English​     Italiano​     Deutsche​     Français

Europa – to dzisiaj permanentny kryzys. Ale to nie tylko szukający pomocy uchodźcy z Syrii, Libii i innych krajȯw wywołują ten kryzys. Chwieje się cały europejski gmach.

Dzisiejsza Europa jest jednym z najdziwniejszych politycznych tworów, które powstały w czasach nowożytnych. Nieporozumieniem było przekonanie, że jeśli tylko powstanie spleciona i współzależna „baza” ekonomiczna, to niejako sama z siebie pojawi się także polityczna „nadbudowa”. Okazało się ono krótkowzroczne i fałszywe.

Czy rządzący mają zamiar bez końca z uporem godnym lepszej sprawy dryfować dalej, czy też obecny kryzys nie jest dobrą okazją, by poddać krytycznemu oglądowi podstawowe europejskie reguły? Próba tworzenia krok po kroku wspólnego europejskiego ładu nie powiodła się. To dotychczasowy sposób przyjmowania do Unii każdego ubiegającego się o to kandydata i odsuwanie od siebie problemu podporządkowania się przez każdego z nich nie przyjętej jak dotąd europejskiej konstytucji, doprowadziło do dzisiejszego kryzysu a co najmniej do niego się przyczyniło.

My, obywatele Europy, mamy prawo wiedzieć, dokąd mamy zmierzać.

Cel należy zadeklarować i wyjaśnić – tak, by zapobiec iluzjom.

Sądzimy, że nadszedł czas – najwyższy czas - żebyśmy my, Europejczycy, zapytali sami siebie, czego właściwie chcemy. Czy mamy być piłką w grze naszych sąsiadów, czy stanąć na własnych nogach? Europa, która ma ręce i nogi, jest na pewno Europą, która na zewnątrz występuje jednomyślnie. Natomiast wewnętrzna różnorodność Europy musi zostać w pełni zachowana. Czy zdobędziemy się na to my, Europejczycy, czy zdobędą się na to obecne narodowe rządy, by zrezygnować z części suwerenności państw narodowych na rzecz sfederowanej Europy?

Jeśli narodowe rządy tego nie zechcą, to nie będzie więcej europejskiego projektu a Europa prędzej, czy później wypadnie z historii. Polityka „wskakiwania do wody bez moczenia się” nie ma przyszłości.

Sfederowana Europa, w której poszczególne rządy narodowe rezygnują z pewnej części swojej suwerenności, potrzebuje wspólnej ogólnoeuropejskiej konstytucji. Kto chce należeć do Federalnej Unii Europejskiej musi zaakceptować jej konstytucję.

Co powinno się w konstytucji znaleźć?

1. Prawa człowieka i obywatela
Europa i porządek europejski gwarantują prawa człowieka i obywatela. Konstytucja europejska musi i powinna zawierać zarówno wyliczenie praw europejskich obywateli jak i uregulowania systemu sądowego, który w koniecznym przypadku zapewniałby egzekucję tych praw. Należy zbadać, czy we wszystkich przypadkach maja to być nowe sądy, czy też zadania te mogą przejąć sądy istniejące wraz z europejskim Sądem Najwyższym.
Naszym zdaniem obecny Sąd Najwyższy i obecne sądy narodowe są w stanie przejąć te zadania. Ważna jest przede wszystkim gwarancja niezawisłości całego systemu systemu sądowego.

2. Ciągłość
Niemal wszystko to, co w obecnej Unii Europejskiej zostało osiągnięte i zawarte w umowach o charakterze konstytucyjnym, powinno zostać automatycznie przejęte przez Federalną Unię Europejską. To samo dotyczy wszystkich regulacji o charakterze ustawowym określających porządek gospodarczy. Nie dotyczy to wyłącznie postanowień wyraźnie wskazanych w nowej konstytucji.

3. Parlament
Wydaje się wskazane - szczególnie w związku z koniecznymi ograniczeniami suwerenności - by parlament reprezentujący narody Europy, składał się z dwóch izb:

a. W pierwszej izbie przedstawiciele mieszkańców z okręgów wyborczych zatwierdzają lub odrzucają wszystkie ważne decyzje rządowe. Taka „izba ludowa” powinna zarówno występować z inicjatywą ustawodawczą jak też sprawować kontrolę administracyjną nad rządem,walczyć z korupcją i nepotyzmem, inicjować dyskusję o wszystkich ważnych sprawach Europy.

b. Druga izba powinna być przedstawicielstwem wszystkich narodów Europy. Taki „senat” , w którym zasiadaliby niezwiązani instrukcjami wyborczymi reprezentanci narodów, powinien być wyłaniany przez parlamenty narodowe, lub w wyborach bezpośrednich (zdecydować o tym powinien każdy zainteresowany naród).

O ile w „izbie ludowej” zasiadaliby wybrani bezpośrednio posłowie reprezentujący okręgi wyborcze mniej więcej tej samej wielkości, których granice ustaliłyby rządy narodowe, to w izbie drugiej, zgodnie z logiką reprezentacji narodowej, każdy kraj europejski w zależności od liczby ludności powinien być reprezentowany poprzez 2 do 8 senatorów wybranych na ośmioletnią kadencję, przy czym połowa z nich powinna być wybierana co cztery lata.

