Engelli bireylere sunulan rehabilitasyon hizmetleri, yalnızca bireysel bir sağlık desteği değil; toplumun tamamını ilgilendiren temel bir sosyal hak ve kamu sağlığı meselesidir. Son dönemde, engelli bireylerin 27 yaşından itibaren rehabilitasyon desteklerinin sonlandırılacağı veya ciddi biçimde sınırlandırılacağı yönünde kamuoyuna yansıyan bilgiler, binlerce engelli birey ve ailesi için büyük bir endişe kaynağı hâline gelmiştir.
Rehabilitasyon, engelli bireyler için geçici bir uygulama değildir. Bilimsel gerçekler açıkça göstermektedir ki bu hizmetler yaşam boyu sürmesi gereken bir zorunluluktur. Rehabilitasyon desteğinin kesilmesi hâlinde, bireylerin yıllar içinde büyük emeklerle kazandıkları fiziksel ve bilişsel beceriler hızla gerileyecek; bağımsız yaşam kapasiteleri azalacak; sosyal hayattan kopma, eve kapanma ve bakım bağımlılığında ciddi artışlar yaşanacaktır.
Bu durum yalnızca engelli bireyleri değil, ailelerini ve dolayısıyla tüm toplumu etkilemektedir. Hâlihazırda ağır bakım sorumluluğu taşıyan aileler, bu desteklerin kaldırılmasıyla birlikte çok daha büyük fiziksel, psikolojik ve ekonomik yükler altına girecektir. Artan bakım yükü; iş gücü kaybı, yoksullaşma, tükenmişlik ve sosyal dışlanma gibi zincirleme toplumsal sorunlara yol açacaktır.
Kamu yararı açısından bakıldığında ise bu uygulamanın ekonomik olarak da rasyonel olmadığı açıktır. Devlet hastanelerinde tek seans fizik tedavi hizmetinin bedeli yaklaşık 3850 TL iken, engelli bireyler bu hizmeti özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde yaklaşık 645 TL gibi çok daha düşük bir maliyetle alabilmektedir. Üstelik bu merkezlerde psikolojik destek ve ücretsiz servis imkânı da sunulmaktadır.
Rehabilitasyon destekleri kesildiğinde, engelli bireyler bu hizmetleri özel olarak almak zorunda kalacak; servis ve psikolog desteği olmaksızın tek seans için yaklaşık 2500 TL ödemek durumunda kalacaktır. Süreklilik gerektiren bu hizmetlerin bu maliyetlerle karşılanması, birçok aile için imkânsızdır. Kısa vadede tasarruf gibi görünen bu karar, uzun vadede artan hastane başvuruları, bakım ihtiyacı ve sosyal destek giderleriyle kamu bütçesine çok daha ağır bir yük olarak geri dönecektir.
Ayrıca bu kararın hayata geçirilmesi, rehabilitasyon merkezlerinde görev yapan yaklaşık 6000 fizyoterapist, özel eğitim öğretmeni ve alan uzmanının işsiz kalma riskiyle karşı karşıya kalmasına neden olacaktır. Bu durum hem nitelikli insan gücünün kaybı hem de engelli bireylere sunulan hizmetlerin sürdürülebilirliğinin ciddi biçimde zarar görmesi anlamına gelmektedir.
Engelli bireylerin yaşam boyu desteklenmesi, sosyal devlet ilkesinin ve Anayasa’da güvence altına alınmış eşitlik ve sosyal koruma hakkının bir gereğidir. Engellilik 27 yaşında sona ermemekte; aksine çoğu zaman yaş ilerledikçe destek ihtiyacı artmaktadır.
Bu nedenle; 27 yaş üstü engelli bireylerin rehabilitasyon hizmetlerinin sonlandırılmasına yönelik planlanan uygulamadan vazgeçilmesini,
mevcut desteklerin korunarak devam ettirilmesini ve
sürecin bilimsel veriler ışığında, engelli bireyler, aileleri ve uzmanların görüşleri alınarak yeniden değerlendirilmesini talep ediyoruz.
Bu kampanyaya imza atarak, engelli bireylerin yaşam boyu rehabilitasyon hakkına sahip çıkabilir; daha adil, daha kapsayıcı ve daha güçlü bir toplum için sesimize ses katabilirsiniz.