Yaşadığımız ülkenin şu son zamanlarında içinden geçmiş olduğumuz süreç ve yaşanan olayların biz geride kalanları ne denli çok etkilediği, biz yaşayanlara ne kadar zor geldiğinin tarifi bile daha güç bir hal aldı. Böyle zamanlarda, hatta ve hatta inatla tam da bu zamanlarda, sanatla kalmak, bir oyuna, bir şarkıya, bir şiire tutunmak, bizi ayakta, bizleri bir arada tutan yegane şeydir en nihayetinde.

Tiyatro, insanların günler öncesinden biletlerini aldıkları o koltuklara oturduğu zaman dışarıdaki hayatlarını bir iki saatliğine bir kenara bırakıp adım adım sahnedeki hikayenin içine girdikleri bir evdir, kaloriferleri yanmıyor bile olsa, ki varsın yanmasın, sıcacıktır, bir sığınaktır, farklı farklı yerlerden gelen insanların aynı yerde aynı saatte buluşup bir şeyleri paylaştıkları, kendi hikayelerine şahit oldukları, kısacası insanın kendisine baktığı, kendisiyle yüzleştiği yerdir tiyatro. Sözlükler ne derse desin tiyatro bugün böyledir benim için, senin için farklıdır, yarın öbür gün değişir çünkü insan değişir..

Bugün ülkemizde lüks olarak addedilen yat, pırlanta gibi mallarda ötv oranları sıfırlanmış, beyaz eşyalarda ötv indirimine gidilmişken özel tiyatrolardan alınan vergiler sahne sanatlarını lüks bir konuma düşürmektedir. Ancak bilinmelidir ki tiyatroda izleyeceğiniz bir oyun sizi bir yatla yapamayacağınız yolculuklara çıkarabilir, parmağınızda pırlanta bir yüzüğünüz ya da boynunuzda bir kolyeniz olmayabilir belki ama kulağınıza küpe olacak çok seyler de anlatabilir ve hasılı kelam tiyatro beyaz eşya kadar da gerekli bir ihtiyaçtır.

Efendiler tiyatro biletimden vergi almayın..