Petition gegen religiösen Faschismus und autoritäre Einflussnahme – für die Haltung von Bundeskanzler Merz und gegen die Instrumentalisierung des Friedensdiskurses durch autoritäre Regime

Fa
این پتیشن به سه زبان آلمانی، انگلیسی و فارسی تنظیم شده است.
خطاب آن به جامعه مدنی، کنشگران سیاسی، رسانه‌ها و شهروندان مسئول در اروپا و دیگر نقاط جهان است.

 

De
Diese Petition ist in drei Sprachen verfasst: Deutsch, Englisch und Persisch.
Sie richtet sich an zivilgesellschaftliche Akteure, Politiker:innen, Medienschaffende und engagierte Bürger:innen in Europa und weltweit.

 #DrecksarbeitFürDemokratie
#forAllOfUS

En
This petition is available in three languages: German, English, and Persian.
It addresses civil society actors, policymakers, journalists, and engaged citizens in Europe and beyond.

 

1. Theoretischer Hintergrund
In einer zunehmend multipolaren Weltordnung und angesichts der Erosion internationaler Institutionen werden Diskurse über Menschenrechte, Frieden und soziale Gerechtigkeit mehr denn je ideologisch instrumentalisiert. Autoritäre Regime – darunter die Islamische Republik Iran – versuchen gezielt, ihre repressiven Narrative unter dem Deckmantel moralischer Konzepte in offene Gesellschaften zu exportieren.

Dieses Phänomen ist in der politischen Theorie als Gleichschaltungsstrategie bzw. diskursive Instrumentalisierung bekannt und stellt heute eine ernste Gefahr für die ethische Integrität demokratischer Debattenräume in westlichen Demokratien dar.

2. Der Iran als aktueller Brennpunkt
Mit Beginn der israelischen Militäraktion gegen IRI Atom-Infrastruktur (Operation Rising Lion) und der klaren Unterstützung der deutschen Bundesregierung mobilisierte sich ein ideologisches Netzwerk aus postkolonialen Gruppen, politischen Islamisten und Teilen der Exildiaspora erneut. Ziel war es, unter dem Banner des Pazifismus ein Regime zu entlasten, das selbst systemische Gewalt ausübt.

🔸 Eine der gefährlichsten Taktiken dieser Strukturen besteht darin, das militärisch-sicherheitsstaatliche System der Islamischen Republik mit dem „Iran“ oder dem „iranischen Volk“ gleichzusetzen.
Wir stellen klar:
Das Ziel der militärischen Maßnahmen ist nicht das iranische Volk oder seine Kultur, sondern die militärisch-repressive Struktur eines Regimes, das sowohl die Region als auch seine eigene Bevölkerung bedroht.

🔸 Der 13. Juni 2025, der Beginn der Operation, markiert daher keinen Kriegsausbruch, sondern eine geopolitische Zäsur – ein iranischer „D-Day“: das Ende jahrelanger Untätigkeit gegenüber einem hochgefährlichen autoritären Akteur.

🔸 Nicht vergessen: Im November 2019 ließ die islamische Führung innerhalb weniger Tage mehr als 1.500 friedliche Demonstrierende – viele davon Jugendliche – erschießen (Quelle: Reuters). Dieses Massaker, bekannt als „Blutiger November“, ist ein historischer Beweis für die Brutalität eines Regimes, das heute in Europa unter dem Banner des „Friedens“ rebranded wird.

3. Unterdrückung statt Frieden – die Realität
📍 Über 23.000 Verkehrstote jährlich im Iran
  ▪️ Ursache: Systemische Korruption, veraltete Infrastruktur, mangelhafte Aufsicht
  ▪️ Quelle: IRNA, 2023

📍 Rund 85.000 neue Krebsfälle pro Jahr
  ▪️ Ursache: Umweltverschmutzung, kontaminierte Luft, Wasser und Lebensmittel
  ▪️ Quelle: Iranisches Gesundheitsministerium, 2023

📍 Millionenausgaben für diaspora-gestützte Tarnstrukturen in Europa
  ▪️ Medien, NGOs, Kulturprojekte mit verdecktem Regierungsbezug
  ▪️ Quelle: Verfassungsschutzbericht 2024 (BfV)

Unter diesen Umständen ist jede Verteidigung dieses Regimes im Namen des „Friedens“ nichts anderes als eine Verzerrung der Wahrheit und eine Beleidigung der Opfer.

4. Unser Anliegen
Wir stehen einer Erscheinung gegenüber, die wir als „instrumentalisierten Patriotismus“ bezeichnen:
Akteure, die über Jahre hinweg zur Repression im Iran geschwiegen oder sie relativiert haben, erscheinen plötzlich unter der Flagge des iranischen Regimes  – nicht um das Volk zu vertreten, sondern um öffentliche Zweifel an einer entschlossenen Politik gegenüber dem Regime zu säen.

