8 Şubat Bostancı-Kabataş arası çalışan deniz otobüsünün içindeki kazazedelerden biriyim. Şans eseri hiç yara almadan kurtuldum. Fakat diğer yolcular benim kadar şanslı değildi. 3 kişi çok ağır yaralandı, ikisinin bugün yoğun bakımdan çıktığının haberini aldım. Altı, yedi kişi çarpmanın etkisi ile oturdukları yerden fırlayarak yuvarlandı ve gözlerimin önünde feci şekilde başlarını çarptılar.

Kaza olduktan sonra hiçbir mürettebat bize yardım etmek için gelmedi! Dehşete düştük, geminin batıp batmadığını bile anlayacak durumda değildik. Korku içinde etrafımıza bakarken gemi personeli bizim yanımızda değildi.

Kendimiz akıl edip can yeleklerimizi giydik, herkes panik içindeydi. Enkazın altındaki ağır yaralı yolculara yanlarında olmaktan başka bir yardımımız dokunamadı. Gemide ne bir ilk yardım çantası, ne bize yardımcı olacak eğitimli bir mürettebat, ne bir boyunluk, ne de böyle durumlar için defalarca tatbikat yapılmış bir acil durum planı vardı.

Denizin ortasında yapayalnızdık! Görünürde bir şeyi olmayan tüm kazazedeler, hiçbir kontrol yapılmadan bırakıldı. Gerçi haklarını yemeyeyim: Çay ikram ettiler...

Ertesi gün basının tavrından, bundan önce yaşanan benzeri birçok kazanın örtbas edildiğini ve bizim yaşadığımız dehşet hakkında "çok iyi bir eylem planı ile kazanın ucuz atlatıldığı" haberlerini okuğumda anladım. Vapurdaki onlarca yolcunun canı İDO için bu kadar ucuz olmamalıydı!

IDO yetkililerinden derhal tüm yolculardan ve İstanbul halkından kamuoyu önünde hatalarını kabul etmesini ve bu kazadan ötürü ağır biçimde cezalandırılmasını istiyorum.

Ayrıca, Ulaştırma ve Denizcilik Bakanlığı tarafından; tüm deniz taşımacılığı şirketlerinin, kıyıda ve denizde, acil durum eylem planı hazırlanmasını, tüm personellerini eğitmelerini, gerekli tüm sağlık teçhizatının tüm taşıtlarda olmasının zorunlu kılınmasını, ve güvenlik standartlarının acilen denetlenerek bu standartlara uymayanların gerekiyorsa lisanslarının iptal edilmesini talep ediyorum.