Το ανεύρυσμα του Μυλωνάκη δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ πολιτικό κεφάλαιο, ούτε η τέχνη να μετατρέπεις έναν ασθενή σε ασπίδα.

  Υπάρχει μια παλιά ρητορική τεχνική, που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν argumentum ad misericordiam, έκκληση στον οίκτο, στο έλεος, μια λογική πλάνη, για να παρακαμφθεί η ουσία.

 Το ποστ του Θάνου Δημάδη δτο Facebook, που λειτουργεί ως επικουρικό αφήγημα στη λόγχη που κράτησε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, δεν είναι απλώς αυτό. Είναι κάτι πιο σύνθετο και γι' αυτό πιο επικίνδυνο: είναι η μετατροπή ενός νοσηλευόμενου ανθρώπου σε πολιτικό εργαλείο, φορτωμένο με εικόνες αίματος, χασάπηδων και δολοφόνων, και τελικά με τη σκιά των Μαυρομιχαλαίων.

 Ας αρχίσουμε από αυτό που λέγεται ρητά.

Ο Δημάδης γράφει ότι ο Βαξεβάνης «εκτελεί συμβόλαια θανάτου» και ότι «κόντα έφτασε» να τα πετύχει στην περίπτωση του Μυλωνάκη. Η φράση αυτή δεν είναι μία απλή σε πρώτη ανάγνωση μεταφορά. Είναι κατηγορία! Με άλλα λόγια: ένας δημοσιογράφος που έγραψε άρθρο για πολιτικό πρόσωπο, φέρει αντικειμενική ευθύνη για την κατάρρευσή του, κατά τη διάρκεια κυβερνητικής σύσκεψης.

 Αν αυτή η αιτιακή αλυσίδα εδραιωνόταν νομικά ή κοινωνικά ως αρχή, τότε καμία ποινική δίωξη πολιτικού δεν θα ήταν δυνατή. Η πίεση της διερεύνησης θα έφερε πάντα τον δημοσιογράφο στο εδώλιο, όποτε ο υπό διερεύνηση αρρωστήσει ή πάθει κάτι. Αλλά η λογική αυτή δεν είναι καθόλου αφελής. Είναι σχεδιασμένη. 

 Όσον αφορά την ιστορική αναφορά στους Μαυρομιχαλαίους και τη δολοφονία του Καποδίστρια..

Είναι το χειρότερο ατόπημα - ειδικά για δημοσιογράφο - να επιλέξει τη συγκεκριμένη ιστορική παρομοίωση για να μιλήσει για έναν άλλο δημοσιογράφο, που αμφισβητεί την εξουσία. Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε το 1831 από ανθρώπους που αντιπροσώπευαν τοπικές αριστοκρατίες, που αντιστέκονταν στη συγκεντρωτική εξουσία. Η επιχειρούμενη αυτή προσομοίωση, τοποθετεί τον Μητσοτάκη στη θέση εθνάρχη-θύματος, αλώβητου, περικυκλωμένου από βίαιους σκοτεινούς εχθρούς. Αυτός ο τρόπος χρήσης της ιστορίας, δεν είναι ανάλυση. Είναι μυθολόγηση της εξουσίας, κατασκευή δηλαδή μιας αφήγησης μέσα στην οποία, ο κυβερνών είναι πάντα το θύμα κι ο αμφισβητίας πάντα ο δολοφόνος..

  Ο Δημάδης γνωρίζει ή οφείλει να γνωρίζει ιστορία, σε αντίθεση με άλλους. Ακριβώς γι' αυτό, η επιλογή δεν είναι αθώα.

 Τώρα, αυτό που δεν λέγεται και είναι το κεντρικό πρόβλημα.

 Ούτε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, ούτε ο Δημάδης στο ποστ του, αναφέρουν τι ακριβώς έγραψε το Documento για τον Μυλωνάκη. Και κυρίως ποια ήταν η ουσία του δημοσιεύματος; Δηλαδή ήταν αναληθές; Αν ναι, η οδός είναι γνωστή: αγωγή, δικαστήριο, απόφαση, όπως ακριβώς έπραξε ο ίδιος ο Δημάδης επιτυχώς στο παρελθόν, εναντίον όσων θεώρησε πως τον συκοφάντησαν. Εάν όμως δεν υπάρχει νομική προσφυγή, ή αν η νομική προσφυγή δεν είναι βέβαιο ότι θα αποδώσει, τότε έχουμε μπροστά μας κάτι άλλο: τη χρήση ενός ιατρικού επείγοντος για να σιωπήσει η δημόσια συζήτηση για ένα δημοσίευμα που δεν έχει διαψευσθεί.

 Η ρήξη ανευρύσματος είναι τραγωδία. Ανθρώπινη, απολύτως ανεξάρτητη από πολιτικές αφηγήσεις. Ο Μυλωνάκης είναι ένας άνθρωπος που παλεύει για τη ζωή του και αυτό δεν χρήζει σχολιασμού, ούτε κυνισμού, ούτε αδιαφορίας. Αλλά εδώ βρίσκεται και η ηθική καρδιά του ζητήματος. Η ασθένεια ενός πολιτικού δεν αναστέλλει τον έλεγχο της εξουσίας. Ποτέ δεν ήταν και δεν πρέπει να γίνει. Αυτό δεν είναι σκληρότητα. Είναι η βάση κάθε δημοκρατίας που σέβεται τον εαυτό της.

