Unia Europejska przygotowuje wniosek “DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym”

Z pozoru można sądzić, że ten wielostronicowy dokument, napisany biurokratycznym językiem, przypominającym styl komunistycznej nowomowy, dobrze znanej we wschodniej i środkowej Europie z innej epoki, poruszy problem powszechnego dostępu do dóbr kulturalnych, będzie miał na celu ułatwienie prowadzenia badań naukowych i liberalizację dostępności do szerokich zasobów informacji.

Wrażenie takie mają stworzyć górnolotne sformułowania, będące w rzeczywistości zasłoną dymną prawdziwych intencji Dyrektywy unijnych komisarzy. Nie zmierzają oni, jak to podają w komunikatach „W kierunku nowoczesnych, bardziej europejskich ram prawa autorskiego”. Nie chodzi im też o „zmniejszenie różnic między krajowymi systemami prawa autorskiego oraz umożliwienie użytkownikom w całej UE szerszego dostępu do utworów” , ani nawet o “osiągnięcie właściwej równowagi między prawami i interesami autorów i innych podmiotów praw a prawami i interesami użytkowników”. 

Pogróżka “egzekwowania praw” pobrzmiewa we wszystkich rozdziałach przygotowywanej ustawy. Nietrudno dostrzec, że prawdziwym celem “Dyrektywy w sprawie praw autorskich” jest ograniczenie dostępu do informacji.

Zaawansowany wariant cenzury