21 yaşındaki otizmli Uğur Yıldırım, Beylikdüzü’ndeki bir bakımevinde hayatını kaybetti. Darbedilen Yıldırım’ın “30 kat fazla dozda ilaç verildiği” için öldüğü açıklandı. 

Ardından bu merkezde çocukların aç bırakıldığı, çıplak gezdirildiği, darp edildiği ortaya çıktı. 

Bu merkez, maalesef otizm bakım evlerindeki kötü muamelenin tek örneği değil. 
Otizmli bireylerin bakım evlerinde insan onuruna yakışır koşullarda yaşaması, bir tercih değil temel bir haktır. Bugün bazı kurumlarda yaşanan ihmal, kötü muamele ve kapalı kapılar ardındaki uygulamalar, bu hakkı ağır biçimde zedeliyor. Çocuklarımızın ve gençlerimizin hayatı; şiddetin gölgesinde, yetersiz personel desteğiyle, şeffaf olmayan sistemlerde geçmemeli.

Ailelerin çocuklarını görmek için karşılaştığı engeller ise bakım evlerini neredeyse bir cezaevine dönüştürüyor. Oysa bir anne-babanın çocuğuna temas etmesi, göz teması kurması, sarılması; hem çocuğun psikolojisi hem de bakımın niteliği için vazgeçilmezdir. Aile ile bağın korunması hem şeffaflığı artırır hem de çocukların kendilerini güvende hissetmesini sağlar.

Bu kampanya; otizmli bireylerin güvenli, sevgi dolu, nitelikli bakım almasını; kurumların düzenli ve bağımsız şekilde denetlenmesini; şiddetin, ihmalin ve izolasyonun tamamen ortadan kaldırılmasını talep ediyor.

Her imza, “her çocuk insan gibi yaşasın” diyen bir ses oluyor.

Bu ses çoğaldıkça, kapılar aralanacak ve karanlıkta kalan tüm gerçekler görünür hale gelecek.