entitet na temeljima GENOCIDA i RATNIH ZLOČINA

BIJELJINA, FOČA,ŽEPA,PRIJEDOR,SANSKI MOST,KLJUČ,GORAŽDE,
VIŠEGRAD,BRČKO,.....SREBRENICA

Uzroci genocida nad Bošnjacima su u načelu, ideološki, ali iza toga stajali su i drugi, prije svega borba za teritorije ( tlo ) “ kako su nacisti govorili borba za životni prostor – lebensraum “ , te uništenje naroda.
Zločini genocida imaju svoj historijski kontinuitet još od druge polovine 17. stoljeća.Oni su pored genocidnih radnji mletačkih i austrijskih trupa uglavnom rezultat kontinuirane srpske i crnogorske politike od početka 17. stoljeća pa sve do danas.
Naime fizičko, duhovno istrebljenje i uništenje koje su srbi i crnogorci vršili nad Bošnjacima Balkana motivirano je srpskom genocidnom ideologijom utemeljenoj na:
Kosovskom mitu, Njegoševoj istrazi poturica, te lažima i političkoj propagandi.Ta ideologija razrađena je u Njegoševom “ Gorskom vijencu ”, Garašaninovom “ Načertaniju ” iz 1844. Takođe potrebni motivi su uzeti iz “ Jezičkog nacionalizma “ Vuka Karadžića i vjerske doktrine srpske pravoslavne crkve.
Pored gore navedenih zločinačkih programa, ” Programski dokumenti ” Stevana Moljevića od 30. juna 1941, četničkog ideologa Draže Mihailovića, zakjlučci četničke konferencije u selu Šahovićima 1943. i poslednji ” memorandum ” SANU-a dali su okvir ovoj zločinačkoj konstrukciji.
Historiografski, filozofski i književni radovi Vase Čubrilovića, Dobrice Čosića, MiloradaEkmečića, Vojislava Đuretića, Vasilija Kreštića, Mihajila Markovića i drugih zaokružili su ovu tvorevinu, dajući intelektualnu i duhovnu osnovu ovoj genocidnoj politici.
Poslednji genocid koji je izvršen nad Bošnjacima ( 1992 – 1995 ) od strane Srbije i Crne Gore bio je isplaniran od: vojnog vrha SFRJ, državnog rukovodstva Srbije, srbijanske opozicije, srpske pravoslavne crkve, MUP-Srbije, SANU-a, kao i odgovarajućih snaga iz Crne Gore.
U svim velikosrpskim planovima i četničkim genocidnim programskim dokumentima navodi se da je stvaranje i organiziranje homogene Srbije ( etnički čiste srpske države ) koja će obuhvatati “ celo etničko područje na kome Srbi žive ” prva i osnovna dužnost “svih” Srba.
 
PRVI GENOCID
 

Prvi genocid nad Bošnjacima događa se tokom i poslije Velikog – bečkog rata između turske i austro – ugarske carevine.
Pošto su Turci u tom ratu izgubili sve posjede i vlast u Mađarskoj, Slavoniji, Lici, Krbavi, Dalmaciji, Boki-Kotorskoj, svi Muslimani-Bošnjaci koji se iz ovih krajeva i zemalja nisu pravovremeno uspjeli povući u Bosnu i druge krajeve južno od Save i Dunava bili su pobijeni, protjerani, asimilirani ili prisilno prevedeni u krišćanstvo. Svi kulturni i sakralni objekti su uništeni a materijalna bogatstva oduzeta i opljačkana. O prvom genocidu precizni i jasni dokazi o pokrštavanju postoje u franjevačkim arhivama u Dalmaciji, Lici i Slavoniji. Da su Bošnjaci živjeli na ovim prostorima danas jedino podsjećaju različiti toponimi i prezimena.
Za prvi genocid najvažnije je reći da su ratovali Turska i Austro-ugarska a stradali su Bošnjaci.