Dieses Verhalten stellt nicht nur eine Usurpation des Friedens- und Menschenrechtsdiskurses dar, sondern ist ein Paradebeispiel für das Phänomen der Ethical Erosion in Open Societies – die schleichende Aushöhlung ethischer Prinzipien in offenen Gesellschaften.

5. Unsere Forderungen an staatliche und zivilgesellschaftliche Stellen
An die Bundesregierung und das Auswärtige Amt:
Transparenz über die Finanzierungsquellen von Projekten, Medien und Organisationen, die im Verdacht stehen, mit Netzwerken der Islamischen Republik Iran verbunden zu sein.

Strenge Überprüfung von Vereinen, die unter dem Deckmantel von „kultureller Verständigung“ oder „Antikriegspolitik“ in Wahrheit das Regime narrativ unterstützen.

An Stiftungen, Universitäten und zivilgesellschaftliche Organisationen:
Deutliche Abgrenzung von Projekten, die Gewalt verharmlosen oder autoritäre Ideologien im postkolonialen Gewand reproduzieren.

Stärkung unabhängiger, säkularer und demokratischer Stimmen iranischer Exilant:innen – nicht jener, die im Schulterschluss mit Regime-Lobbyisten agieren.

6. Schlusswort & Aufruf
Die deutsche Zivilgesellschaft hat mehrfach bewiesen, dass sie sich autoritären Bedrohungen – auch subtilen – entschlossen entgegenstellen kann. Jetzt ist der Moment gekommen, dies auch gegenüber der Vereinnahmung moralischer Begriffe durch ein Regime, das das eigene Volk massakriert, klar zu benennen.

Frieden ohne Wahrheit und Transparenz ist keine Friedensbotschaft – sondern ein Mantel für die Gewalt.
Wer diese Strukturen duldet, akzeptiert die Umkehrung der Wahrheit im Namen der Demokratie.

Wir unterzeichnen, um klarzumachen:

🟨 Nein zur Instrumentalisierung des Friedensdiskurses
🟨 Nein zur schleichenden Einflussnahme autoritärer Regime
🟩 Ja zur echten Stimme des iranischen Volkes – für Freiheit und Würde

 

 
Petition Against Religious Fascism and Authoritarian Influence
In Support of the Position of the German Chancellor, and Against the Instrumentalisation of the Peace Discourse by Authoritarian Regimes

 
1. Theoretical Background
In an increasingly multipolar world order, and amid the erosion of international institutions, discourses around human rights, peace, and social justice are being ideologically instrumentalised more than ever. Authoritarian regimes — including the Islamic Republic of Iran — are actively seeking to export their repressive narratives into open societies under the cloak of moral and humanitarian concepts.

In political theory, this phenomenon is known as Gleichschaltungsstrategie (strategy of alignment) or discursive instrumentalisation, and today poses a serious threat to the ethical integrity of democratic public discourse in Western democracies.

 
2. Iran as a Current Flashpoint
With the launch of the Israeli military operation against IRI’s nuclear infrastructure (Operation Rising Lion) and the clear support expressed by the German Federal Government, an ideological network composed of postcolonial groups, political Islamists, and parts of the Iranian exile diaspora quickly mobilised again. Their goal: to shield a violent regime under the banner of pacifism.

🔸 One of the most dangerous tactics of these structures is the equation of the Islamic Republic’s military-security apparatus with “Iran” or the “Iranian people.”
We state clearly:
The objective of military action is not the Iranian people or their culture, but rather the militarised, repressive structure of a regime that threatens both the region and its own population.

🔸 The date June 13, 2025, which marks the beginning of the operation, is therefore not the outbreak of a war, but a geopolitical turning point — the end of years of inaction toward a dangerous authoritarian regime.

🔸 We must not forget: In November 2019, the Islamic leadership  ordered its forces to shoot and kill over 1,500 peaceful demonstrators within a matter of days — many of them teenagers (Source: Reuters).
This massacre, now known as “Bloody November,” remains undeniable evidence of the regime’s brutality — a regime now being rebranded in Europe under the guise of “peace.”

 
3. Repression, Not Peace – The Reality
📍 Over 23,000 road deaths per year in Iran
  ▪️ Cause: systemic corruption, decaying infrastructure, lack of oversight
  ▪️ Source: IRNA, 2023
📍 Around 85,000 new cancer cases annually
  ▪️ Cause: environmental pollution, contaminated air, water, and food
  ▪️ Source: Iranian Ministry of Health, 2023
📍 Millions spent on diaspora-based front structures in Europe
  ▪️ Includes media outlets, NGOs, and cultural projects with covert state backing
  ▪️ Source: Federal Office for the Protection of the Constitution, 2024 (BfV)
Under such conditions, any defense of this regime in the name of “peace” is nothing but a distortion of truth and an insult to its victims.
 
