De zogenaamde «Transición», de zogenaamd snelle overgang van de criminele Franco-dictatuur naar een zogenaamd democratische rechtsstaat na de dood van de misdadiger van de eeuw Francisco Franco, heeft door de recente gebeurtenissen bewezen een Potemkin-dorp te zijn, een sprookje dat aan het wereldpubliek wordt gepresenteerd, terwijl de diepe staat van het Francoisme de hefbomen van de macht bleef beheersen en controleren, hetzij via de monarchie die door Franco — de Spaanse koning is geboren als opperbevelhebber van de strijdkrachten — of via het Constitutioneel Hof, het Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional in Madrid. Er is in Spanje nooit een Duitse manier geweest om met het verleden in het reine te komen, en daarom voelen bijvoorbeeld Duitse alt- en neo-fascisten zich in Spanje bijzonder op hun gemak.
Wie zal verbaasd zijn dat het Hooggerechtshof, het Tribunal Supremo, met zetel in Madrid, onlangs nog heeft geoordeeld dat Francisco Franco sinds 1 oktober 1936 als staatshoofd van Spanje wordt beschouwd?
https://elpais.com/elpais/2019/06/05/hechos/1559743678_018971.html
De Spaanse burgeroorlog, die de opstandelingen in juli 1936 onder leiding van de latere massamoordenaar Francisco Franco begonnen, eindigde pas op 1 april 1939. Pas begin 1939 veroverden de opstandelingen, dankzij de vastberaden militaire, logistieke en financiële steun van Adolf Hitler en Benito Mussolini, Catalonië, dat dapper tegen de fascistische troepen had gevochten. Tientallen jaren van brute onderdrukking en vervolging, waarvan de ware omvang nog steeds onbekend is bij het grote publiek in Europa, hebben de Catalaanse natie in Catalonië, València en de Balearen gewacht op een tijdelijk verbod op de Catalaanse taal en de verplaatsing van Spaanstalige werknemers en hun gezinnen naar de Catalaanse landen, en de misdadige dictator heeft geprobeerd de Catalaanse natie te dwingen om zich te assimileren in Spanje en de nationale identiteit van de Catalanen en hun eeuwenoude, prestigieuze culturele taal, een van de grote literaire talen van Europa, uit te wissen. Zonder de Duitse steun zou deze decennialange onderdrukking van het Catalaanse volk nooit hebben plaatsgevonden.
Als de dictator, zoals de critici van het Hooggerechtshof in oude trouw aan Franco hadden verklaard, sinds 1 oktober 1936 staatshoofd was geweest, zouden de Catalanen niet voor de democratie en de rechtsstaat, voor de gekozen regering en voor Spanje hebben gevochten en een hoge tol aan bloed hebben betaald, maar zouden ze integendeel de ‘opstandelingen’ zelf zijn geweest toen ze probeerden de moordende bendes van de Spaanse, Duitse en Italiaanse fascisten te stoppen.
Het feit dat hetzelfde Hooggerechtshof in eerste en enige (!) instantie een strafrechtelijk proces voert tegen onschuldige Catalaanse politici en leiders van Catalaanse burgerbewegingen, hoewel het niet eens de bevoegde rechtbank is die bij wet is bepaald en hoewel de Werkgroep tegen Willekeurige Detentie van de Verenigde Naties, na een lang en intensief onderzoek van de zaak, officieel heeft verklaard «dat er geen enkele basis is voor voorlopige hechtenis en het strafrechtelijk proces», en heeft geëist dat alle beschuldigden onmiddellijk in vrijheid worden gesteld en dat hun een adequate vergoeding wordt betaald, is voor de Spaanse deskundigen niet verrassend.