DRUGI GENOCID

Drugi genocid nad Muslimanima-Bošnjacima događa se na Badnje veče 1711. godine.Te noći je sprovedena tzv. „ istraga poturica“. Tada je ubijeno oko 1000 Muslimana koji su živjeli na prostoru “ Stare Crne Gore “ – koja je imala četiri nahije sa sjedištem na Cetinju. Strateg, idejni promotor i agens drugog genocida bila je pravoslavna crkva.Ova tvrdnja je tačna zato što je Badnje veče najveći krišćanski praznik i što je istragu poturica ”opjevao” i dokumentovao crkveni dostojanstvenik i pjesnik P.P.Njegoš u Gorskom vijencu.On je time pružio epsku podlogu i paradigmu za sve buduće genocide nad Muslimanima Srbije, Sandžaka, Crne Gore i BiH.
Svi motivi za genocid opjevani su u Gorskom vijencu, pa tako vjersku mržnju prema Muslimanima Njegoš je iskazao i rasplamsao riječima:
”Odža riče na ravnom Cetinju – zaudara zemlja Mu’amedom ” ! ! !

TREĆI GENOCID

Treći genocid nad Bošnjacima događa se između 1804-1820 godine kao posledica Prvog i Drugog srpskog ustanka.Ovaj genocid srpski istoričar i diplomata Stojan Novaković označava kao ”generalno trebljenje Turaka-Muslimana iz naroda”. Pored pravoslavne crkve koja od drugog genocida igra ključnu ulogu, u trećem genocidu nad Muslimanima njoj se pridružuju historičari, političari i pjesnici poput Njegoša.

ČETVRTI GENOCID

Četvrti genocid nad Bošnjacima događa se između 1830-1867 godine kao posledica Hati-š-šerifa iz 1830. godine i njegova aneksa iz 1833 godine. Ovim dokumentom je Srbija stekla status vazalne autonomne kneževine unutar osmanskog carstva.Tada su svi Bošnjaci protjerani iz Beograda, Užica, Sokola, Šabca.Sve protjerane Muslimane Porta naseljava u Bosnu, gdje je za njih podigla dva naselja Gornju i Donju Aziziju tj. Bosanski Šamac i Orašje.

PETI GENOCID

Peti genocid nad Bošnjacima dolazi nakon Berlinskog Kongresa 1878 godine, na osnovu čijih odluka dotadašnje autonomne kneževine Srbija i Crna Gora stiču potpunu nezavisnost i gdje proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija teritorijalno proširuje:Niškim, Topičkim i Vranjskim okruzima a Crna Gora u Hercegovini. Mada su se Srbija i Crna Gora na Berlinskom Kongresu obavezale da će poštivati slobodu vjeroispovjesti Muslimana, to se na žalost nije dogodilo.Muslimani su pobijeni i protjerani u Beogradu, Šabcu, Užicu, Sokolu, Nišu, Pirotu, Vranju a svi njihovi kulturni i vjerski objekti su porušeni.

ŠESTI GENOCID

Šesti genocid nad Bošnjacima događa se kao posledica Austro-Ugarske okupacije Bosne i Hercegovine. Tako su se Bošnjaci u toku i poslije okupacije počeli iseljavati u: Sandžak, Kosovo, Makedoniju, gdje je tada još uvijek bila turska vojska. Tako dolazi do radikalnog smanjenja muslimanske populacije u ukupnom stanovništvu BiH. Historičari navode da je od 1879 do 1910 procenat muslimanske populacije u BiH smanjen za 7 % što nije mali broj s obzirom da Bošnjaci gledajući brojčano nije velki narod.

SEDMI GENOCID

Sedmi genocid nad Bošnjacima događa se u Sandžaku i Crnoj Gori između kojih je nasilno pokrštavanje Muslimana u Plavu i Gusinju. Ovaj genocid je direktna posledica prvog i drugog balkanskog rata.Ovo je bio sedmi genocid nad Muslimanima Balkana, a prvi nad Bošnjacima Sandžaka.