 Ένα τελευταίο σημείο για τον Δημάδη, προσωπικά.

Υπάρχει ένα τραγικό παράδοξο στο βιογραφικό του. Ο ίδιος υπήρξε θύμα στημένου αφηγήματος. Ψεύτικες ειδήσεις, κατασκευασμένες κατηγορίες, ΑΠΕ επί ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει, δηλαδή, καλύτερα από τους περισσότερους, τι σημαίνει να στοχοποιείσαι δημόσια με ψεύδη. Και όμως το κείμενό του κάνει ακριβώς αυτό που του έκαναν: στοχοποιεί δημοσιογράφους ως «δολοφόνους» χωρίς να αποδείξει ψεύδος. Αυτή η αντιστροφή δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι μια συγκεκαλυμμένη εκδίκηση, που έχει αλλάξει στρατόπεδο. Και γι αυτό το λόγο, ατόπημα. 

Το κείμενό του, λειτουργεί ως επικουρικό αφήγημα. Δεν είναι δημοσιογραφία. Δεν είναι ανάλυση. Δεν είναι φιλοσοφία. Είναι πολιτική ρητορεία στην υπηρεσία εξουσίας, φορεμένη με ηθικολογικό μανδύα. Ένα μανδύα που αγγίζει απερίσκεπτα το αίμα ενός ανθρώπου που βρίσκεται ακόμα στη ΜΕΘ.

Το link του ποστ του Θάνου Δημάδη παρακάτω:

https://www.facebook.com/share/p/1SG2ZEnANE/

Mr. PrimeMinister, Mr. Thanos Dimadis, you wash your hands.

Not Political Capital

The Mylonakis aneurysm is not and could never be political capital, nor is the art of turning a patient into a shield. There is an old rhetorical technique that the Romans called argumentum ad misericordiam, an appeal to pity, to mercy—a logical fallacy to bypass the substance.

Beyond a Simple Post

Dimadis's post, functioning as a supporting narrative to the spear held by the Prime Minister in Parliament, is not merely that. It is something more complex and therefore more dangerous: it is the transformation of a hospitalized human being into a political tool, loaded with images of blood, butchers, and murderers, and ultimately with the shadow of the Mavromichalai.

Explicit Accusations

Let us start with what is stated explicitly. Dimadis writes that Vaxevanis "executes death contracts" and that he "came close" to succeeding in Mylonakis's case. This phrase is not a simple metaphor at first glance. It is an accusation! In other words: a journalist who wrote an article about a political figure bears objective responsibility for his collapse during a government meeting.

Dangerous Causal Chain

If this causal chain were established legally or socially as a principle, no criminal prosecution of a politician would be possible. The pressure of investigation would always bring the journalist to the dock whenever the person under investigation falls ill or suffers something. But this logic is not naive at all. It is designed.

Historical Misstep

Regarding the historical reference to the Mavromichalai and the assassination of Kapodistrias... It is the worst blunder—especially for a journalist—to choose this specific historical analogy to speak about another journalist who challenges power. Kapodistrias was assassinated in 1831 by people representing local aristocracies who resisted centralized power. This attempted analogy places Mitsotakis in the position of a nation-leading victim, unscathed, surrounded by violent dark enemies. This way of using history is not analysis. It is mythologization of power, that is, the construction of a narrative in which the ruler is always the victim and the challenger always the assassin.

Intentional Choice

Dimadis knows history or ought to know it, unlike others. Precisely for this reason, the choice is not innocent.

The Unspoken Core Issue

Neither the Prime Minister in Parliament nor Dimadis in his post mention exactly what Documento wrote about Mylonakis. And above all, what was the substance of the publication? Was it untrue? If yes, the path is known: lawsuit, court, decision, just as Dimadis himself successfully did in the past against those he considered slandered him. But if there is no legal recourse, or if the legal recourse is not certain to succeed, then we have something else: the use of a medical emergency to silence public discussion about a publication that has not been refuted.

Human Tragedy, Not Politics

Aneurysm rupture is a tragedy. Human, absolutely independent of political narratives. Mylonakis is a man fighting for his life, and this requires no commentary, cynicism, or indifference. But here lies the ethical heart of the matter. A politician's illness does not suspend scrutiny of power. It never was and should never become. This is not cruelty. It is the foundation of every democracy that respects itself.

Personal Note to Dimadis

One last point for Dimadis personally. There is a tragic paradox in his biography. He himself was a victim of a fabricated narrative. Fake news, manufactured accusations, APE under SYRIZA. He knows, better than most, what it means to be publicly targeted with lies. And yet his text does exactly what was done to him: it targets journalists as "murderers" without proving falsehood. This reversal is not justice. It is a veiled revenge that has changed camps. And for this reason, a blunder.

Not Journalism

His text functions as a supporting narrative. It is not journalism. It is not analysis. It is not philosophy. It is political rhetoric in the service of power, cloaked in a moralistic mantle. A mantle that recklessly touches the blood of a man still in the ICU.

The link to Thanos Dimadis's post below: https://www.facebook.com/share/p/1SG2ZEnANE/