Merhaba, ben Birgül. 5 yaşındaki kızım tip 1 diyabet hastası. Günde en az 12 kere parmağını delmek zorunda kalıyoruz şekerini uygun seviyede tutmak için. Her deldiğimde o ağlıyor ve ben bir anne olarak buna dayanamıyorum. Keşke ben diyabet olsaydım kızım olmasaydı diyorum.

Bu durum sadece bizim ailemizi değil, Türkiye'deki diğer birçok aileyi de etkiliyor.

Türkiye'de yaklaşık olarak her 1000 çocuktan 4'ü tip 1 diyabet hastasıdır (Türkiye Diyabet Derneği). 

Bu çocuklar da benim kızım gibi acı çekiyorlar ve bu durumun düzeltilmesine ihtiyaç var.

Sensörlerin maliyeti yüksek olmasına rağmen, devletin bu maliyeti karşılaması gerekiyor. Sensörler kan şekeri seviyesini ölçerken acısızdır ve bu da çocukların yaşadığı acının önüne geçebilir. Parası olan insanların çocukları acısız bir şekilde hayatını sürdürürken bu sensörü karşılayamayan bizler acı çekiyoruz. 

Bu nedenle Sağlık Bakanlığı'nın diyabet sensörlerinin maliyetini karşılamasını talep ediyoruz. Çünkü tüm çocuklar sağlıklı bir hayat hakkına sahiptir ve hiçbir çocuk bu işkenceyi yaşamamalıdır.

Lütfen bu kampanyayı imzalayın ve Türkiye'deki tüm diyabetli çocukların acısını hafifletmeye yardımcı olun.