The Silenced Voice of the People of Iran
To the People of the World
We write this petition not out of hatred, but out of pain, hope, and a sense of shared human responsibility.
For decades, the people of Iran have been trapped between repression, fear, economic crisis, corruption, and political struggles. Generations have lived under restrictions, censorship, pressure, and insecurity. Many have been deprived of freedom of expression, many have been imprisoned, and many families have lost their loved ones in protests, executions, and political violence.
Throughout these years, ordinary people have paid the highest price.
We believe that human rights must never be sacrificed for politics, power, or economic interests. No human being should face imprisonment, violence, or death because of their beliefs, their voice, their protest, their gender, or their demand for freedom.
We call on the people of the world to listen to the voices of the Iranian people — not the voices of governments or political propaganda, but the voices of human beings who seek to live with dignity, freedom, and safety.
This petition is an attempt to remind the world of a simple truth:
The people of Iran are not just a political issue.
They are human beings.
Mothers who have lost their children.
Young people whose futures have been taken away.
Families who have lived for years in fear and injustice.
We ask the international community, human rights organizations, the media, and the conscience of humanity:
Do not remain silent in the face of human rights violations in Iran.
Amplify the voices of victims and affected families.
Support freedom of expression, the right to protest, and human dignity.
Do not let political and economic interests take priority over human lives.
Stand with the people of Iran, not with repression and violence.
Silence prolongs suffering.
We believe that no nation should suffer alone, and no voice should remain silenced forever.
The silenced voice of the people of Iran is still alive.

صدای خاموش مردم ایران
خطاب به مردم جهان
ما این طومار را نه از روی نفرت، بلکه روی درد، امید و احساس مسئولیت مشترک انسانی می‌نویسیم.
مردم ایران در دهه‌های اخیر که در میان سرکوب، ترس، بحران اقتصادی، فساد و مبارزات سیاسی گرفتار شدند. نسل‌ها تحت محدودیت، سانسور، فشار و ناامنی زندگی کرده‌اند. خیلی از محروم‌ها، آزادی‌های زندانی‌شده و بسیاری از خانواده‌های عزیزان خود را در اعتراضات، اعدام‌ها و خشونت‌های دست‌داده‌شده‌اند.
این مورد است.
ما تصمیمیم سیاست، قدرت یا منافع اقتصادی شود. هیچ انسانی نباید به اعتقادات، صدای خود، اعتراض، جنسیت خود یا درخواست آزادی خود با زندان، خشونت یا مرگ روبرو شود.
ما از مردم جهان می‌خواهیم که به صدای مردم ایران گوش می‌دهند - نه صدای دولت‌ها یا تبلیغات سیاسی، بلکه صدای انسان‌هایی است که به دنبال زندگی با عزت، آزادی و امنیت هستند.
This is the following:
مردم ایران فقط یک موضوع سیاسی.
آنها انسان هستند.
مادرانی که فرزندان خود را از دست داده اند.
جوانانی که آینده‌شان از آنها گرفته شده است.
خانواده‌هایی که سال‌ها در ترس و بیعدالتی زندگی کرده‌اند.
ما از جامعه بین‌المللی، سازمان‌های حقوق بشری، رسانه‌ها و وجدان بشریت می‌خواهیم:
در مقابل نقض حقوق بشر در ایران سکوت نکنید.
صدای قربانیان و خانواده های آسیب دیده را تقویت کنید.
از بیان، حق اعتراض و کرامت انسانی حمایت کنید.
اجازه ندهید منافع سیاسی و اقتصادی بر جان انسانها اولویت پیدا کند.
در کنار مردم ایران بایستید، نه با سرکوب و خشونت.
سکوت، رنج را طولانی‌تر می‌کند.
ما معتقدیم رنج ببرد و هیچ صدایی نباید برای همیشه خاموش بماند.
صدای خاموش شده مردم ایران هنوز زنده است.