Comment ne pas parler de notre lutte au campement des expulsé-e-s sans parler de notre ami, notre frère, Pierre Jean Bourdon ? Nous disons au revoir au grand monsieur dit « PJ » qui a été celui qui nous soutenait et nous défendait. Et quand il le pouvait, il essayait de répondre à nos inquiétudes. La semaine dernière, à l’hôpital, un d’entre nous lui a dit merci pour tout ce qu’il a fait. Ne pouvant plus parler, il nous a écrit sur un bout de papier : « C’est moi qui vous remercie pour votre amitié et pour votre dignité ! ». Son expérience a été force de soutien mais aussi force de résistance. Il a mis en lien des groupes de personnes pour nous aider. Surtout, il nous a mis en lien avec d’autres humain-e-s qui subissent les mêmes conditions et les mêmes inégalités que nous. L’une d’entre nous se souvient en 2008 de ce village sans frontières qu’était le squat (auto-réquisition) de la rue Lionnaise à Angers. Pierre Jean était là partout à tout faire. Plus d’un an après, il était toujours là face aux CRS à 6h45 du matin quand certaines de nos familles se faisaient expulser près du lycée Jean Moulin. Cet été, malgré sa maladie, il était encore là à nos côtés au campement. Sa présence va nous manquer. Nous nous souviendrons de Pierre Jean à chaque approche d’expulsions que ce soit celles en vu contre les habitants de la Rromanerie, de la Rose, ou d’ailleurs, bien au-delà de notre solidarité. Nous nous souviendrons de PJ, Jeudi 09 novembre 2017 à 15h45, à ses obsèques au crématorium de Montreuil Juigné (49), pour lui rendre hommage. Nous nous souviendrons de PJ, Vendredi 10 novembre 2017 à 9h15 au tribunal d’instance de Coubertin à Angers, où nous serons rassemblés à l’extérieur, pour l’audience de notre recours contre notre expulsion sans délai. Nous nous rassemblerons tous pour PJ, Samedi 11 novembre 2017, à 15h00, devant chez lui, au quartier Savary à Angers. Nous n’oublierons pas la valeur de cet homme. C’était un « homme libre », comme nous. Les familles du campement des expulsé-e_s Cum să nu vorbim despre lupta noastră în lagărul expulzat fără a vorbi despre prietenul nostru, fratele nostru, Pierre Jean Bourdon? Ne-am luat la revedere domnului mare, a spus "PJ", care ne-a sprijinit și ne-a apărat. Și când a putut, încerca să răspundă la îngrijorările noastre. Săptămâna trecută la spital, unul dintre noi a spus că vă mulțumesc pentru tot ce a făcut. Imposibil de vorbit, ne-a scris pe o bucată de hârtie: "Eu vă mulțumesc pentru prietenia și demnitatea voastră! “. Experiența sa a fost o forță de susținere, dar și o forță de rezistență. A pus grupuri de oameni împreună pentru a ne ajuta. Mai presus de toate, ne-a pus în legătură cu alte ființe umane care suferă aceleași condiții și aceleași inegalități ca și noi. Unul dintre noi își amintește în 2008 acest sat fără frontiere, care a fost ghemuit (autoapresiunea) de pe strada Lionnaise din Angers. Pierre Jean a fost pretutindeni să facă totul. Mai mult de un an mai târziu, el se afla încă în fața SIR la ora 6:45, când unele dintre familiile noastre au fost expulzați lângă liceul Jean Moulin. În această vară, în ciuda bolii, era încă acolo lângă partea noastră la tabără. Prezenta lui va fi ratata. Îl vom aminti pe Pierre Jean cu orice fel de abordare a evacuărilor, fie că este vorba împotriva locuitorilor Rromaneriei, a Trandafirului, ori în altă parte, departe de solidaritatea noastră. Îi vom aminti lui PJ, joi, 9 noiembrie 2017, la ora 15:45, la înmormântarea sa la crematoria de la Montreuil Juigné (49), pentru a-i aduce un omagiu. Îți vom aminti PJ, vineri, 10 noiembrie 2017, la curtea din 9:15 de la instanța Coubertin din Angers, unde vom fi adunați în afară, pentru audierea apelului nostru împotriva expulzării fără întârziere. Ne vom reuni pentru PJ, sâmbătă, 11 noiembrie 2017, la ora 15:00, în fața casei sale, cartierul Savary din Angers. Nu vom uita valoarea acestui om. Era un "om liber" ca noi. Si të mos flasim për luftën tonë në kampin e të përjashtuarve pa folur për mikun tonë, vëllain tonë Pierre Jean Bourdon? Ne themi lamtumirë ndaj zotërave të madh tha "PJ" i cili ishte ai që na mbështeti dhe na mbrojti. Dhe kur mundej, ai po përpiqej t'i përgjigjej shqetësimeve tona. Javën e kaluar në spital, njëri nga ne tha faleminderit për gjithçka që ai bëri. Në pamundësi për të folur, ai na shkroi në një letër: "Unë ju falënderoj për miqësinë tuaj dhe dinjitetin tuaj! ". Përvoja e tij ishte një forcë mbështetëse, por gjithashtu një forcë e rezistencës. Ai i vuri grupet e njerëzve për të na ndihmuar. Mbi të gjitha, ai na vuri në kontakt me njerëz të tjerë që vuajnë të njëjtat kushte dhe pabarazi të njëjta si ne. Njëri prej nesh kujton në vitin 2008 këtë fshat pa kufij që ishte mbledhja (vetë-përmbarimi) i rrugës Lionnaise në Angers. Pierre Jean ishte kudo që të bënte gjithçka. Më shumë se një vit më vonë, ai ishte ende para CRS në orën 6:45, kur disa nga familjet tona u dëbuan pranë shkollës së mesme Jean Moulin. Këtë verë, pavarësisht nga sëmundja e tij, ai ishte ende atje nga ana jonë në kamp. Prania e tij do të mungojë. Ne do të kujtojmë Pierre Jean me çdo qasje ndaj dëbimeve, qoftë kundër banorëve të Rromanerisë, Rose, apo gjetkë, përtej solidaritetit tonë. Ne do të kujtojmë PJ, të enjten, 9 nëntor 2017 në orën 15:45, në funeralin e tij në krematoriumin Montreuil Juigné (49), për t'i dhënë atij haraç. Ne do të kujtojmë PJ, të premten, 10 nëntor 2017 në orën 9:15 të gjykatës së instancës Coubertin në Angers, ku do të mblidhemi jashtë, për dëgjimin e apelit tonë kundër dëbimit tonë pa vonesë. Të gjithë do të mblidhen për PJ, të shtunën, më 11 nëntor 2017, në orën 15:00, përpara shtëpisë së tij, rrethi Savary në Angers. Ne nuk do ta harrojmë vlerën e këtij njeriu. Ai ishte një "njeri i lirë" si ne.