The Iranian diaspora in Finland, in association with the broader community of international supporters who have formally endorsed and signed this petition, issues the present statement. 

The present statement is addressed to international policymakers and governments; multilateral institutions and diplomatic bodies; foreign ministries and security communities; human rights organizations; as well as the Iranian diaspora worldwide.

Part I — Historical Context and Current Reality

Following the 1979 revolution, the promise of freedom in Iran was replaced by systematic repression. Peaceful protests were met with arrests, summary trials, and executions, including of children and political opponents, many of whom were buried in unmarked graves. The Iran–Iraq war further strengthened the regime’s control, enabling expansion of the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) and the suppression of dissent under the pretext of national emergency. Repression persisted after the war, culminating in the 1988 prison massacres, and attempts at internal reform failed to alter the system’s fundamental nature.

For decades, journalists, activists, and citizens demanding basic rights have been silenced through intimidation, imprisonment, torture, and death. Simultaneously, national resources have been diverted to fund external militias and conflicts, including in Palestine, Yemen, Gaza, Lebanon, Syria, and in support of Russia’s war in Ukraine. The result has been economic collapse, widespread poverty, and long-term social harm, with dissent criminalized and protests repeatedly suppressed through violence and internet shutdowns.

Across decades, Iranians have repeatedly mobilized in protest, including the 1999 and 2003 student movements, the 2009–2010 Green Movement, the 2017–2018 economic protests, the 2019 gasoline protests, and the 2022–2023 Woman, Life, Freedom movement. The consistent conclusion across generations is that the demand is not for reform, but for the end of the Islamic regime.

Following the events of 8–9 January 2026, during which tens of thousands of Iranians were killed and hundreds of thousands detained, the scale of violence can no longer be regarded as another episode of unrest. This movement differs from previous uprisings in two essential respects. First, it has demonstrated nationwide coordination and unity in response to a single call, with millions participating in protests following Reza Pahlavi’s appeal. Second, it is defined not only by rejection of the existing system but by a clear and shared objective: freedom and the establishment of a secular democratic government.

 
Part II — International Action and the Framework for Democratic Transition

The Islamic regime has demonstrated over decades that it cannot coexist with basic human rights or internal stability. Incremental measures have failed, and delay will only deepen repression and regional destabilization. Prompt, meaningful military and strategic action could reduce the duration of violence and limit civilian harm, whereas continued hesitation will increase the human cost.

Iranians recognize Reza Pahlavi as a transitional leader with a clear plan for a peaceful shift to a secular democratic system. A transition period of six to twenty-four months would allow for stabilization and free elections, thereby reducing the risk of chaos and fragmentation.

This document is a record of consequences, not ideology. Silence or ambiguity will result in further executions, mass detentions, and long-term instability. Accordingly, the international community is urged to adopt two concrete measures: meaningful action against the Islamic regime, and formal recognition of Reza Pahlavi as the leader of a transitional government, with structured engagement through parliamentary bodies and international forums.

History will judge this moment by outcomes. The international community must decide whether to act with clarity and resolve or to accept responsibility for continued inaction.

 

Roohallah Surki Aliabad

Staff member at the University of Oulu (PhD candidate)

A member of Iranian diaspora in Finland, serving as a true voice of the Iranian people.

Anni Lapinlampi

Quality management, Industrial Certified Welder (IWS/IW)

Proponent of the Iranian diaspora in Finland, working to uphold the rights and fundamental freedoms of the Iranian people.

 