OSMI GENOCID

Osmi genocid nad Bošnjacima dogodio se 1919. godine u Plavsko-gisinjskom kraju, bolje reći ponovio se u ovom istom kraju nakon nasilnog pokrštavanja 1912. – 1913. godine. Za razliku od tada, ovog puta je stradalo 450 najodabranijih Bošnjaka ovog kraja o kojima se inače nikako nije pisalo, što je dobar pokazatelj da se svi bošnjački hisotričari do sada preskakali ovaj genocid kojeg mi navodimo kao Osmi po redu ili pak drugu u Plavsko-gusinjskom kraju. I to samo u razdoblju od 6-7 godina.
 
DEVETI GENOCID

Deveti genocid nad Muslimanima-Bošnjacima traje od osnivanja Kraljevine SHS ( Srba, Hrvata i Slovenaca ) 1918. do propasti iste 1941 godine.U ovim vremenima životi Bošnjaka nisu imali nikakve vrijednosti, a posebno je bila teška situcija za Muslimane Sandžaka i Hercegovine.Tako je u Bijelom Polju u selu Šahovićima 7. novembra 1924 godine ubijeno oko 600 Muslimana bez ikakvog povoda, krivnje i razloga.Takođe podaci govore da je u Hercegovini od kraljevih komita bilo je oko 3000 neotkrivenih ubistava nad Muslimanima. Tako da se zbog ovih ubistava, proterivanja i zastrašivanja etnička slika Istočne Hercegovine promijenila na štetu Bošnjaka.

DESETI GENOCID

Deseti genocid nad Bošnjacima događa se od 1941-1945 godine.To je vrijeme Drugog svjetskog rata gdje je po nekim procjenama stradalo oko 106.000 Bošnjaka, uglavnom civila od četnicke kame. To znači da je negdje oko 8,3 % Muslimana nastradalo u ovom razdoblju. Ovo su samo podaci, a detalji stradanja nisu još uvijek dovoljno istraženi, pa ujedno apelujem bosnjačke historičare i inteligenciju vičnu peru da se prihvate posla. Stara izreka kaže “ono što nije zapisano, nije se ni dogodilo”!

JEDANAESTI GENOCID

Jedanaesti genocid nad Bošnjacima događa se u periodu od 1992-1995 prilikom agresije na BiH od strane Srbije, Crne Gore i Hrvatske.U ovom genocidu učestvovale su zajedno Srbija, Crna Gora i Hrvatska što se u prethodnih deset genocida nije događalo da su istovremeno i zajednički činili zločin.Ovaj genocid je najokrutniji, najsuroviji i najveći po razmjerama od svih dosadašnjih.U ovaj zločin bilo je uključeno sve srpsko i crnogorsko što gmiže do najviših državnih,političkih, vojnih i crkvenih struktura. Takođe veliki doprinos ovom zločinu dale su srpska i crnogorska inteligencije. Namjera je svakako bila ostvarivanje Velike Srbije na granici Karlobag – Virovitica davno zapisanih planova Garašanina, Moljevića i poslednjeg memoranduma SANU-a ( srpska akademija nauka i umjetnosti ).
U ovoj zločinačkoj agresiji i Hrvatska je htjela nešto ušičariti i stvoriti Veliku Hrvatsku gdje su zločini hrvatskih bojovnika nad civilima Stupnog Dola, Ahmića i drugih mjesta već poznati.Stradanja Bošnjaka civila su ogromna u ljudskim žrtvama tako da se slobodno može nazvati kataklizma ili gernika kako neko reče.
Takođe treba kazati da je u ovoj agresiji na BiH izvršen urbicid i kulturocid.

Tekst preuzet sa portala FOČANSKIDANI  https://wp.me/p6IXD5-44Q