznie zniechęciłoby gminy do repatriacji. Autorzy nowelizacji proponują też uchylenie części pomocy na remont i rezygnację z domyślnego 3-letniego oraz maksymalnego 5-letniego okresu oczekiwania na miejsce w Ośrodku Adaptacyjnym, by okres oczekiwania był nieograniczony. Autorzy proponują również, aby nawet sprawy nie zakończone przed dnem wejścia w życie nowelizacji prowadzono dalej już według nowych przepisów, co może tylko zaszkodzić i doprowadzić do chaosu.

Poprawki są przygotowane przez osoby z „Rady ds. Repatriacji” o bardzo wątpliwej reputacji, bez publicznej dyskusji czy zaangażowania ekspertów. Cel istnienia tego organu to rozwój repatriacji, a nie jej tamowanie, jednak opinia i doświadczenie prawdziwych repatriantów w ogóle tych ludzi nie interesują, nie spotykają się z nami i nie komunikują. Na wszelkiego rodzaju oficjalnych wydarzeniach wygłaszają uroczyste przemówienia przed kamerami, mówią o sukcesach, manipulują statystyką i bezwstydnie kłamią. Kategorycznie sprzeciwiamy się wprowadzaniu takich poprawek do ustawy i takiej „Radzie”.

Prosimy polskie władze o zwrócenie na nas uwagi i wysłuchanie nas.

Żądamy:

1. Wycofania projektu nowelizacji ustawy nr EW-020-639/21 jako szkodliwego.
2. Otwartej dyskusji nad poprawkami i uwzględniającej opinie repatriantów.
3. Obiecanego zwiększenia budżetu programu repatriacji.
4. Stworzenia nowych obiecanych ośrodków adaptacyjnych.
5. Państwowego wsparcia dla gmin.
6. Waloryzacji wysokości dopłaty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, która nie zmieniła się od 2017 roku.
7. Rozszerzenia możliwości dla osób pragnących repatriować się samodzielnie i udzielenia im pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych.
8. Uproszczenia i ścisłego uregulowania procedury składania wniosku w celu repatriacji, terminów jego rozpatrzenia i wydania decyzji.
9. Wypłaty zasiłku na zagospodarowanie i bieżące utrzymanie w ciągu 1 miesiąca, skrócenia terminu wydania polskich dokumentów osobom przebywającym w Ośrodku do 3 miesięcy.
10. Stworzenia centrum konsultacyjno-informacyjnego i infolinii dla repatriantów.
11. Odwołania wszystkich członków Rady ds. Repatriacji jako skompromitowanych sabotażem repatriacji. Utworzenia nowej „Rady” spośród repatriantów i specjalistów w tym zakresie.

Otrzymują:

1.Marszałek Senatu
2.Komisja Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą
3.Marszałek Sejmu
4.Komisja Łączności z Polakami za Granicą
5.Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość
6.Klub Parlamentarny Koalicja Obywatelska
7.Koalicyjny Klub Parlamentarny Lewicy
8.Klub Parlamentarny Koalicja Polska
9.Koło Poselskie Konfederacja
10.Koło Parlamentarne Polska 2050
11.Koło Parlamentarne Porozumienie Jarosława Gowina
12.Koło Poselskie Kukiz'15
13.Koło Poselskie Polskie Sprawy
14.Posłowie niezrzeszeni
15.Prezes Rady Ministrów
16.Minister Spraw Zagranicznych
17.Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
18.Pełnomocnik Rządu do Spraw Repatriacji

Z poważaniem,

Potomkowie Polaków ze Wschodu, mające nadzieję zostać repatriantami w Polsce oraz repatrianci.

                                        _________________________________________________________________

                                     Мы потомки Земли Польской!

Потомки выселенных с родных мест в разные времена на территорию бывшего СССР,  переживших сталинские репрессии, лишения и тяготы. Мы просим обратить на нас внимание Польских властей. Обратить внимание на тех, кто, находясь оторванным от родного края, помнит и чтит национальные традиции, язык и, сохраняя их по крупицам, передаёт своим детям и внукам! Мы не хотим себе судьбы наших предков - умереть так и не вернувшись на родину.

9 ноября 2000 г. был принят закон «О репатриации». В преамбуле закона записано, что правительство Польши расценивает проведение репатриации как исполнение морального долга и исправления исторической несправедливости по отношению к соотечественникам, происходящим в основном с территории азиатской части бывшего СССР. У потомков Речи Посполитой появилась возможность вернуться на историческую родину. Однако информация об этой программе не распространяется Консульствами РП, поэтому значительная часть польских потомков узнала о нём совсем недавно. Большинству из нас этот закон подарил лучик надежды и мы начали менять свои судьбы – готовиться к репатриации.

Сам закон очень хороший по духу, но учитывая, что он был принят более 20 лет назад, в нём есть много моментов, требующих доработки. И есть ряд существенных недостатков в его применении. Например, почти все процедуры не регламентированы по времени, и, естественно, чиновники не спешат с их выполнением. Записаться на приём к консулу по репатриации очень сложно, на это может уйти до полугода. А в некоторых консульствах вообще нет приёма. Консул может рассматривать заявление сколько угодно долго, прежде чем отправит документы на проверку в Варшаву в МВДиА. Решение о признании или не признании лицом польского происхождения тоже может отправить заявителю, когда захочет, а может и вообще не отправить. В это время заявители ждут решения консула и очень волнуются. Таким образом, с момента подачи заявления консулу до момента получения решения о возможности выдачи национальной визы может уйти до двух и более лет. И лишь с момента получения этого решения начинается пятилетний отсчет времени, в который по закону репатрианту должно быть предоставлено место в Адаптационном центре.

