Arsenio Iglesias Pardo estivo 25 anos ligado ao Real Club Deportivo da Coruña en distintas etapas como xogador, primeiro, e como segundo e primeiro adestrador, despois.

Con Arsenio Iglesias como técnico, o Deportivo proclamouse campión da Copa de S. M. El Rey do ano 1995, primeiro título oficial non só do club coruñés, senon tamén de todo o fútbol galego.

Con anterioridade, dotou o equipo dunha entidade e dunha forma de ser e de xogar ao fútbol que convertiron o Superdépor nunha marca a nivel mundial. Pola simpatía que o equipo chegou a xerar, ao Deportivo considerouselle naqueles anos o segundo equipo máis querido e seguido de España.

O Superdépor, con Arsenio como adestrador, participou por vez primeira na súa historia na Copa da UEFA. Nas dúas veces que logrou a clasificación para este torneo europeo, superou dúas eliminatorias. Aquel Deportivo de Arsenio levou orgullo e felicidade aos galegos emigrantes, que convertiron os partidos europeos do Dépor en días moi especiais.

Ademáis de dous ascensos a Primeira División (1971 e 1991), Arsenio Iglesias logrou a mítica permanencia do equipo en Segunda na temporada 1987-1988, a do histórico gol de Vicente. Aquel partido contra o Racing de Santander é para moitos o máis importante da historia do Deportivo.

A todos estes éxitos como adestrador hai que sumar os da súa etapa como futbolista na década dos 60, o seu paso como adestrador do Real Madrid en 1996 e o seu nomeamento como seleccionador galego, cargo que desempeñou desde 2005 ata 2008.

Por todos estes éxitos deportivos, pero tamén pola súa especialísima filosofía e forma de comunciar, pola súa maneira de liderar grupos e por ser un referente inesquecible para a afección coruñesa, os abaixo asinantes consideramos que é a persoa máis importante na historia do Real Club Deportivo, polo que solicitamos se lle rindan as honras que ese Comité considere convenientes. Ben a distinción como fillo adoptivo (é veciño da cidade, pero naceu en Arteixo), ben distinguíndoo cunha rúa ou praza co seu nome  na cidade á que tantas alegrías deu.