ایران ۲۰۲۶: فراخوان بین‌المللی برای اقدام و گذار سیاسی

موضوع
جامعه ایرانیان مقیم فنلاند، همراه با طیف گسترده‌تری از حامیان بین‌المللی که این دادخواست را رسماً تأیید و امضا
کرده‌اند، بیانیه حاضر را منتشر می‌کند.
این بیانیه خطاب است به سیاست‌گذاران و دولت‌های جهان؛ نهادهای چندجانبه و مجامع دیپلماتیک؛ وزارتخانه‌های
امور خارجه و نهادهای امنیتی؛ سازمان‌های حقوق بشری؛ و نیز جامعه ایرانیان خارج از کشور در سراسر جهان.
بخش اول — زمینه تاریخی و واقعیت کنونی
پس از انقلاب ۱۳۵۷، وعده آزادی در ایران جای خود را به سرکوبی سازمان‌یافته داد. اعتراض‌های مسالمت‌آمیز
با بازداشت، محاکمه‌های فوری و اعدام پاسخ داده شد؛ از جمله اعدام کودکان و مخالفان سیاسی، که بسیاری از آنان
در گورهای بی‌نام‌ونشان دفن شدند. جنگ ایران و عراق نیز کنترل حکومت را تقویت کرد و به گسترش سپاه
پاسداران و سرکوب مخالفان تحت عنوان «شرایط اضطراری ملی» انجامید. این سرکوب پس از جنگ نیز ادامه یافت
و در نهایت به کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ رسید، و تلاش‌های اصلاحی داخلی نیز نتوانست ماهیت بنیادین
نظام را تغییر دهد.
در طول دهه‌ها، روزنامه‌نگاران، فعالان و شهروندانی که خواهان حقوق ابتدایی بوده‌اند با تهدید، زندان، شکنجه و
مرگ ساکت شده‌اند. هم‌زمان، منابع ملی کشور برای تأمین مالی نیروها و درگیری‌های خارجی — از جمله در
فلسطین، یمن، غزه، لبنان، سوریه و نیز حمایت از جنگ روسیه در اوکراین — مصرف شده است. نتیجه این روند،
فروپاشی اقتصادی، فقر گسترده و آسیب‌های اجتماعی بلندمدت بوده؛ در حالی که مخالفت جرم تلقی شده و
اعتراض‌ها بارها با خشونت و قطع اینترنت سرکوب شده‌اند.
در طی این سال‌ها، مردم ایران بارها دست به اعتراض زده‌اند: جنبش‌های دانشجویی ۱۳۷۸ و ۱۳۸۲، جنبش سبز
۱۳۸۸–۱۳۸۹، اعتراض‌های اقتصادی ۱۳۹۶–۱۳۹۷، اعتراض‌های بنزینی ۱۳۹۸ و جنبش «زن، زندگی،
آزادی» در ۱۴۰۱–۱۴۰۲. جمع‌بندی مشترک نسل‌های مختلف این بوده که مطالبه اصلی نه اصلاح نظام، بلکه
پایان آن است.
پس از رویدادهای ۱۸–۱۹ دی ۱۴۰۴ (۸–۹ ژانویه ۲۰۲۶)، که طی آن ده‌ها هزار ایرانی کشته و صدها هزار نفر
بازداشت شدند، دیگر نمی‌توان ابعاد خشونت را صرفاً یک ناآرامی مقطعی دانست. این جنبش از دو جهت اساسی با
قیام‌های پیشین تفاوت دارد: نخست، هماهنگی و همبستگی سراسری در پاسخ به یک فراخوان واحد که میلیون‌ها نفر
را پس از دعوت رضا پهلوی به خیابان‌ها کشاند؛ دوم، داشتن هدفی روشن و مشترک فراتر از نفی نظام موجود:
آزادی و برپایی حکومتی سکولار و دموکراتیک.
بخش دوم — اقدام بین‌المللی و چارچوب گذار دموکراتیک
حکومت اسلامی در طول دهه‌ها نشان داده که با حقوق بنیادین بشر یا ثبات داخلی سازگار نیست. اقدامات تدریجی
نتیجه‌ای نداشته و تعلل بیشتر فقط به تشدید سرکوب و بی‌ثباتی منطقه‌ای می‌انجامد. اقدام سریع، مؤثر و راهبردی
—در سطح نظامی — می‌تواند مدت خشونت را کوتاه‌تر و آسیب به غیرنظامیان را محدود کند؛ در حالی که ادامه
تردید، هزینه انسانی را افزایش خواهد داد.
بسیاری از ایرانیان رضا پهلوی را به‌عنوان رهبر دوره گذار می‌شناسند که برنامه‌ای روشن برای انتقال
مسالمت‌آمیز به نظامی سکولار و دموکراتیک ارائه کرده است. دوره‌ای انتقالی بین شش تا بیست‌وچهار ماه
می‌تواند امکان تثبیت اوضاع و برگزاری انتخابات آزاد را فراهم کند و خطر آشوب و تجزیه را کاهش دهد.
این سند بیانیه‌ای ایدئولوژیک نیست، بلکه ثبت پیامدها و واقعیت‌هاست. سکوت یا ابهام به اعدام‌های بیشتر،
بازداشت‌های گسترده‌تر و بی‌ثباتی طولانی‌تر خواهد انجامید. از این‌رو از جامعه جهانی خواسته می‌شود دو اقدام

مشخص انجام دهد: نخست، اقدام مؤثر علیه حکومت اسلامی؛ دوم، به‌رسمیت شناختن رسمی رضا پهلوی به‌عنوان
رهبر دولت انتقالی و تعامل ساختارمند با او از طریق پارلمان‌ها و مجامع بین‌المللی.
تاریخ این لحظه را بر اساس نتایج آن قضاوت خواهد کرد. جامعه جهانی باید تصمیم بگیرد که با صراحت و قاطعیت
عمل کند یا مسئولیت ادامه بی‌عملی را بپذیرد.

 

روح‌الله سورکی علی‌آباد

کارمند دانشگاه اولو (دانشجوی دکتری)

عضو جامعهٔ ایرانیان خارج از کشور در فنلاند که به‌عنوان صدای واقعی مردم ایران فعالیت می‌کند.

آنی لاپین‌لامپی

مدیریت کیفیت، جوشکار صنعتی دارای گواهی‌نامه (IWS/IW)

حامی جامعهٔ ایرانیان خارج از کشور در فنلاند، در تلاش برای پاسداری از حقوق و آزادی‌های بنیادین مردم ایران.