بیش از یک سال می شود که طالبان افغانستان را تصرف کردند. زندگی زنان و دختران در خطر است و آزادی ها و حقوق اولیه آنها در رژیم طالبان زیر پا شده است. دختران از رفتن به لیسه ها منع شدند و از دسترسی به تحصیلات بیشتر از طریق کورس ها و دانشکده ها منع شده اند. زنان از کار در بیرون منع شده اند ، آنها در دسترسی به خدمات پزشکی مشکل دارند، نمی توانند در سیاست دخیل باشند یا در جامعه نقش فعالی داشته باشند. طالبان آنها را خانه نشین ساختند و کم تر می توانند از منزل خارج شوند و تنها انجام طیف محدودی از فعالیت ها برایشان اجازه داده شده، البته با حجاب اجباری.
زنانی که به عنوان معلم، داکتر، وکیل، کارمندان دولت و اعضای پولیس و نیروهای مسلح شغل خوبی داشته اند هیچ معاش و حقوقی دریافت نمی کنند.
با وجود انطباق و پوشیدن حجاب زنان هنوز هم به طور سیستماتیک در ملأ عام شلاق و لت و کوب می شوند. خشونت جنسی و ازدواج اجباری با جنگجویان طالبان رائج گردیده.
زنان شجاع افغان که به صورت مسالمت آمیز تظاهرات کرده اند و خواستار حقوق اولیه خود مانند کار و آموزش شده اند ، مورد آزار و اذیت، لت و کوب، بازداشت های غیر قانونی و شکنجه قرار گرفته و طالبان آنها را تهدید می کنند و به سمت تظاهر کنندگان، که همه بانوان هستند شلیک می کنند.
زنانی که سال ها به دلیل جنگ و تروریسم بیوه شده اند،یا شوهران،پدر یا برادر شان را که نان آوران شان بودند و اعضای اردوی ملی افغانستان یا افسران پولیس بودند که از طریق بمب گذاری های انتحاری یا قتل های هدفمند توسط طالبان به قتل رسیده اند، به هیچ حمایت مالی دسترسی ندارند و نه می توانند فرزندان شان را بدرستی تغذیه کنند و هیچ گزینه ای جز گدایی در جاده ها برای شان باقی نمانده.
زنان هیچ نهاد و اداره دولتی و فعالیت سیاسی ندارند در حالی که قبل از حکومت طالبان زنان در تمام حوزه های بخش های سیاسی و اجتماعی فعال بودند و نماینده داشتند ولی اکنون صدای سیاسی خود را از دست داده اند.
این امر توانسته تاثیر شگرفی بر زندگی و حق و حقوق زنان و کودکان افغانستان بگذارد و تاثیرات منفی آن غیر قابل انکار است .
آینده زنان افغانستان، کشوری که دهه ها از جنگ های داخلی رنج برده در خطر است و با آمدن طالبان آینده روشنی برای زنان افغانستان قابل تصور نیست.
با آمدن طالبان نیمی از جامعه که زنان هستند اجازه دست رسی به آموزش و پرورش را ندارند و از هیچ حقوق شهروندی خود برخوردار نیستند که این امر باعث خواهد شد که جامعه زنان افغانستان دچار بحران اجتماعی، اقتصادی ، فرهنگی و سیاسی جبران ناپذیری شوند.

در حال حاضر افغانستان بالاترین میزان مرگ و میر نوزادان در سطح جهان را دارد و نیز به دلیل عدم مراقبت های پزشکی و صحی و کمبود پرستاران و قابله ها و همچنین نبود کافی پزشکان زن و نیز با نظر داشت قوانین ضد انسانی طالبان شاهد یک تراژدی بزرگی در این بخش خواهیم بود.

حاکمان طالبان وزیرانی را در رأس ادارات‌ دولتی قرار داده اند که مطلقا هیچ تجربه، صلاحیت،درک و توانایی خدمت به جامعه را ندارند و به این ترتیب تمام پیشرفت هایی را که در دو دهه اخیر در افغانستان از نظر رشد اقتصادی، آموزش و پرورش و حقوق زنان صورت گرفته بود را تخریب کرده و امیدی برای زنان افغانستان نمانده.

عدم حضور زنان در حکومت و سیاست مهر خاموشی بر صدای زنان گردیده و نیازهای شان و وجود شان و تمامی حق و حقوق آنها رد و لغو و پایمال گردیده .

با فرارسیدن زمستان و بحران شدید اقتصادی در سراسر افغانستان که کم از کم میلیون ها نفر با فقر و گرسنگی و سرمای شدید و نبودن بودجه برای گرم کردن خانه مواجه هستند، فرصتی باقی نخواهد ماند تا بتوان از این فاجعه سرتاسری و خطرناک جلوگیری کرد.

بنابرین ما از دبیرکل سازمان ملل متحد و رهبران ناتو و می خواهیم که به صورت فوری و با تمام احزاب و متحدان بین المللی خود کار کنند تا موارد ذیل عملی گردد.

زنان افغانستان آزادانه به تحصیل و کار ادامه دهند و هیچ محدودیت و ترسی سر راه شان وجود نداشته باشد.
حق دسترسی کامل زنان افغانستان به خدمات صحی

 تمام مردم افغانستان و خصوصا زنان افغانستان از حق شرکت در سیاست،قانون،حکومت کشور، تجارت،کار و حقوق مساویانه با مردان افغانستان در تمام عرصه های اجتماعی برخودار باشند.

حضور ناظران بین‌المللی و کمک به حمایت از آسیب پذیرترین شهروندان کشور

 ما از رهبران بین‌المللی می خواهیم که از اعلامیه رهبران G-20 استفاده کنند تا از طالبان بخواهند تا به دختران اجازه دهند به مکتب بروند و بودجه فوری را برای حمایت از یک طرح آموزشی هماهنگ شده برای همه کودکان افغان را فراهم کنند.

 ما از رهبران کشور های اسلامی و عالمان دینی می خواهیم که صدای خود را بلند کنند و به طالبان روشن بسازند که دین مانع رفتن دختران به مکتب نیست و هر گونه حمایت مالی از طالبان را جلوگیری کنند تا زمانی که حقوق اساسی زنان افغانستان را تامین بکنند، زندگی عاری از ظلم و ستم و وحشت و دسترسی به آموزش و خدمات صحی و بلاخره زنان افغانستان را در جایگاه حقیقی شان با نظر داشت حقوق بشر قرار دهند.