4. Our Concern
We are facing a phenomenon we call “instrumentalised patriotism”:
Actors who remained silent for years in the face of repression in Iran — or even justified it — now suddenly appear under the flag of the Islamic Republic of Iran. Not to represent the people, but to sow public doubt about decisive policies against the regime.

This behavior is not only a hijacking of the peace and human rights discourse, but also a textbook example of ethical erosion in open societies — the gradual hollowing out of moral clarity and democratic values.

 
5. Our Demands to Governmental and Civil Society Institutions
To the Federal Government and the Foreign Office:
Ensure full transparency on funding sources of projects, media outlets, and organisations suspected of links to the Islamic Republic’s influence networks.
Strictly review associations that claim to promote “cultural dialogue” or “anti-war advocacy” but in reality amplify the regime’s narrative.
To Foundations, Universities, and Civil Society Organisations:
Clearly distance themselves from projects that trivialise violence or reproduce authoritarian ideologies in postcolonial disguise.
Strengthen independent, secular, and democratic voices within the Iranian diaspora — not those aligned with regime lobbyists and propaganda structures.
 
6. Final Statement & Call to Action
German civil society has repeatedly shown that it can confront authoritarian threats — even subtle ones. Now is the time to do the same in the face of the hijacking of moral principles by a regime that has massacred its own people.

Peace without truth and transparency is not a message of peace – it is a veil for violence.
Those who tolerate such structures accept the inversion of truth in the name of democracy.
We sign this petition to make it clear:

🟨 No to the instrumentalisation of the peace discourse
🟨 No to creeping authoritarian influence
🟩 Yes to the true voice of the Iranian people – for freedom and dignity

پتیشن علیه فاشیسم مذهبی و نفوذ اقتدارگرایانه – در حمایت از موضع‌گیری صدراعظم آلمان، و در مخالفت با مصادرهٔ گفتمان صلح توسط رژیم‌های اقتدارگرا

۱. پیش‌زمینهٔ مفهومی
در عصر چندقطبی شدن جهان و تضعیف نهادهای بین‌المللی، گفتمان‌های حقوق بشر، صلح و عدالت اجتماعی بیش از هر زمان دیگر در معرض ابزارسازی ایدئولوژیک قرار گرفته‌اند. در این میان، رژیم‌های اقتدارگرا ـ از جمله جمهوری اسلامی ایران ـ با بهره‌گیری از شبکه‌های رسانه‌ای، دانشگاهی و دیاسپورایی در غرب، تلاش می‌کنند روایت‌های سرکوبگرانهٔ خود را در پوشش مفاهیم اخلاقی به جوامع آزاد صادر کنند.

این پدیده، در نظریه‌های علوم سیاسی به‌عنوان Gleichschaltungsstrategie یا diskursive Instrumentalisierung شناخته می‌شود و اکنون به تهدیدی جدی برای یکپارچگی اخلاقی گفت‌وگوی دموکراتیک در جوامع باز بدل شده است.

۲. زمینهٔ خاص: مورد ایران
با آغاز عملیات نظامی اسرائیل علیه زیرساخت‌های  اتمی و نظامی جمهوری اسلامی (عملیات "طلوع شیران" – Operation Rising Lion)، و موضع‌گیری شفاف دولت آلمان در حمایت از آن، یک شبکهٔ ایدئولوژیک از گروه‌های پست‌استعماری، حامیان اسلام سیاسی و فعالان دیاسپورایی، بار دیگر بسیج شد تا از فضای ضدجنگ، در جهت تطهیر رژیمی بهره ببرد که خود مسبب اصلی خشونت ساختاری است.

🔸 یکی از خطرناک‌ترین تاکتیک‌های این جریان، جا زدن ساختار نظامی‌ـ‌امنیتی جمهوری اسلامی به‌عنوان «ایران» یا «مردم ایران» است.
ما با صراحت تأکید می‌کنیم:
هدف عملیات نظامی، نه «ملت ایران» یا «فرهنگ ایران»، بلکه ساختار امنیتی و نظامی یک حکومت سرکوبگر است که تهدیدی برای منطقه و جامعهٔ خود به شمار می‌آید.

🔸 همچنین، نباید از تاریخ ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ (روز آغاز عملیات) به‌عنوان آغاز یک جنگ تعبیر شود؛ این روز نقطهٔ عطفی ژئوپلیتیک است که نظم جهانی پس از سال‌ها مماشات، تصمیم گرفت با یکی از خشن‌ترین رژیم‌های اقتدارگرا برخورد کند — یک D-Day ایرانی، نه آغاز جنگ، بلکه پایان بی‌عملی.

