W październiku 2017 r. w Hiszpanii miał miejsce "odgórny zamach stanu", w wyniku którego, z poważnym naruszeniem prawa organicznego państwa hiszpańskiego, ogłoszono obalenie rządu Katalonii i rozwiązanie demokratycznie wybranego parlamentu. Represje podjęte przez państwo hiszpańskie wobec Katalonii tylko w latach 2017-2022 stanowią najpoważniejsze naruszenia praw człowieka w Europie Zachodniej od dziesięcioleci. Unia Europejska odwróciła wzrok, wykazując obojętność i brak zainteresowania poważnymi naruszeniami praw człowieka, których dopuszczono się wobec Katalończyków i wielu Katalończyków.
W dniu 5 marca 2022 r. Carles Puigdemont, nielegalnie odsunięty od władzy przez Hiszpanię, został ponownie wybrany na dwuletniego przewodniczącego katalońskiego "rządu na uchodźstwie". Otrzymał 102 ze 121 głosów Zgromadzenia Delegatów i nadal stoi na czele Rady Republiki Katalońskiej ("Consell per la República Catalana"). W najbliższych tygodniach wyznaczy członków swojego rządu na uchodźstwie, a także, między innymi, utworzy sieć dyplomatyczną w wielu krajach.
Celem "Consell per la República" jest praktyczna realizacja deklaracji niepodległości Katalonii, która została już prawnie uskuteczniona 27 października 2017 r. przez kataloński parlament, zakończenie procesu konstytucyjnego Republiki Katalońskiej ("República Catalana"), umiędzynarodowienie konfliktu między Hiszpanią a Katalonią, a także obrona praw obywatelskich i politycznych Katalończyków przed wielorakimi represjami ze strony państwa hiszpańskiego.
Ponieważ w ciągu kilku lat stało się jasne, że Hiszpania nie jest gotowa podjąć poważnych negocjacji, a obecny "okrągły stół", czyli "taula del diàleg", jest najwyraźniej tylko kosmetyczną farsą, Rada Republiki Katalońskiej jest zdecydowana jednostronnie i definitywnie zerwać z Hiszpanią. Katalończycy będą teraz działać dwutorowo, w pełni wykorzystując niewielkie ramy pozostawione im przez państwo hiszpańskie w samej Katalonii, ale podejmując bardziej dalekosiężne działania za granicą.
Mimo że Rada Republiki jest obecnie nadal prywatnym stowarzyszeniem politycznym, dla wielu Katalończyków jest to instytucja, która powinna i będzie napędzać proces niepodległościowy. Fakt, że prezydent Katalonii, obalony przez Hiszpanię, ale mimo to prawowity, stojący na czele partii Junts per Catalunya, która dąży do suwerenności Katalonii, jest reprezentowana w parlamencie katalońskim i należy do rządu katalońskiego, jest jednocześnie szefem Consell per la República, jest sprytnym posunięciem, które korzystnie wpłynie na asertywność i postrzeganie Rady Republiki Katalońskiej na arenie międzynarodowej.
Naród kataloński jest w pełni uprawniony do prawa narodów do samostanowienia, gwarantowanego przez obowiązujące prawo dwóch głównych Paktów Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych i transponowanego do prawa krajowego wszystkich państw-sygnatariuszy, w tym Hiszpanii i Niemiec. Powstanie Republiki Katalońskiej przebiegało w dwóch etapach: Po pierwsze, 27 października 2017 r. Katalonia ogłosiła swoją niezależność od Hiszpanii. Do wejścia w życie wymagało to jedynie proklamowania przez kataloński parlament, a w żadnym wypadku zgody Hiszpanii czy innych państw. Teraz chodzi o jej urzeczywistnienie i ustanowienie Republiki Katalońskiej. Zasada jedności terytorialnej Hiszpanii nie stoi na przeszkodzie prawu narodu katalońskiego do samostanowienia i secesji. W XXI wieku nastąpił zdecydowany rozwój prawa międzynarodowego. Niepodległość Kosowa, ogłoszona i zrealizowana wbrew woli Serbii (m.in. przy wsparciu Niemiec), nie naruszyła prawa międzynarodowego, jak stwierdził Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w punkcie 80 opinii doradczej w sprawie odłączenia się Kosowa od Serbii.
Prawo narodu katalońskiego do samostanowienia należy tylko do niego samego. Dlatego nie wymaga ona głosowania ani konsultacji ze wszystkimi obywatelami państwa hiszpańskiego. Katalonia skorzystała już ze swojego prawa do samostanowienia 27 października 2017 r. i proklamowała niepodległość.
Katalonia wybrała wolność i do końca będzie podążać obraną przez siebie drogą.