Η πρώτη μέρα της δίκης για τα Τέμπη δεν ήταν απλώς μια διαδικαστική έναρξη.   Ήταν μια βαθιά, σχεδόν σπαραξικάρδια αποκάλυψη δύο παράλληλων αφηγημάτων που θα σημαδέψουν κάθε επόμενη στιγμή, κάθε λέξη, κάθε δάκρυ στην αίθουσα, σε όποια αίθουσα. Από τη μια, η κυβέρνηση, με μια ψυχρή, σχεδόν κλινική επιμονή, προσπαθούσε να μετατοπίσει το βάρος στην «πολιτική εκμετάλλευση» από τη στιγμή που πιστεύει πως έχει κάνει τα πάντα για να ριχτεί άπλετο φως στην υπόθεση των Τεμπών και στην ανάγκη να «αφεθεί η δικαιοσύνη να δουλέψει». Από την άλλη, οι συγγενείς, οι δικηγόροι, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, έβλεπαν κάθε παραμικρό οργανωτικό στραβοπάτημα σαν συνέχεια της ίδιας κουλτούρας συγκάλυψης. Κάθε καθυστέρηση, κάθε λάθος, έμοιαζε να ξύνει ξανά ανοιχτές πληγές. 

Και η ημερομηνία; Πρωταπριλιά.

Επιλογή που δεν πέρασε απαρατήρητη. «Φάρσα», ψιθύρισαν με πικρό χαμόγελο δικηγόροι και συγγενείς. Φάρσα για 57 ψυχές που χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα σύγκρουσης και πυρόσφαιρας. Φάρσα για γονείς που κρατούν ακόμα στα χέρια τους τα τελευταία μηνύματα των παιδιών τους. Φάρσα για μια χώρα που θρηνεί ακόμα.

Η εικόνα της αίθουσας ήταν αδύνατο να υπερασπιστεί. Τρία χρόνια ολόκληρα ήξεραν όλοι, δικαστήριο, Υπουργείο Δικαιοσύνης, Κυβέρνηση, ότι θα έρθουν εκατοντάδες συγγενείς, δεκάδες κατηγορούμενοι, εκατοντάδες δικηγόροι. Χώρια ΜΜΕ. Όταν παρουσιάστηκε η ανεπάρκεια ως «σφάλμα στον τρόπο εισόδου», ο αέρας έγινε βαρύς. Πώς θα μπορούσε να νοιώθει οποιοσδήποτε συγγενής, με μάτια πρησμένα από αϋπνίες τριών χρόνων, πληγές στην ψυχή που δεν επουλώνονται, όταν για άλλη μια φορά τους κλείνουν την πόρτα.. Όταν ακόμα και η ίδια η Δικαιοσύνη τους λέει «μην μπαίνετε μέσα, δεν χωράτε». Δεν είναι για όλους..

  Μέσα σε αυτή την αίθουσα υπήρχε μια αληθινή, ηλεκτρισμένη ένταση, από δύο βαθιά ανθρώπινες, απόλυτα νόμιμες ανάγκες που συγκρούονταν πάλι σαν τρένα στην ίδια γραμμή. Οι συγγενείς έχουν κάθε δικαίωμα να νιώθουν ότι αυτή η δίκη είναι δική τους. Είναι το δικό τους πένθος που ψάχνει απαντήσεις, το δικό τους αίμα που ζητάει δικαίωση.   Ταυτόχρονα, όμως, η δικαστική διαδικασία χρειάζεται ηρεμία, χώρο, καθαρό μυαλό για να βγάλει αλήθεια. Δύο νόμιμα δικαιώματα που κοιτάζονται στα μάτια με πόνο και οργή. Κι ένιωθες ότι σε λίγο θα σπάσουν.

  Πίσω από όλα αυτά, το πολιτικό παιχνίδι έπαιζε τη δική του κρύα μουσική. Η κυβέρνηση χτίζει το αφήγημα της «Δικαιοσύνης υπό πολιτική πολιορκία». Η αντιπολίτευση, το «κράτος που συνεχίζει να συγκαλύπτει». Και οι δύο έχουν δίκιο στα μάτια τους. Και οι δύο είναι επιλεκτικοί. Και οι δύο παίζουν με τις ζωές που χάθηκαν για να κερδίσουν την επόμενη μάχη της επικοινωνίας.

  Αλλά το πιο σπαραχτικό, αυτό που μου έκοψε την ανάσα, ήταν κάτι που δεν είχε χρώμα πολιτικό, ούτε ιδεολογικό. Η πρώτη μέρα μιας δίκης για 57 νεκρούς, 57 παιδιά, γονείς, αδέρφια, φίλους, τελείωσε. Χωρίς να ακουστεί ούτε ένα ουσιαστικό αποδεικτικό στοιχείο. Ούτε ένα.. Ούτε μια μαρτυρία που να αγγίξει την καρδιά της τραγωδίας. Ούτε μια φωτογραφία, ούτε ένας ήχος, ούτε μια λέξη, μια φράση που να πει «αυτό συνέβη», «αυτοί ευθύνονται».

  Ό,τι κι όποιοι κι αν φταίνε, διαχειριστικά λάθη, πολιτικές σκοπιμότητες, νομικές τακτικές, το αποτέλεσμα είναι ένα και μόνο: η δικαιοσύνη, για άλλη μια φορά, άργησε να φτάσει κοντά στον πόνο. Και ο πόνος, αυτός, δεν περιμένει. Συνεχίζει και αιμορραγεί.

  Και δυστυχώς, αυτός ο πόνος χτυπάει αδυσώπητα τ'αυτιά μας, ταυτόχρονα κι από παντού.  Από τη Λάρισα μέχρι το Ιράν και από την Κούβα ως τον Λίβανο. 

Την ίδια στιγμή που η αιτία του, είναι μία και κοινή.  Ο πλουτισμός τους, οι ζωές μας.