Мы, потомки поляков с востока, обеспокоены ситуацией вокруг репатриации. Мы слышали очень много торжественных заявлений деятелей разных уровней с высоких трибун перед телекамерами о том, что репатриация будет развиваться, будут открыты новые Адаптационные Центры, будет увеличен бюджет, будет предоставляться поддержка для гмин. Однако на практике всё складывается совсем не так. Для нас всех уже абсолютно очевидно, что репатриация намеренно тормозится на всех уровнях. Количество принимаемых Польшей репатриантов и так небольшое, но оно сильно снижается в последнее время и ни разу не достигло заявленного в 2017 уровня. А в это время количество ожидающих своей очереди в базе РОДАК неуклонно растёт и составляет уже более семи тысяч человек. Адаптационные центры в Пултуске и Щроде работают с неполной загрузкой, простаивают по несколько месяцев, а новые не открываются. Гминная репатриация тормозится МВДиА, которое не рекомендует гминам принимать репатриантов самостоятельно и часто отказывает гминам в компенсации, положенной по закону. Из-за неслаженной работы местных органов власти и отсутствия оптимизации процедур затягивается оформление польских документов для репатриантов и они вынуждены продлевать своё пребывание в Адаптационном центре с 3 месяцев до 6. Из-за чего заканчиваются деньги на реализацию иных задач, например гминный путь репатриации. Выплаты подъёмных, так необходимые многим в первое время пребывания в Польше, осуществляются только через 5-8 месяцев после приезда. Нас очень насторожила ситуация с Афганцами, вопрос с которыми был решен на удивление очень оперативно – быстро завезли и обеспечили всем необходимым. В то время как те из нас, кто уже подал документы, в большинстве случаев ждут возможности переехать на свою историческую родину уже не один год, а количество желающих подать заявление на репатриацию неуклонно растет, притом что записаться на подачу заявления в Консульский отдел крайне сложно.

В настоящее время готовится очередная новая редакция закона о репатриации (законопроект EW-020-639/21), и мы очень сильно обеспокоены, поскольку предлагаемые поправки могут сделать репатриацию вообще недоступной для многих из нас.  Авторы поправок предлагают ввести необязательность выделения  компенсации для гмины. Учитывая, что гмины и так принимают немного репатриантов, это может окончательно их оттолкнуть от репатриации. Также авторы поправок предлагают отнять у репатриантов часть помощи на ремонт, отменить стандартный 3-хлетний и максимальный 5летний срок ожидания места в Адаптационном центре и сделать его бесконечным. Также предлагается даже незаконченные до вступления закона в силу дела вести далее уже по новым положениям, что может только навредить и привести к хаосу.

Поправки предлагают внести очень сомнительные личности из «Совета по делам репатриации», без обсуждения с общественностью и без экспертной проработки. По своему предназначению этот орган должен развивать репатриацию, а не сворачивать её, однако мнение и опыт самих репатриантов этих людей вообще не интересует , они с нами не встречаются и не общаются. На всевозможных официальных мероприятиях они произносят торжественные речи перед телекамерами, рапортуют об успехах, манипулируют статистикой и беззастенчиво врут. Мы категорически против введения таких новшеств в закон и против такого «Совета».

Мы просим Польские власти обратить на нас внимание и услышать нас. Мы требуем:

1.      Отозвать поданный законопроект EW-020-639/21 как вредоносный.

2.      Обсуждение поправок должно быть открытым и учитывать мнения самих репатриантов.

3.      Обещанного увеличения бюджета на репатриацию

4.      Открыть новые обещанные Адаптационные центры.

5.      Поддержки для гмин от государства.

6.      Индексации дотации на покупку жилья, которая не менялась с 2017 года.

7.      Расширения возможностей для желающих репатриироваться самостоятельно. Предоставлять им также материальную помощь на покупку жилья.

8.      Упростить и строго регламентировать по времени процедуру подачи заявления на репатриацию, его рассмотрения и выдачи решений.

9.      Выплачивать подъёмные приехавшим репатриантам в течение первого месяца, а польские документы для проживающих в  Адаптационном центре изготавливать в течении 3 месяцев.

10.   Создать консультационно-информационный центр и телефон поддержки для репатриантов.

11.   Отправить в отставку весь «Совет по делам репатриации» как скомпрометировавший себя саботированием репатриации. Сформировать новый «Совет» из числа репатриантов и специалистов в данном вопросе.

Получатели:

1.      Маршалок Сената

2.      Комиссия по эмиграции и связи с поляками за границей

3.      Маршалок Сейма

4.      Комиссия по связи с поляками за границей

5.      Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość

6.      Klub Parlamentarny Koalicja Obywatelska

7.      Koalicyjny Klub Parlamentarny Lewicy

8.      Klub Parlamentarny Koalicja Polska

9.      Koło Poselskie Konfederacja

10.   Koło Parlamentarne Polska 2050

11.   Koło Parlamentarne Porozumienie Jarosława Gowina

12.   Koło Poselskie Kukiz'15

13.   Koło Poselskie Polskie Sprawy

14.   Независимые депутаты

15.   Премьер-министр

16.   Министр Иностранных Дел

17.   Министр Внутренних Дел и Администрации

18.   Уполномоченный по делам репатриации

 

С уважением,

потомки поляков с востока, имеющие надежду стать репатриантами в Польше, и репатрианты.