Datça çoğumuzun gözünde yolun en sonunda olan sakin ve Ege’yle Akdeniz’in kucaklaştığı, iki denizin suyunun dostluk ve temiz deniz-havayla harmanlandığı güzel insanlar beldesidir. Şubat ayında uyanan doğası, kuşları, böceği, çiçeği, bademiyle mutlu eder insanı; bir de temiz havası oksijen deposu...

Böyle bir cennetin bizi aralarına kabul eden yüce gönüllü insanlarıyla 11 yıl geçirdikten sonra bu beldeyi ve insanını sevmemek mümkün değil diye düşünür oldum... Ta ki kasabamızın birkaç noktasında ve maalesef Datça Belediyesi yetki alanlarında (Geliri Datça belediyesine kalacağı için muhtemelen) yıl boyu yüz binlerce insanın, çoluk çocuk etrafında dolaşıp yaşadığı alanlara dikilen GSM zehir direklerini görene kadar... 

Talebim bir an önce, hiç olmazsa tatil için insanlar beldemize akmadan bu radyasyon yuvalarının dağlara geri çıkartılması ve gerçekten hepimizden özür dilenmesi...

Bizler buralara siz para kazanın diye kanser olmaya gelmedik, insanlara, sizlerin yakınlarınıza da yazık, kıymayın Datçamıza...