Oriol Junqueras, voor wie het vermoeden van onschuld ook moet gelden als verdachte in een premodern en kafkaiaans strafrechtelijk proces en die door veel mensen in Catalonië is gekozen als hun vertegenwoordiger in het Europees Parlement, nog steeds in willekeurige hechtenis wordt gehouden, wat in strijd is met de mensenrechten en hem opzettelijk verhindert om zijn mandaat over te nemen. Dit is geen beschaafde rechtsstaat, dit is een monsterlijke barbaarsheid, een perversie van de Europese gedachte, de nachtmerrie van iedereen die oprecht en vastberaden opkomt voor de rechtsstaat en de democratie. Het is het lelijke gezicht van het Francoïsme dat opnieuw de kop opsteekt en, in harmonie met de geest van broeders en zusters in Italië en elders, probeert niet alleen Spanje, maar ook Europa te veranderen op een manier die in strijd is met de mensenrechten.
Een Europees Parlement waarin de heer Oriol Junqueras, Carles Puigdemont en Toni Comín, als naar behoren gekozen leden van het Europees Parlement, geen zetel en geen stem zouden hebben, omdat Spaanse critici en politici dit om politieke redenen kunnen en zouden voorkomen, zijn democratische aanspraak zouden verliezen en in strijd zouden zijn met de Europese gedachte en het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Als de volkeren van Europa een dergelijke onrechtvaardigheid toestaan, als zij Spanje niet eindelijk op zijn plaats zetten en zich niet duidelijk herinneren wat de verplichtingen zijn op grond van het internationaal recht, het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, de Europese Verdragen en de Spaanse grondwet van 1978, die bindend zijn voor Spanje, zal de Europese Unie vroeg of laat haar morele basis en haar fundamentele waarden verliezen en zal zij uiteindelijk breken in de kwestie van Catalonië.
De Catalanen zijn een natie. Het Catalaanse volk kan trots terugkijken op duizend jaar geschiedenis, een grote literaire traditie en vele culturele prestaties en nationale bijzonderheden. Catalonië is niet Spanje, maar een natie binnen de Spaanse multi-etnische staat. Catalaans is een onafhankelijke, voornamelijk Gallo-Romeinse taal, die veel dichter bij het Occitaans in Zuid-Frankrijk staat dan bijvoorbeeld bij het Ibero-Romeinse Spaans. Catalonië is een centraal deel van Europa, waarvan de burgers nu aandringen op de mensenrechten, waar ze onvervreemdbaar en onbeperkt recht op hebben. En de Catalanen zijn modern, vriendelijk en kosmopolitisch. Zij maken deel uit van de Europese Unie en willen daar deel van blijven uitmaken. De Europese Unie kan niet langer de realiteit en de benarde situatie van het Catalaanse volk negeren als zij een unie van Europeanen wil zijn en niet alleen een federatie van Europese staten. Wat er in Catalonië gebeurt, wat er met de Catalanen gebeurt, hoe de mensenrechten in Catalonië duizenden keren zijn en worden geschonden door Spanje, is een bron van zorg voor alle rechtvaardige, democratisch gezinde Europeanen die zich inzetten voor de mensenrechten!
Europeanen van alle staten en naties worden opgeroepen om op 2 juli 2019 naar Straatsburg te komen om voor de zetel van het Europees Parlement te protesteren voor de eerbiediging van de mensenrechten en tegen de schending van de rechten van gekozen leden van het Europees Parlement!
*******************************************************
https://www.eldiario.es/zonacritica/Prevaricacion-consumada_6_909969001.html
https://www.ccma.cat/324/romeva-today-it-is-us-but-tomorrow-it-could-be-anyone/noticia-en/2928492/
https://english.vilaweb.cat/noticies/puigdemont-will-appeal-to-court-of-justice-of-eu-to-become-mep/
Consejo de Derechos Humanos — Grupo de Trabajo sobre la Detención Arbitraria: Opinión 6/2019 (I)
Consejo de Derechos Humanos — Grupo de Trabajo sobre la Detención Arbitraria : Opinión 6/2019 (II)
http://assembly.coe.int/nw/xml/XRef/Xref-XML2HTML-en.asp?fileid=28072&lang=en