🔸 یادآوری می‌کنیم که همین رژیم، در نوامبر ۲۰۱۹ (آبان ۱۳۹۸) تنها طی چند روز، با دستور مستقیم رهبر جمهوری اسلامی، بیش از ۱۵۰۰ معترض صلح‌جو را در خیابان‌ها به گلوله بست. بسیاری از آن‌ها نوجوانان و جوانان بودند (منبع: Reuters). این قتل‌عام که به‌درستی «نوامبر خونین» نام گرفته، لکه ننگی است بر کارنامهٔ نظامی که امروز با شعار «صلح» در اروپا تطهیر می‌شود.

۳. واقعیت‌های سرکوب، نه صلح
📍 بیش از ۲۳٬۰۰۰ کشته سالانه در جاده‌های ایران
  ▪️ دلیل: فساد ساختاری، زیرساخت‌های ناکارآمد، نظارت ضعیف
  ▪️ منبع: ایرنا، ۱۴۰۲

📍 حدود ۸۵٬۰۰۰ مورد جدید سرطان در سال
  ▪️ دلیل: آلودگی شدید هوا، منابع آب و مواد غذایی
  ▪️ منبع: وزارت بهداشت ایران، ۱۴۰۲

📍 میلیون‌ها یورو بودجه سالانه برای دیاسپورای پوششی جمهوری اسلامی در اروپا
  ▪️ شامل رسانه‌های خاکستری، NGOهای ساختگی، و پروژه‌های نفوذ فرهنگی
  ▪️ منبع: گزارش سالانه BfV 2024 – ادارهٔ فدرال حفاظت از قانون اساسی آلمان

در چنین شرایطی، دفاع از این رژیم به‌نام صلح، مصادرهٔ حقیقت و توهین به قربانیان واقعی آن است.

۴. مسئلهٔ اصلی
ما در برابر پدیده‌ای قرار داریم که می‌توان آن را «میهن‌پرستی مصنوعی» یا instrumentalisierter Patriotismus نامید:
گروه‌هایی که در گذشته یا در برابر سرکوب مردم ایران سکوت کرده‌اند یا آن را توجیه نموده‌اند، اکنون ناگهان زیر پرچم جمهوری اسلامی ظاهر می‌شوند — نه برای دفاع از حقوق مردم، بلکه برای منحرف کردن افکار عمومی و ایجاد تردید نسبت به سیاست‌های قاطع در برابر یک رژیم سرکوبگر.

این تلاش‌ها نه تنها نوعی مصادرهٔ گفتمان صلح و حقوق بشر است، بلکه نمونه‌ای کلاسیک از Ethical Erosion in Open Societies — فرسایش تدریجی اصول اخلاقی در جوامع دموکراتیک محسوب می‌شود.

۵. خواست ما از نهادهای آلمان
ما، امضاکنندگان این پتیشن، از نهادهای دموکراتیک آلمان می‌خواهیم:

از دولت فدرال و وزارت خارجه:
منابع مالی پروژه‌ها، رسانه‌ها و نهادهایی که مظنون به وابستگی به شبکه‌های نفوذ جمهوری اسلامی‌اند، شفاف‌سازی شود؛

انجمن‌هایی که تحت پوشش «همگرایی فرهنگی»، «فعالیت‌های ضدجنگ» یا «مقابله با اسلام‌هراسی»، اما در عمل حامل منافع رژیم هستند، تحت نظارت جدی و عمومی قرار گیرند.

از بنیادهای جامعهٔ مدنی و نهادهای علمی:
در برابر پروژه‌های «نرم‌سازی خشونت» و بازتولید روایات ایدئولوژیک به‌نام همبستگی جهانی ایستادگی کنند؛

حمایت خود را متوجه صداهای مستقل، سکولار و آزادی‌خواه ایرانی کنند — نه چهره‌هایی که در هماهنگی با لابی‌های جمهوری اسلامی، نقش پوششی ایفا می‌کنند.

۶. جمع‌بندی و فراخوان
جامعهٔ مدنی آلمان بارها نشان داده است که توان ایستادن در برابر تهدیدهای پنهان و آشکار اقتدارگرایی را دارد. اکنون زمان آن فرا رسیده که با همان وضوح اخلاقی، در برابر ابزارسازی از مفاهیم انسانی به‌دست رژیمی که مردم خودش را به گلوله بسته نیز موضع‌گیری کند.

صلح، بدون حقیقت و شفافیت، تنها پوششی برای ظلم است.
پذیرش چنین نفوذی، به‌معنای پذیرش وارونگی حقیقت در خاک دموکراسی است.

ما امضا می‌کنیم تا بگوییم:

🟨 نه به ابزارسازی از گفتمان ضدجنگ
🟨 نه به نفوذ خزندهٔ اقتدارگرایان در آلمان
🟩 آری به صدای واقعی مردم ایران و آزادی