Ben, ağır engelli iki çocuğu olan bir babayım. Çocuklarıma yıllardır tüm gücümle bakıyor, hayatımı onlara adıyorum. Ama onların hayatını kolaylaştırmak için benim hayatımı ne yazık ki hiç kimse kolaylaştırmıyor.

Türkiye’de ağır engelli bireylere bakan aileler, devletin sağladığı evde bakım maaşına ancak ailede kişi başına düşen gelir belirli bir sınırın altındaysa ulaşabiliyor. Bu sınır, kişi başına asgari ücretin üçte ikisi. 

Yani sadece bir miktar fazla maaş alan bir anne veya baba, çocuğuna gece gündüz bakım sağladığı hâlde hiçbir destek alamıyor. Bu adaletsizliktir. Benim eşim, çocuklara bakabilmek için işten ayrıldı, şimdi o da rahatsız, ben aileyi geçindirmek için çalışmak zorundayım. Çocuklarımızın medikal malzeme ve ilaçları oldukça masraflı.  

Bu durumda olan tek aile biz değiliz. Bizim gibi farklı farklı ailelerin çocukların ilaç, medikal malzeme, engelli arabası gibi pek çok ihtiyaçları oluyor. Kısacası bizlerin temel ihtiyaçları diğer ailelere çok daha fazla. Engelli çocuk aileleri maalesef adeta kaderine terk ediliyor. 

Bu kampanyayla talebimiz şudur:

• Ağır engelli bireylere bakım veren anne, baba, kardeş, büyükanne veya başka bir yakın gelire bakılmadan bakım maaşı almalıdır.
• Bu maaş, asgari geçim koşullarına uygun bir düzeye çıkarılmalıdır.
• Bakım veren kişilere, aynı zamanda emeklilik hakkı ve sosyal güvence sağlanmalıdır.

Unutmayın: Biz engelli bireylerin sesi olmaya çalışıyoruz. Biz istersek, biz sesimizi duyurursak, bu sistem değişebilir!

Lütfen siz de bu imzayı atın ve paylaşarak daha çok kişiye ulaşmasına yardım edin.

Bu sadece benim değil, Türkiye’deki binlerce fedakâr annenin, babanın ve bakım verenin ortak feryadıdır.

Sesimize ses olun!