Podsjećamo da je Bosna i Hercegovina ušla u Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca sa dva izlaza na more: Neum kod Kleka i Sutorina kod Herceg Novog. Ti su izlazi potvrđeni prije toga na Berlinskom kongresu 1878. godine. Dokazi o granicama Bosne i Hercegovine se nalaze u Beču i Dubrovniku i mogu se obezbijediti diplomatskim putem. Kod stvaranja AVNOJ-evske Jugoslavije, Bosna i Hercegovina je imala granice koje su utvrđene Berlinskim kongresom. Ustav Federativne Narodne Republike Jugoslavije od 31. januara 1946. godine je predviđao da samo Narodna skupština Federativne Narodne Republike Jugoslavije može vršiti razgraničenje između narodnih republika, kao i da se granice Narodne Republike Bosne i Hercegovine ne mogu mijenjati bez njenog pristanka. Shodno tome Sutorina je ucrtavana na kartama kao bosanskohercegovački izlaz na otvoreno more. Razmjena teritorija Sutorine sa skoro 9.000 hektara i sedam kilometara morske obale kod bokokotorskog zaliva za Lovišta na Sutjesci izvršena je 1948. godine, nakon neformalnog usmenog sastanka Đure Pucara Starog iz Bosne i Hercegovine i Blaža Jovanovića iz Crne Gore, o čemu ne postoji nikakav pisani trag. Tek tada se pojavljuju prve karte koje Sutorinu ucrtavaju unutar Crne Gore. Smatramo potpuno nerazumnim prihvatiti potpisivanje definitivnih granica sa Crnom Gorom dok Internacionalni sud pravde na osnovu bosanskohercegovačkog zahtjeva ne arbitrira to pitanje.