4. Rząd Europy

Europie potrzebny jest silny rząd wybrany pośrednio przez wszystkich obywateli.

To oznacza, że co 7 lat obywatele Europy powinni wybierać swoich reprezentantów do Zgromadzenia Elektorów Europy. Liczba elektorów powinna być równa łącznej liczbie posłów i senatorów. Zgromadzenie to na posiedzeniu plenarnym wybierałoby prezydenta Europy, który z kolei powoływałby rząd. Członkowie rządu oraz prezydent byliby odpowiedzialni przed parlamentem i jego komisjami za wszystkie działania i zaniechania podporządkowanej im administracji.

Odwoływanie rządu oraz jego poszczególnych członków w drodze referendum i plebiscytu albo przez parlament i/lub senat musi się odbywać na podstawie szczegółowych regulacji.
We wszystkich wyborach na stanowiska w instytucjach europejskich muszą obowiązywać stałe reguły określające górną granicę wydatków na kampanię wyborczą poszczególnych kandydatów. Wydatki przekraczające ustalony limit, stwierdzone przez sąd, w każdym przypadku wyznaczony przez sąd najwyższy, spowodują utratę urzędu przez tego, kto ten limit przekroczył. Ponadto przekroczenie takie powinno być związane z utratą biernego prawa wyborczego przez jedną kadencję.

5. Europa potrzebuje wspólnej europejskiej polityki zagranicznej.

Europejski rząd ma ministra spraw zagranicznych, który we współpracy z komisją spraw zagranicznych parlamentu europejskiego kieruje europejską polityką zagraniczną. W okresie przejściowym, którego długość należy określić, każdy kraj europejski jest w komisji reprezentowany przez jednego niezobligowanego instrukcjami przedstawiciela.

Minister podległy ministrowi spraw zagranicznych zajmuje się polityką handlu zagranicznego.

Najdalej w ciągu pięciu lat ambasady państw europejskich powinny zostać zamknięte i/lub przekształcone w przedstawicielstwa Europy.

6. Europa potrzebuje wspólnej obrony.

W obronie nienaruszalności terytorialnej Federacji Europejskiej i jej interesów Federacja tworzy wspólne siły zbrojne. Minister obrony kontroluje je z pomocą sztabu generalnego i jego szefa. Armia składa się z narodowych sił zbrojnych. W wyniku procesu trwającego od 8 do 15 lat wojska narodowe przekształcą się w jednolitą armię europejską.

7. Zasady porządku wewnętrznego Federacji Europejskiej po sporządzeniu stosownego katalogu kompetencji powinny być umieszczone w konstytucji.

Sprawy dotyczące więcej niż jednego państwa europejskiego powinny znaleźć się w kompetencji instytucji europejskich. Dla przykładu, europejska policja powinna być właściwa dla wszelkich występków, przestępstw i wykroczeń przekraczających granice więcej niż jednego państwa narodowego.
Wydaje się natomiast bardziej rozsądne wyłączenie z katalogu porządku wewnętrznego polityki socjalnej, ponieważ niwelacja znaczyłaby obniżenie świadczeń, co byłoby efektem niepożądanym. Niższa produktywność „słabszych” gospodarczo państw i regionów powinna być raczej niwelowana partycypująco i solidarnie w ramach bilateralnych, czy też trilateralnych umów między państwami europejskimi.
Nie wszystkie państwa należące do federacji muszą być zobowiązane do przyjęcia wspólnej waluty, euro. Obecność lokalnych i narodowych walut nie stwarza zagrożenia dla wspólnego ładu publicznego. Euro powinno być natomiast walutą obiegową w handlu zagranicznym. Za pomocą euro powinny być także regulowane stosunki wymiany między państwami Federacji Europejskiej.

8. Przymus

Przymus wobec organizacji, czy zgoła rządów, które poważnie naruszają porządek europejski i podstawowe prawa obywateli europejskich, może zostać nakazany, na stosowny wniosek, tylko przez sądownictwo konstytucyjne Federacji.

Podsumowanie

Wzywamy rządy narodowych państw europejskich a szczególnie parlament europejski do powołania komisji konstytucyjnej, w której znajdą się przedstawiciele narodów europejskich i ich regionów.

Zadaniem tej komisji – wolnej od politycznych obligacji - ma być napisanie projektu konstytucji uwzględniającego naszkicowane wyżej zasady.

Ostateczne utworzenie owej Federacji Europejskiej i jej akceptację przez państwa europejskie musi poprzedzić szeroka debata informacyjna w poszczególnych krajach.

Państwa, które należą dziś do Unii Europejskiej, powinny z kolei złożyć deklarację, czy chcą należeć do takiej wspólnej Federacji Europejskiej.

Europa nie może być tylko przedsięwzięciem ekonomicznym.

Europa wymaga rozległych, politycznie sprawczych kompetencji i wspólnego ładu publicznego.

Europa tylko jako polityczna Federacja będzie występować na zewnątrz jako całość i mówić jednym głosem.

Tylko w Europie jako Federacji Europejskiej uda się zachować i wspierać wielość sposobów życia jej narodów i regionów.